Uncategorized

Alle kwaliteiten die Joke voldoende bezat, waren op een bepaalde manier gericht op het voorzien voor een ander, zo noemde ze: – flexibiliteit– goed dingen kunnen regelen– koesteren/liefhebben. Stuk voor stuk prachtige kwaliteiten, maar alleen ingezet voor de ander brengen ze de gever nog geen (langdurige) voldoening en ook geen vervulling. Het kost de gever waardevolle energie en eigen bewustzijn wanneer deze eigenschappen overmatig en zonder balans worden ingezet. Precies de reden waarom Ice tijdens de eerste drie sessies nauwelijks in beweging kwam. Wanneer jij niet gevuld, aandachtig en bewust aanwezig bent, dan bevatten jouw lichaamstaal en het energieveld rond jou weinig informatie. Paarden zijn als geen ander afgestemd op deze lichaamstaal en de informatie die zich bevindt in het veld rond jou. Wanneer je moeilijk in contact kan komen met jezelf, veel vanuit je hoofd handelt en doet, emoties niet tot je beschikking hebt als raadgever en als vorm van procesverwerking en boodschapper, dan is je veld leeg. Je hebt een ‘gat’ in je energie. Voor paarden minder interessant want ja… want wie wil er nu een ‘gat’ in zijn team? (Paarden schatten andere paarden en dus ook mensen in op hun waarde voor de kudde als totaliteit, voor het grotere geheel). De uitwerking van deze staat van zijn en lichaamstaal zie je in de mensenwereld vaak terug in de vorm van nergens bij horen. Kinderen die bij de gym altijd als laatste worden gekozen of volwassen die op het werk nooit écht bij het team horen. Door in contact te komen met je lichaam, kom je ook weer in contact met je emoties, je intuïtie en je celkerngeheugen. Je weet beter wat je voelt en doordat je bewust voelt, straal je dat gevoel ook uit en komt wat je aan de ‘binnenkant’ voelt overeen met wat je aan de buitenkant laat zien? Dingen bewust doen met gevoel maakt je vervult en als je iets doet met vervulling – dus letterlijk gevuld met je gevoel, emotie, een of meerdere van je kwaliteiten – dan verandert je ruimtelijkveld. Daarmee wordt deze interessant voor een ander om te leren kennen, te onderzoeken, op aan te sluiten. Als je een emotie of gevoel vanuit jezelf naar buiten kunt brengen, zul je bovendien merken dat handelingen, dingen doen veel minder moeite kost dan wanneer je het zonder ‘vulling/bezieling’ doet. De mooie kwaliteiten hadden voor Joke ook een negatief effect. Op de momenten dat het haar teveel werd en er onbalans ontstond in geven en nemen, voor anderen zorgen of voor jezelf, dan verhardde ze. Ze trok een muur op rond zichzelf en werd in haar communicatie rechtlijnig en strak. Iets wat zij eigenlijk van zichzelf helemaal niet was, maar wat zij in de loop van de jaren wel was geworden. Ze wist niet precies hoe dat was gebeurt, maar ze wilde er wel heel graag vanaf. Tijdens training 3 kwam er een doorbraak en ontstonden er inzichten in waarom het voor haar zo lastig was om te voelen. En wat er voor haar nodig was om tijdig grenzen aan te aangeven waardoor het harde overlevingsschild wellicht niet meer nodig was. Het paarden-kwartjes traject van Joke wordt in onderstaande blogs beschreven:

Persoonlijke ontwikkeling voor paarden dus. Wanneer je het goed doet, dan is je ‘paardentraining’ dus veel meer dan het aanleren van teugel en beenhulpen en het rijden van lege figuren. Op een goede manier trainen helpt een paard ook innerlijk ontwikkelen! In het wild vindt deze ontwikkeling plaats door de feedback, actie en reactie van de kuddeleden, maar ook door het leren omgaan met gebeurtenissen. Een paard in het wild heeft veel meer omgevingsprikkels dan een paard in Nederland in een weiland of paddock van een aantal vierkante meter. Naast dat onze kuddes zijn samengevoegd in plaats van door de paarden zelf uitgekozen, missen er vaak kwaliteiten tussen de paarden onderling om samen tot ontwikkeling te kunnen komen. Dit zie je veel terug in dingen als dominant gedrag, bezitterig zijn over elkaar of over voer; dit zegt namelijk niets over leiderschap, maar alles over tekortkomingen in jezelf. Door Misty te begrenzen op momenten dat ze letterlijk uit de situatie wilde vluchten en haar te vragen in beweging te komen wanneer ze stagneerde en naar binnen keerde, vroegen we haar eigenlijk telkens om in elk geval met ons in gesprek te blijven. Dat gaf haar de kans om te ontdekken dat het niet erg is wanneer je het antwoord op een vraag niet weet en dat je zelfs een fout antwoord mag geven. Het enige dat belangrijk is, is dat je met elkaar in contact blijft want dan kan die ander jou misschien op weg helpen het antwoord te vinden. Inzichten die behoorlijk indruk maakten! In het  begin was dit proces groot en heftig, maar naar mate de training vorderde werd het steeds subtieler. Aan de ene kant omdat Misty minder hard hoefde aan te geven dat ze het niet durfde, en aan de andere kant omdat de eigenaar steeds beter begon aan te sluiten op dat wat er nodig was in ieder afzonderlijk moment, waardoor Misty beetje bij beetje zekerder begon te worden. Hierdoor konden we haar telkens meenemen naar nieuwe ervaringen en disciplines: van grondwerk naar enkele lijn en van enkele lijn naar dubbele lijnen longeren en uiteindelijk naar rijden. Je raadt het waarschijnlijk al, bij elke nieuwe ervaring werd Misty opnieuw onzeker en kwam er op een nieuw laagje oud gedrag naar boven. Door hier telkens opnieuw mee in gesprek te gaan, bleef Misty ontwikkelen en konden we toch telkens een volgende stap zetten. Toen we uiteindelijk bij het rijden uitkwamen werd voor mij het laatste stukje van de puzzel helder. Ik heb de gehele trainingstijd niet het gevoel gehad dat zij écht slechte ervaringen had op gedaan in het verleden. Lange tijd wist ik niet precies waar haar gedrag vandaan kwam, maar ik wist wel: dit is géén traumagedrag want dat manifesteert zich op een andere manier. Gaandeweg de training kreeg ik wat oude filmpjes te zien van Misty als driejarige aan het werk met de oude eigenaar. Naast dat werken met een jong paard niet gepolijst is en er nog niet uitziet als ‘hogeschool theorieboekje perfect voorbeeld’, zag ik daar geen écht foute dingen. Naast dat Misty krachtig, onzeker en fijngevoelig is, is ze ook een Appaloosa. Appaloosa’s staan erom bekend (zijn zelfs berucht) dat het niet altijd de makkelijkste paarden te zijn om mee te werken. Ze zouden koppig en stug zijn en vaak hun ruiter afgooien, maar wat veel mensen niet weten is dat Appaloosa’s in hart en nieren én in bloed (dus gefokt voor) echte werkpaarden zijn. Het type: ik ga voor je door het vuur en als je me vraagt 8 of 10 uur over de prairie te draven om een kudde koeien op te halen en deze met gevaar voor eigen leven terug naar de ranch te drijven, dan doe ik dat. Dit is wat er vaak verkeerd wordt begrepen van deze paarden, mensen denken dat ze gezag ondermijnen, niet mee willen werken en gefrustreerd zijn, maar wat ze vaak aangeven is: kom op laten we gaan! Lekker met het koppie schudden omdat ze zin in het werk hebben en dus helemaal niet gefrustreerd zijn! Ze galopperen alvast aan omdat ze te lang moeten wachten op hun mens. Appaloosa’s, zeker innerlijk krachtige zoals Misty, zijn niet voor de afwachtende mens en al HELEMAAL niet als deze ook nog eens onzeker is. Want wanneer jij afwacht, is dat een leegte in de communicatie en zeg je eigenlijk ‘Misty ik weet het niet, los jij het maar op’. En dat is nou net wat zij niet alleen kan. Misty was de eerst 10 tot 20 ritten extreem onzeker onder de ruiter, omdat zij van zichzelf nog niet wist of zij deze verantwoordelijkheid kon dragen. Rijden is voor paarden heel verantwoordelijk want met elke beweging die zij maken, dragen ze ook zorg voor de veiligheid van de mens op hun rug. Mensen hebben vaak niet door dat paarden deze verantwoordelijkheid zo bewust ervaren. Veel ongelukken gebeuren dan ook door de onzekerheid van een paard en het ontbreken van begeleiding van de mens. Het ‘enige’ dat er eigenlijk al die jaren ontbrak voor Misty: dat zij juist begrepen werd waardoor het extreme gedrag niet nodig was. Een voorwaarts denkend mens dat autonoom, zelfzeker, rustig en fijngevoelig is en Misty een helpende hand kan geven tijdens haar ontwikkeling, het is een klassiek voorbeeld van miscommunicatie. Door de intense begeleiding in de training en de ondersteuning in de Chinese geneeskunde kwamen Misty’s mentale en fysieke gestel weer in balans. Doordat ze fouten durfde te maken en te onderzoeken, kon Misty ook fysieke balans gaan vinden in haar beweging waardoor de fysieke problemen die we bovenaan dit blog noemden eigenlijk als sneeuw voor de zon verdwenen. Een intens maar mooi traject, met prachtige inzichten die voor veel paardeneigenaren (deels) herkenbaar zijn en hopelijk zo ook anderen weer op weg helpen. Het inrijtraject van Misty wordt in onderstaande blogs beschreven:

Toen Misty aankwam verklapte mijn eigen merrie Blondine ook al één van de puzzelstukjes. Blondine heeft het leiderschap binnen mijn eigen kudde, zij is uiterst wijs, heeft veel overzicht, is autonoom en heeft een behoorlijk krachtig innerlijk. Wanneer nieuwe trainingspaarden arriveren dan observeert ze vanaf een afstand en weet ze met een oogopslag ‘wat voor fruit er in de schaal zit’. Wanneer het paarden zijn die nog veel in zichzelf te ontwikkelen hebben, of paarden die andere kwaliteiten bezitten zoals bijvoorbeeld een scherp aanvoelend vermogen of goed kunnen ondersteunen in de groepsdynamiek, dan neemt ze hooguit de moeite om even te gaan snuffelen. Bij Misty was dit een ander verhaal… Oei! Was mijn eerste gedachte! Blondine stond hoogverheven voor aan het draad, de gehele kudde achter haar in al haar innerlijke kracht groots te zijn! Oren erop en oprecht geïnteresseerd in dit nieuwe even innerlijke krachtige paard als zij zelf. Blondine is niet voor niets altijd mijn ‘uitdagingenpaard’ geweest, en toen ik haar kocht was mijn gedachte dan ook: ‘Ik weet nog niet óf dit gaat lukken, máár als het met deze lukt…. Dan lukt het met elk ander paard ook!’ Ik ben tot op heden weinig even innerlijk krachtige paarden tegen gekomen als Blondine en op goede dagen boezemt ze me nog altijd een gezonde portie angst in. Dat zij mij deze reactie gaf op dit nieuwe paard stelde me meteen op scherp: oké dit is dus een écht krachtig paard… Misty was met recht een innerlijk krachtig paard, dit zag je ook in het feit dat zij niet bang is voor omgevingsfactoren als grote machines die voorbij reden of een bladblazer die naast de bak werd ingezet. Een oprecht innerlijk krachtig paard dat toch zo in onbalans is geraakt…. Hoe dan? De meeste innerlijk krachtige paarden zijn daarbij ook erg autonoom en daarmee weinig onderhevig aan gebeurtenissen vanuit de omgeving of bijvoorbeeld ervaringen met mensen. Een autonoom dier wordt niet makkelijk gevormd door uiterlijke omstandigheden, die zijn zelfzeker en stabiel en besluiten om tot ontwikkeling te komen. Wanneer deze dieren ‘slechte’ ervaringen meemaken dan besluiten ze hier mee om te gaan, die ondergaan dat niet. Dit zijn ook vaak de paarden die uiteindelijk het ticket slager ontvangen omdat zij besluiten: ‘hier werk ik niet aan mee’. Zij laten zich niet schaden. Waarom Misty dan toch wel? Naarmate de training vorderde en er meerder laagjes waren afgepeld, kwam het antwoord op deze vraag naar boven. Misty mag dan krachtig zijn, maar daarnaast is ze wél onzeker over zichzelf. Externe omgevingsfactoren zorgen niet voor stress, maar stelde we haar een vraag in de training waarvan zij dacht dat ze het antwoord niet wist of, nog erger, waarvan ze het antwoord misschien fout had, dát gaf stress! Wegrennen en vluchtgedrag, wanneer dat niet ging bokken en verzet en als dit niet ging dan maar afsluiten, dan hoef je er ook niet mee te dealen… Een intense combi om krachtig te zijn en tevens onzeker, hier kwam dat zeer extreme gedrag dus vandaan. Naast deze al moeilijke combinatie was Misty ook nog eens mega fijngevoelig en ‘voelt’ en leest ze álles in je communicatie en lichaamstaal. Deze drieluik van karaktereigenschappen maakt dat Misty voor ons mensen een uiterst moeilijk paard is om mee te werken omdat je wanneer je met haar werkt moet zorgen dat álles, maar dan ook echt álles wat je doet, denkt, beweegt en uitstraalt zowel bewust als onbewust klopt. Want in deze onzekere vorm kon Misty niet goed omgaan met onduidelijke informatie waar ze geen antwoord op wist. Dat triggerde direct de overlevingsstand en het daarbij behorende gedrag. Met het achterhalen van de oorzaken van haar extreme gedrag was de eerste stap gezet, maar toen kwamen we bij de volgende vraag: hoe los je dit dan op? Hoe wordt een krachtig, onzeker, fijngevoelig paard dat een cocktail is voor instabiliteit een stabiel en fijn rijpaard? Hierop is ‘persoonlijke ontwikkeling’ het antwoord! Ja als paardeneigenaar ontkom je er ook niet aan om met je eigen persoonlijke ontwikkeling aan de slag te gaan. In dit geval ging dat onder andere over thema’s als autonomiteit, overzicht, innerlijke rust, bewustwording van emoties en onderliggende processen en oprecht het leven in de ogen durven kijken en durven voelen wat er geleefd wil worden. Dus een grote chapeau voor de eigenaar van Misty voor de mate van ontwikkeling van haar kant! Naast persoonlijke ontwikkeling voor mensen bestaat er ook nog zoiets als persoonlijke ontwikkeling voor dieren. Écht?! Hoor ik je denken… Ja écht! Maar hoe dan?…. Nou dat noemen ze tegenwoordig ‘training’ en in het volgende blog van deze serie ga ik hier verder op in Het inrijtraject van Misty wordt in onderstaande blogs beschreven:

Nu de mentale spanning langzaam uit zijn systeem verdween, konden de reeds ingezette behandelingen ook daadwerkelijk hun werk gaan doen en kwam er ook fysiek schot in de zaak. Dit paard was een prachtig voorbeeld van hoe je mentale staat van zijn zich afspiegelt in je fysiek en met de geestelijke verzachting zag je hetzelfde gebeuren in zijn lijf. Uiteindelijk hebben we in zijn revalidatietraining (hier op stal) maar twee cranio sacraal behandelingen nodig gehad om hem zover te krijgen dat zijn lijf weer in staat was om tot fysieke ontwikkeling te komen. Al de rest van de stugheid, spierspanning, korte passen en stijve gewrichten vonden hun weg naar versoepeling doordat zijn mentale staat het weer toestond om fysiek te ontspannen! Naast de voeding en de cranio sacraal therapie hebben we ook specifiek met de hoefsmid aan de scheefstand van de voeten gewerkt. Daarnaast heeft de tandarts goed gekeken naar de balans van zijn gebit en waar dit verbeterd kon worden. Een aanpassing van tuigage als zadel en hoofdstel gaf het paard alle bewegingsvrijheid die hij nodig had om goed te kunnen lopen. Langzaam maar zeker schoven al deze puzzelstukjes in elkaar en vormden samen een heel stevig wordende basis. Het is nu dan ook extra tof om te zien hoe hij op deze basis verder groeit. Ook ná de verhuizing naar zijn nieuwe, eigen stal ontwikkelt hij fantastisch door en kan veel beter laten zien waar zijn grenzen liggen, wat hij spannend vindt en wat wel oké is. De weg van dit paard was er een van: ‘Vanuit mentale ontwikkeling kunnen groeien in je fysieke ontwikkeling en bewustwording’. Het belangrijkste ingrediënt bij zijn ontwikkeling was oprechte aanwezigheid. ‘Zijn mens’ moet instaat zijn volledig autonoom te zijn, hem iets te bieden vanuit oprechtheid en er nooit en te nimmer iets voor terug te willen. Een patroon of situatie kunnen aanschouwen en vervolgens handelen vanuit je eigen inzicht en kern! Dus stevig aanwezig in je aandacht, in het moment, groots in je kern maar uiterst subtiel in je lichaamstaal.Het was een gaaf traject om te begeleiden en chapeau voor de ontwikkeling van alle betrokken partijen, want dit was een behoorlijk pure en rauwe weg om te bewandelen!

Toen dit paard in training kwam hebben we in de eerste wen-weken de aandacht gelegd op passende voeding in ruwvoer en ondersteuning van organen en afvoersystemen door middel van aanvullende kruiden en supplementen. Tevens hebben we zijn huisvesting zo aangepast dat hij weer lekker paard kon zijn met veel bewegingsvrijheid en contact met soortgenoten. Hierdoor kreeg hij al wat ruimte in zijn systeem om stress af te voeren. Het paard was in eerste instantie erg gesloten in de communicatie en kon bij tijden echt groot over grenzen heen gaan waarbij zijn gedrag zorgde voor onveilige situaties. Toen de eerste stappen in de fysieke ondersteuning naar herstel waren ingezet, hebben wij zijn training dan ook vooral gericht op heldere communicatie, begrenzen waar nodig, maar ook heel erg in contact waar mogelijk. Het harde schild dat hij op zijn fysiek droeg, droeg hij namelijk ook mentaal. Het duurde echt een aantal maanden voordat we door alle mentale lagen waren gewerkt en er genoeg ruimte voor verbinding en veiligheid ontstond om verder door te gaan trainen voor fysiek herstel. In deze revalidatie hebben we opvallend lang gewerkt aan deze mentale lagen, en gaandeweg het traject bleek ook heel mooi dat dit voor dit paard echt de enige weg was! Deze grote, stoere man bleek heel onzeker en voelde zich heel onveilig. De mensenwereld begreep hij niet en de mensen zelf waren onveilig. Er was dus ook een grote portie oprechtheid van zijn trainster nodig om deze argwaan los te laten en in te ruilen voor een open, voor hem kwetsbare, maar oprechte verbinding. Gaande het traject ontwikkelden beide partijen erg veel bewustzijn en inzicht, er kwam veel begrip voor elkaar en van daaruit veel positieve ondersteuning en bevestiging. Deze stoere man ontpopte zich tot ontzettend fijne en subtiele partner! In het volgende blog lees je verder over de samenhang tussen mentaal en fysiek herstel bij dit paard.

De uitgebreide fysieke en mentale ondersteuning door middel van voeding en supplementen was een belangrijk element bij Elodi’s herstel. Beweging was een ander. Door het opbouwen van de beweging begin je ook weer de bloedsomloop te stimuleren, en door de opbouwende belasting wordt het nieuw aangemaakte bot aangesterkt. Vooral de stimulans in de bloedsomloop geeft een enorme boost aan het herstelproces, dit hebben we dan ook verder uitgebreid door haar bijna dagelijks naast het wandelen helemaal door te masseren. Het aansterken van het bot gebeurt maar heel geleidelijk, maar de bloedcirculatie kun je beduidend verbeteren wat alleen maar positief bijdraagt aan het herstel. Misschien wel het meest mooie besef en/of resultaat is wát je allemaal met dat stappen kunt bereiken/ opbouwen! Naast alle bovengenoemde fysieke voordelen heeft het ook grote waarde op het gebied van communicatie, verbinding, relatieopbouw en lichaamsbewustzijn. Eigenlijk legt het de basis voor alles wat je verder op en met je paard gaat doen. Je bouwt de relatie waarin in de basis alles aanwezig is: lichaamstaal, begrip voor elkaar, kennis van elkaar, wie zijn jullie als persoon en waar zitten de groeipunten? Samenwerking, verbinding, communicatie, vertrouwen, leiderschap, afspraken, enzovoort, enzovoort. En dat allemaal in die op het oog simpel lijkende rondjes stap! Die eenvoudige of vaak ook wel saai genoemde rondjes stap geven dus heel mooi de ruimte om te werken aan een stukje bewustwording, zowel bij jezelf als bij je paard. Je hebt de kans om samen te leren communiceren, aan te geven wat je wel en niet verwacht. Je hebt de kans om je paard heel bewust te maken van jouw persoonlijke ruimte: ongeacht hoe druk dat het paard of de mens zich van binnen misschien voelt, er moet altijd respect zijn voor elkaars ruimte. Dat betekent ook dat het paard zich bewust zal moeten worden zijn of haar eigen ruimte zodat hij ook weet waar hij uithangt met zijn lijf en dus rekening kan leren houden met de ander. Door heel bewust met je eigen ruimte om te gaan en je eigen grenzen aan te geven, word je ook meer en meer bewust van je eigen lichaamstaal. Welke richting stuur je eigenlijk uit, met welke energie vul je je lijf? Misschien is jouw energie wel veel te hoog voor dit paard dat al onder spanning staat waardoor het gaat knallen, maar misschien sta je juist wel niet krachtig genoeg in het heetst van de strijd waardoor grenzen niet duidelijk genoeg zijn en dus niet kunnen zorgen voor veiligheid en rust. Wat vertelt dat eigenlijk over jezelf? Als je niet volledig in je kracht kunt staan en je eigen ruimte durft in te nemen? Voel je je wel waardevol genoeg?.. of gaat die andere altijd voor? Kortom heel waardevolle tijd met je paard samen! Ook het leren samen zijn zonder verwachting, zonder prestatie kan veel goeds teweeg brengen in je samenwerking en relatie. En dan komt de lang verwachte dag: dé controle foto… Spannend! Na lang werken en veel tijd en zorg is daar dan dat verlossende antwoord: het is genezen! Je mag nu écht gaan opbouwen met je training, en stel je dan eens voor dat je qua lichaamstaal al zo ontzettend scherp op elkaar bent afgesteld dat je ook op een cirkel van 20 meter het lijf van je paard exact kunt sturen. Dan wordt 10 minuutjes opbouwend longeren aan de enkele lijn, 10 hele waardevolle minuten! Want daarin heb je al zoveel kwaliteit te bieden als het gaat om balans, lichaamshouding, tempocontrole, gewichtscontrole, energiecontrole(!) dat je in 10 minuten al veel kunt betekenen in het correct aanleren en gebruiken van het lijf, waardoor de doorstroming goed op gang kan komen. Daarnaast voorkom je vanaf dag 1 al overbelasting en compensatie vanuit (natuurlijke)scheefheden, waardoor je paard ook op lange termijn gezond kan blijven. Zoals de titel het al verklapt: True Connection is never temporary! De band die je in de basis opbouwt, is niet tijdelijk: je legt de basis naar elke volgende stap die jullie samen gaan maken. Mits je natuurlijk je bewustzijn blijft vasthouden, ook wanneer er misschien weer verwachting of prestatiedruk om de hoek komt kijken… Voorwaarde is altijd: blijf oprecht. En stel je dan eens voor dat je ook vanuit het zadel een samenwerking op het kleinste niveau hebt… dat jouw paard aansluit op elke millimeter die jij verandert in je lijf. Dat je vanuit een volledig eigen lichaamsbewustzijn en beheersing elke oefening kunt doorvoelen, helemaal kunt ‘proeven’ en hem vanuit die beleving mee kunt geven aan je paard en dat het paard zelf er ook volledig bewust en gecontroleerd elke millimeter, elke toon, elke energieverandering en elke pas kan ervaren, doorvoelen en proeven… Die dans van jullie samen in een tijdloos moment, dát is True Connection!En true connection is: ontegenzeggelijk magisch!

Door het lange stilstaan was aan Elodi goed te zien dat spieratrofie was ingetreden, het langzaam verteren/verdwijnen van de spieren. Spieratrofie kan door verschillende oorzaken ontstaan, de meest logische is wanneer het lichaam niet beweegt de spieren overbodig worden waardoor het lichaam ze afbreekt. Je gaat immers geen energie stoppen in iets dat je niet gebruikt, dat is in de wereld van de overleving een logische reactie. Verder zijn er nog een aantal oorzaken waardoor spieratrofie kan ontstaan: door bijvoorbeeld een vergiftiging van het lijf kunnen de spieren aangetast raken. Dit kan zowel een vergiftiging zijn door het consumeren van verkeerde producten/voeding, maar ook door langdurige medicatie waardoor het lijf van slag kan raken waardoor de energie uit de spieren wordt gehaald. Een vaak geziene oorzaak van spieratrofie in mijn vak is spieratrofie doordat het lijf vast en geblokkeerd zit. Gewrichten met een bewegingsbeperking, het niet volledig door stromen van het lichaam zowel fysiek als energetisch en verkeerde bewegingspatronen waardoor spieren niet gebruikt en/of niet meer gevoed kunnen worden waardoor ze langzaamaan verteren. Ook hoge maten van stress en daardoor langdurig hoge cortisol niveaus in het bloed kunnen er voor zorgen dat de spieren worden verteerd. Kortom meerdere mogelijke oorzaken voor een op het oog simpele verklaring. Voor elk paard is het van belang dat het lichaam zo snel mogelijk weer in zijn natuurlijke kracht komt te staan waardoor alle processen optimaal kunnen functioneren. Dit is precies de reden waarom we bij Elodi’s revalidatie hebben gekozen voor een multidisciplinaire behandeling. Naast het langzaam opbouwen van de staprondes aan de hand hebben we haar extra ondersteund vanuit fytotherapie (beter bekend als voedingstherapie), door haar gericht te ondersteunen met kwalitatieve voeding, kruiden die ondersteunen in verschillende functies zoals bijvoorbeeld het afvoersysteem, de orgaanwerking, het lymfestelsel enz., en extra supplementen die haar lijf van binnenuit helpen om zo snel mogelijk weer in balans te komen en gezond te worden. Voor, tijdens en na de operatie heeft ze natuurlijk best veel (nodige) medicatie gekregen voor pijnbestrijding, narcose/verdoving, antibiotica en ontstekingsremmers, enz. Ten tijde van hoge nood belangrijke medicatie, maar naderhand zorgen zij vaak voor vervuiling en restanten in het lijf waardoor orgaanfuncties lange tijd ontregeld kunnen raken. Wanneer je van binnenuit hierin een helpende hand kunt bieden, kun je het proces heel goed ondersteunen en de kwaliteit van het resultaat enorm verhogen. Stel je voor dat je niet al je energie nodig hebt om je lijf op te ruimen, en al de extra energie kunt gebruiken voor het aanmaken van nieuw botweefsel. Naast dat Elodie fysiek ontregeld was door zowel ‘restafval’ als het niet kunnen doorstromen in heel het systeem door boxrust, was zij mentaal ook best wel een beetje uit balans. Helemaal niet gek wanneer je gebouwd bent om heel de dag te lopen en nu al een hele tijd gebonden bent aan de zelfde plek. Het niet kunnen uitvoeren van natuurlijk gedrag is een grote trigger op het aanmaken van cortisol (ook al ogen ze soms van de buitenkant best wel rustig). Dus ook de kruiden en supplementen (zoals bijvoordbeeld magnesium) helpen in het uitbalanceren van de waardes in het bloed. Maar op dit mentale gebied hebben wij ook nog via een andere weg ondersteund, en wel door middel van essentiële oliën. Het moet natuurlijk veilig zijn om met een paard aan de hand te lopen, dus wanneer je ervoor kunt zorgen dat ze op een of andere manier ontspanning vinden dan haalt dat al een grote druk van het geheel af. Hierin kunnen de oliën waanzinnig mooi ondersteunen, naast het helpen loslaten van stress, spanning en druk helpen zij ook voorkomen dat Elodi nog langere tijd aan de medicatie moest blijven. Deze chemische medicatie zorgt er ook voor dat de druk eraf gaat (of eigenlijk onderdrukt wordt) waardoor ze beter hanteerbaar is, maar ze zorgen tegelijkertijd voor een grotere belasting van haar innerlijke systeem. De oliën waren dus een hele mooie natuurlijke weg om haar van binnen en van buiten, fysiek en mentaal weer snel op de rit te krijgen. In het volgende blog kun je lezen hoe we in stap hebben gewerkt aan eigen bewustzijn van Elodie en haar eigenaar.

Het vorige blog ging over de aanpak van het kwade paard, maar ook het kleinzerige paard kan onverwacht heftig uit de hoek komen in situaties die daar normaliter geen reden toe geven. Zo kan bijvoorbeeld een buitenteugelhulp voor het helpen herstellen van een verticale balans verlies worden aangenomen als een richtingsbepalende teugel, waarvan het paard niet van plan is om zijn of haar richting te laten bepalen. Het aanvechten van deze teugel begint vaak met het ‘terugtrekken’ aan de teugel, het paard verhard, de kaken verstrakken en de ruiter gaat vaak zelf ook de hulp vergroten en ongemerkt verharden. Wanneer beide partijen aanhouden kunnen deze paarden soms zo kwaad worden dat ze er in verzet vandoor vliegen. Maar ook hier: hoe los je dit nou op zonder dat jij daar de dupe van wordt? Denk maar eens terug aan het voorbeeld van die puber: Deze puber besluit bijvoorbeeld dat het een duur merk auto wil kopen direct nadat het zijn rijbewijs gehaald heeft. Dit is immer stoer, het is zijn interesse en hobby en hij wordt daar dus blij van en aangezien het zijn eigen geld is wat hij uit geeft moet hij dat helemaal zelf weten. Jij als volwassen ouder weet inmiddels, door eigen ervaring, wat zo’n auto wel niet kost, en wil je puberende zoon het liefdevolle advies geven: koop er nou eentje van een iets goedkoper merk. Voor het aantal kilometers dat jij rijdt is dat helemaal goed genoeg en het scheelt je bakken met geld. Dan hoef je lang niet zoveel te werken en houd je ook nog een beetje tijd over om van je leven te genieten. Een oprecht goed bedoeld advies. Wanneer je hem dit advies geeft dan weten de meesten wel wat er volgt… Vaak ruzie en iets met klapperende deuren en boze kinderen, verdrietige ouders en bovenal hele stomme ouders! Als je dit voorbeeld goed bekijkt is dit advies dan vanuit autonomiteit gegeven? Of zit er ergens emotie in het spel? Het is een advies vanuit bezorgdheid en bezorgdheid is een vorm van angst, dus BINGO: emotie in het spel! Wanneer jij als ouder hier vanuit autonomiteit op zou reageren dan zie je waar je kind staat in zijn ontwikkeling, welke leerprocessen hij hierin doormaakt, en wie dat hij in de kern onder het gedrag is (misschien staat het patsergedrag jou wel ontzetten tegen, en weet je dat hij in de kern een veel mooier en zachter persoon is. Weet dan ook dat het gedrag alleen maar voortkomt uit een te ontwikkelen les, in dit voorbeeld misschien wel leren dat hij als persoon goed genoeg is ook zonder de auto). Wanneer jij autonoom blijft en niet gaat deelnemen aan het gevecht ‘ik koop wel die auto!’, ‘Jij koopt niet die auto!’, dan is het leerproces volledig voor je puber. Hij koopt die auto en merkt na een half jaar hard werken en nog geen geld overhouden dat hij best wel heel moe is. Hij moet ook zijn school nog doen en zou eigenlijk wel graag uitgaan, maar het gaat allemaal niet meer. Tevens ontdekt hij ook dat hij nog altijd niet bij dat ene groepje coole jongens met dat merk auto hoort en beseft dat het misschien niet eens allemaal de moeite waard is. Sta jij als ouder daar nu vol in emotie zelf geraakt door het proces, dan is de kans groot dat je reageert met: Zie je nou wel! Ik had het je nog zo gezegd dat je dat niet zo doen, enz. enz… Denk je dat die puber, die dat net zelf ook al besefte, zich nu veilig voelt om zijn inzicht met jou te delen? Als je pech hebt ervaart hij de hele situatie ook nog alsof hij gefaald heeft. Was je deze situatie autonoom gebleven dan staat de deur om om hulp te vragen altijd nog open: Mam? Ik geloof dat die auto toch niet zo’n goed idee was… Ik weet niet zo goed hoe ik het nou verder moet doen, zou jij eens met mij mee willen denken? Tuurlijk…!

Wanneer je een paard treft met een verleden dan is het zeer belangrijk dat de weg van vertrouwen geheeld wordt, dat het vertrouwen hersteld in zowel de mens, de omgeving, als in het dier zelf. Er is niets zo gevaarlijk als werken met een onzeker paard. Een onzeker paard is een onzekere factor, waarvan je eigenlijk nooit van te voren weet met welke reactie ze uit de hoek komen in verschillende situaties. Ze kunnen switchen tussen bevriezen, vluchten en vechten per situatie en soms zelfs binnen het moment. Maar als een paard blijft vechten hoe heel je dan deze weg zonder daar zelf de dupe van te worden? Het werken met een paard dat vecht is als het opvoeden van een puber. Een puber wil niet dat jij zegt wat verstandig is om te doen en al helemaal niet dat jij zegt wat hij of zij moet doen! Die puber wil dat zelf bepalen! Hoe onhandig, onverstandig of stom sommige keuzes ook zijn, hij moet dat toch zelluf weten?? Het is toch zijn leven?! En daar heb jij niets over te zeggen! Lekker PUH! Dit geldt bijvoorbeeld voor het kwade paard. Dit paard wil niet dat jij hem helpt, hoe oprecht jouw hulp ook geboden is. Een mens of dier dat hoog in emotie zit is niet in staat tot overleg en tot inzicht in een goede, gezamenlijke weg. En al helemaal niet in een betere weg volgens een ander! Het is dus ook de allergrootste valkuil om met emotie terug te reageren. Emotie kan van alles zijn, bijvoorbeeld dat jij als ruiter zelf ook kwaad wordt, dezelfde emoties van onrecht ervaart (ik heb jou toch niks aan gedaan? Waarom moet je dan nou zo moeilijk doen? Of: Je probeert mijn idee niet eens, terwijl ik alleen oprecht het beste voor je wil! Of je bent verdrietig, machteloos, verloren, en ga zo maar door. De kunst in het werken met deze paarden zit hem in autonomiteit. Boven deze emoties staan, het proces kunnen doorzien en weten wat er onder die kwaadheid speelt. Wanneer jij alle reactie die vanuit emotie komt als niet persoonlijk kunt zien, dan heb jij de weg uit dit oneindige gevecht gevonden. Wanneer jij je niet aangedaan voelt, een ander nog altijd kunt zien voor de kern wie dat hij is, dan blijft er voor die ander niets anders over dan te vechten tegen zichzelf! Zijn gevecht vindt namelijk geen voedingsbodem meer bij jou. Het paard (of de puber ;)) voelt altijd deze emotie nog, kan nog altijd heel kwaad zijn, maar wanneer jij heel de weg (hoe lang deze ook duurt) autonoom en zuiver blijft, dan blijft er niks anders over dan in te zien dat er niets of niemand anders is die deze emoties veroorzaakt behalve het paard zelf. En precies dat is het moment dat er inzicht en ontwikkeling komt. Van daaruit kan een paard zelf kiezen om het los te laten, en dat is precies wat dit bittere, verzuurde en verharde paard weer verzacht. Het allermooiste is dat wanneer je al die tijd autonoom aanwezig bent gebleven, zuiver in je lichaamstaal en rustig in je eigen binnenwereld bent geweest, dat dit boze paard op dat moment heel graag bij jou wil zijn. Dingen samen wil doen, en er voor kiest om jou te vertrouwen. Een keuze door het paard zelf gemaakt is zo velen malen sterker dan elk ander besluit waartoe het ooit gedwongen is! Het volgende blog gaat in op het belang van autonomiteit.

Vanuit het eerste aanknopingspunt dat we hadden op basis van oprechte lichaamstaal, zijn we verder gaan zoeken, want het soort gedrag dat Incauta vertoonde, ontstaat nooit zomaar. Het is niet gewoon de aard van het beestje, nee er is een trigger(s) geweest in het verleden dat deze overlevingsstand heeft aangezet. Zo ook bij Incauta. Ze was als jong veulentje geëmigreerd vanuit Spanje naar Nederland, toen der tijd nog samen met haar moeder. Een heftige ervaring waarschijnlijk, waarin je veel steun put uit de aanwezigheid van je moeder. Wanneer je dan uiteindelijk wordt afgespeend en dus die steun en aanwezigheid verliest, dan zou dit zomaar eens zo’n trigger geweest kunnen zijn. Waarschijnlijk helemaal niet groot zichtbaar toen, maar door de jaren en ervaringen heen meer en meer gaan vasthechten in haar systeem en uiteindelijk gevormd tot het grote visuele gedrag van nu. Mentale en fysieke elementen zijn een prachtig praktijkvoorbeeld van hoe holistische en wetenschappelijke behandelwijzen vervlochten zijn. Daar waar wetenschappelijke behandelvormen fantastisch werk doen op fysieke problemen (denk aan operaties, pijnmedicatie, het kunnen oplossen van ontstekingen, enz.) kunnen holistische behandelvormen heel erg mooi verlichting brengen bij mentale problemen. Naast dat we met Incauta getraind hebben, hebben we haar ook behandeld met NEI therapie. Deze therapie ondersteunt in diepere emotionele lagen en helpt daar in de kern de onbalans weer in balans te brengen. Daarnaast hebben we haar ondersteund met Bach bloesem remedies, die zachter en langzamer door werken. De fysieke items die we veel tegenkwamen in het rijden waren altijd op de binnenschouder vallen, te weinig draagkracht van achter, (te) hoog in tempo, rennerig en moeilijk bij de les te houden. Een correcte lengtebuiging laten ontstaan was ontzettend moeilijk omdat Incauta altijd wel ergens een plekje in haar lijf vond waarbij ze de energie voor de boogspanning kon laten ontsnappen (of over de buiten- of binnenschouder, of de achterhand naar buiten of binnen plaatsen, of te veel stelling in de hals en ga zo maar door). Vaak te veel gewicht op de voorhand waarbij ze de rug helemaal wegdrukte en de onderhals ontzettend overbelaste. Nu je Incauta’s verhaal kent, is het niet meer zo gek dat deze fysieke items zo moeilijk waren! Want wat al deze ‘losse’ items allemaal in de kern verbindt, is dat ze alleen tot stand kunnen komen wanneer je kunt verbinden met jezelf en een ander (ruiter/amazone), dat je in het moment bent (want anders kun je nooit de boodschap die een ander nu mee geeft ook nu ontvangen), en dat je de controle (van wat je altijd gedaan hebt) kunt durven loslaten zodat je iets nieuws kunt ervaren waardoor je dus tot inzicht, bewustzijn en groei kunt komen!! We zijn er nog niet helemaal omdat mentale items altijd veel tijd, geduld en oprechtheid nodig hebben om de jaren van gewoonte en inslijting te kunnen helen, maar wat een verandering is er nu al teweeggebracht! Er is veel meer ingang, verbinding, connectie en communicatie. Ook heeft Incauta al zoveel meer verbinding met zichzelf en kan ze beter in het moment leven, de controle loslaten en gewoon ervaren. Heel veel inzicht in deze korte maar krachtige training. En wat een wijsheid van een ogenschijnlijk hectisch paard! Dankbaar voor dit mooie proces en een shoutout naar de eigenaar die ondanks de dichte deuren bij Incauta bleef proberen en zoeken, waarbij ze geduldig en oprecht bleef – echt ontzettend knap! And… hard work always pays off!! Het trainingstraject van Incaunta wordt in onderstaande blogs beschreven: Intro Een paard dat in angst leeft, leeft altijd in de tijd vooruit Holistische kijk op mentale en fysieke elementen