Uncategorized

Helga had te maken met een angst die zich door ervaringen en ongelukken diep had geworteld in haar celgeheugen en zorgde voor daadwerkelijke paniek reacties. Een gedachte, geluid of beeld zorgde voor het aanzetten van overlevingsmechanismen waardoor ze in de vlucht- of bevriesstand terechtkwam. Met het verbreden van haar kennis door het delen van informatie en enig onderzoek, bleek dat angst en het omgaan met of het bewust kunnen loslaten van deze emotie iets is dat zij al lange tijd met zich mee draagt. Iets dat oorspronkelijk niet begonnen is bij een slechte paardenervaring en dat zich manifesteerde in heel veel dagelijkse situaties en sociale contacten. Het vluchten voor… was bijna een metafoor voor haar dagelijkse leven geworden. Het onbewust vluchten voor confrontatie, moeilijke gesprekken, sociale gebeurtenissen en ga zo maar door, waren vanuit het onderbewustzijn aan de orde van de dag. Het maakte dat Helga zich onbewust altijd klein en onzichtbaar opstelde, geen weerwoord tot haar beschikking had wanneer mensen over haar grenzen gingen en dat het leven zich had vastgedraaid in patronen waarbinnen zij zich veilig voelde, maar haar ongelukkig maakten wanneer ze veranderden of wanneer zij opmerkte het gevoel van vrijheid eigenlijk niet meer te herkennen. Thema’s als je minderwaardig voelen en onzeker zijn waren naar de voorgrond getreden, en kwaliteiten als een ontzettend scherp aanvoelend vermogen, met liefde kunnen zorgen voor anderen en bijzonder veel aanwezigheid in contact kunnen bieden, waren volledig naar de achtergrond verdwenen en leken niet meer op te wegen tegen de ‘slechte eigenschappen’. Helga is een heel mooi voorbeeld hoe onverwerkte pijnlijke ervaringen ervoor kunnen zorgen dat deze zich lange tijd (en soms zelfs een leven lang) blijven bevestigen en een persoon weerhouden van de ontwikkeling naar de potentie wie zij in oorsprong zijn. De pijnlijke ervaringen die inhaken in ons onderbewuste overlevingssysteem gebeuren of op jonge leeftijd of in onverwachte situaties. Ze komen hard binnen, voorbij alle bewuste beschermingsmechanismen en brengen je van je stuk. Ons lichaam, altijd gericht op overleven, switcht in een milliseconden van leven naar overleven. Net zoals wij onbewust ons hand uit het vuur trekken voordat deze verbrand, zo onbewust creëren wij een overlevingsmechanisme op mentale pijn en ongemakken. In het geval van Helga werd sociaal contact uit de weg gaan het overlevingsmechanisme. Door dit onbewust bij elke contact dat ze in haar leven had te doen, werd zij door de (onbewuste) reacties van de mensen tegen over haar telkens bevestigd op het feit dat ZIJ raar was, anders was, niet goed genoeg was, enz… Een oorspronkelijke ervaring die haar vertelde dat contact met anderen niet veilig was, creëerde gaandeweg de jaren nog veel meer mentale overtuigingen en blokkades. Nou zou je denken: helemaal niet handig zo’n overlevingsmechanisme! Het brengt je verder en verder weg van stabiel in het leven kunnen staan. Gauw loslaten en door! Maar wáárom doen we dit dan niet? En wáárom is er ontzettend veel bewustwording, innerlijke groei en een positieve spiegel van de buitenkant nodig om hier weer doorheen te bewegen? Het Paarden-kwartjes traject van Helga wordt in onderstaande blogs beschreven:

Met de in gang gezette beweging konden we in de training ook beginnen met sterker haar overleefstandgedrag te gaan kaderen. Gezien haar verleden waarbij de eerste kennismaking met rijden waarschijnlijk niet zo plezant is geweest, was het wel begrijpelijk dat ze zo van achteruit de hoek met zichzelf naar voren kwam. Maar ze was op dit moment ook op een punt aangekomen dat dit gedrag haar niets bracht en eigenlijk ging kosten. Want het maakte dat haar ontwikkeling stil kwam te liggen én haar eigenaresse’s veiligheid kwam er regelmatig bij in gevaar. Deze laatste extra stap in de training maakte de drie-eenheid van behandelen, ondersteunen en trainen compleet. Langzaam maar zeker kwam Masha tot rust en begonnen we ruimte te krijgen om haar te laten ervaren dat trainen met mensen fijn kan zijn. Dat het kan helpen lekkerder in je lijf en in je vel te zitten, dat het uiterst interessante en boeiende informatie kan bevatten én bovendien superlollig kan zijn! Met het duidelijker kaderen door de eigenaresse begon Masha in te zien dat haar eigenaresse innerlijk krachtig is, máár ook handelt met zuiver geweten. Niet langer terugschrikt voor groot gedrag en richting kan geven in spannende momenten, kortom best een fijn iemand om bij te zijn en eigenlijk ook wel iemand waarbij je heel veilig bent. Gaandeweg de training baanden wij ons een weg door Masha’s overlevingssysteem om dichter en dichter bij haar kern uit te komen. Met elke stap konden we dichter richting het ‘echte’ rijden gaan bewegen en in de laatste weken viel alles samen. Masha die door het rijden door de laatste laagjes wantrouwen en oude ervaring kon bewegen, en een eigenaresse die na veel persoonlijk ontwikkeling en coaching écht begint te landen in thema’s als zelfvertrouwen, aanwezigheid, hervonden fijngevoeligheid, innerlijke kracht zonder ego waarmee een heel mooi, gebalanceerd, compleet totaal pakketje van wie dat zij is als persoon zichtbaar wordt. Nu het puntje bij het paaltje komt, blijkt dat deze hervonden tonen en kwaliteiten die de eigenaresse maken tot wie ze is in haar volle potentieel, de tonen en kwaliteiten zijn die nodig zijn om Masha stabiliteit, vertrouwen en ontspanning te bieden. Dit is wat voor Masha nodig is en waarin je als mens mag aanvullen tot een groter geheel samen. Hierdoor voelt Masha ruimte en veiligheid om te kunnen en durven ontwikkelen van een paard met een heel jong karakter, een echt spontaan, open, naïef kindkarakter, naar een krachtiger wordende puber, naar een stabiel volwassen paard en een fantastisch gezellige metgezel in het leven die in is voor geintjes! De zekerheid van Masha zit niet in de vastheid van omgeving, in de duidelijkheid en routine in je werk of in haarzelf omdat zij de kwaliteit ‘overzicht’ van nature weinig bezit. Haar zekerheid zit hem vooral in de aanwezigheid en de kwaliteit van ontwikkeling in en van de mens die met haar meereist. Daarin ligt veiligheid,  vertrouwen en verbinding waarmee dit paard haar ruiter op haar beurt kan leren over fijngevoeligheid, lichaamsbewustzijn en kracht waar je U tegen zegt! En alleen via de weg van jezelf kun je de gigantische kwaliteiten van dit paard naar boven halen zónder het dier gaande weg te schaden. Want Masha mag dan een paard úit duizenden zijn, maar ze is zeker niet een paard vóór duizenden! Ze raakt snel beschadigd omdat ze zo mooi open en naïef is en omdat zo zoveel kwaliteiten te geven heeft, wat ook inhoudt dat ze snel wordt beroofd… Ik kan niet wachten wat de toekomst voor deze twee in petto heeft, want een ding weet ik zeker: als zij samen doorwandelen op de ingeslagen weg en gaandeweg samen bij zichzelf kunnen blijven in hun ontwikkelen… dan wordt dit goeoeoed!!! Wil je meer weten over de trainingsmogelijkheden en of het geschikt is voor jou en jouw (type) paard? Kijk dan op de pagina ‘Het paard’ voor meer informatie, of neem contact op! Het trainingstraject van Masha  wordt in onderstaande blogs beschreven:

Je kunt je vast wel voorstellen dat na zoveel wisselingen in haar gezondheid en het wel of niet goed gaan van de training, de eigenaresse best onzeker was geworden over het feit of ze het wel of niet goed deed als eigenaresse en als trainster van dit jonge paard. Ze heeft veel clinics en cursussen gevolgd en had zich veel informatie en theorie eigengemaakt en toch leek haar paard telkens terug te vallen, niet gezond en met tijden ongelukkig te zijn. Alles wat ze probeerde beklijfde of niet, of nauwelijks of slechts voor korte duur. In het begin was het voor mij ook niet meteen glashelder wat deze ogenschijnlijk blijvende verstoring in Masha haar systeem in gang had gezet en hoe we het dus weer tot rust konden brengen. Maar 1 ding wist ik wel: dit paard stond om de één of andere reden nog altijd in de overleefstand ondanks dat de training veel goede dingen had geboden. Zouden we dit systeem uit de overleefstand willen krijgen dan moesten we dus meer bieden dan alléén goede training… Daarbij was het ook nog eens heel belangrijk dat de geboden ondersteuning in de juiste volgorde en hoeveelheid geboden zou worden. Hiermee kan het gehele systeem terug naar ontspanning en blijft het nergens meer in de overleefstand staan, want schijnbaar hielt het cirkeltje fysiek-mentaal bij dit paard de onbalans in stand. De huisvesting, voeding en training van dit paard waren al geruime tijd in orde dus aan die basis hoefden we niet te sleutelen. We zijn dus gaan kijken naar wat er nog in haar systeem ontbrak om gezond en gebalanceerd te zijn én wat we op welke manier hiervoor aan konden bieden. Voor haar fysieke gezondheid hebben we haar voeding aangevuld met supplementen vanuit de Chinese geneeskunde, naast de gebalanceerde vitaminen en mineralen brokken en de  gedroogde kruiden. Deze hielpen Masha met het opruimen en afvoeren van afvalstoffen en het aanwakkeren van haar zelfherstellend vermogen, orgaanwerking en immuunsysteem. Deze behandeling zijn we gaan ondersteunen met NEI therapie en Bach Bloesem Remedies om haar mentale systeem terug in balans te krijgen. Dit bleek voor Masha een sterke combi! Ze heeft nog geruime tijd verschijnselen laten zien die passen bij het opschonen en in balans brengen van haar systeem. Van pusbultjes overal over haar huid, naar snotneuzen, naar eindelijk door de verharing komen, naar haar haren met momenten heel raar omhoog trekken om ze vervolgens weer ‘normaal’ te laten zakken, naar gigantische push uitbraken door de lymfeklieren en door de huid naar buiten na elke NEI behandeling. In het volgende blog komt het stuk training aan bod dat we op konden starten nu dat Masha lichamelijk steeds beter in balans kwam. Het trainingstraject van Masha  wordt in onderstaande blogs beschreven:

Eenmaal klaar voor het inrijden heb ik mij verbaasd hoe vol vertrouwen ze was, maar vooral hóe verantwoordelijk dit jonge paard is. Elke keer als ik begon met leunen of wanneer ik zachtjes in het zadel ging zitten, stond ze als aan de grond genageld. Energie laag, focus aan en ooo zo voorzichtig! Ze was zich uitermate bewust van het feit dat ik op haar zat en dat elke beweging en elk gedrag dat ze liet zien dus ook gevolgen had voor mij en voor mijn veiligheid. Het is zelden dat een jong paard zo goed weet wát te doen met deze verantwoordelijkheid. Meestal voelen ze deze wel maar hebben ze geen idee hoe ze hiermee om moeten gaan. In het vroege stadium van zadelmak maken ontstaan daardoor veel ongelukken die worden veroorzaakt door paniek en onzekerheid. Wanneer ik met paarden werk, dan speel ik zoveel mogelijk in op de dingen die zich op ieder uniek moment aandienen. Ik weet in grote lijnen waar ik heen wil en hoe daar te komen, maar in welke volgorde, snelheid, hoeveelheid, intensiteit, enzovoort besluit ik per moment. Dit is iets dat ik heb moeten leren met vallen en opstaan, én waar ik nog soms fouten in maak omdat je hoofd, en mijn hoofd in het bijzonder, zo graag wil verklaren wat ik doe en waarom ik het doe. Helaas gaat dit met paarden niet en in het geval van Guus heb ik heel vaak gedacht: ga ik niet te langzaam? Duurt het niet te lang? Zit ik wel goed? Maar nu ik achteraf deze blog schrijf en in vogelvlucht terug kan kijken op het proces, begrijp ik precies wáárom wij zo lang aan die basis hebben gewerkt. De basis op de grond was voor Guus nodig om te durven vertrouwen en om te leren hoe wij communiceren én wat er van haar werd verwacht. Het leerde haar veel over oorzaak en gevolg, gaf haar inzicht in wat haar gedrag en handelingen teweeg konden brengen. Het leerde haar precies te dansen op de lijn: dit kan wel samen met mensen en dit niet meer want dat wordt te groot. Ze leerde vrijuit te communiceren zonder zich daarbij in te houden en zichzelf klein te houden waarbij haar handelingen zó gedoseerd waren dat er geen mensen bij in gevaar kwamen. Eenmaal helemaal open voor het werk kun je goed merken dat dit ras gefokt is om te werken, maar ook om pienter te zijn! Deze werkpaarden konden het zichzelf niet permitteren om onnodig energie te verspillen aan drama gedrag of om zichzelf te bezeren door onhandige acties. Het werk stond immers de volgende dag gewoon weer te wachten… En zo zie je maar hoe uiterlijk kan bedriegen, want iedereen die in de stal kwam zei: ‘Ga je dáár mee rijden?!?!’ ‘Ja! Daar ga ik mee rijden, en dat gaat nog eens fantastisch goed ook!’ Grote, Geweldige, Gigantische Guus! Licht als een veertje, precies als een waterpas en verantwoordelijk als een HUIS! Wát een feestje om met jou te mogen werken! Het trainingstraject van Guus  wordt in onderstaande blogs beschreven:

Gaande weg de training leerden wij elkaar kennen en kwamen er verschillende laagjes van Guus haar karakter naar boven. Grote Guus kon flink stugkoppig zijn met tijden en kreeg zeker een 10 voor vastberadenheid. Wanneer er ruimte ontstond of dat er twijfel leesbaar was in de lichaamstaal van de mens, dan gaf dat voedingsbodem voor dominantie. Was dit niet het geval en was de mens duidelijk maar eerlijk, dan was het een heerlijk nuchter paard met zelfs een iets onzeker randje aan de binnenkant. In Guus haar geval hebben we lange tijd gewerkt aan de basis in grondwerk omdat werkelijk alles voor haar nieuw was en ik heel zeker wilde weten dat ik niet te snel aan dat onzekere randje voorbij ging. Guus had het niet slecht gehad op Terschelling en kwam met een flinke buik binnen. Naast alle indrukken maakte dit dat het werk haar zwaar viel. Hierdoor had ze de neiging om te stagneren, zowel in beweging als in denkvermogen. Door lange tijd met haar te werken op de grond, kregen haar lichaam en hoofd tijd om zich aan te passen, om te verwerken, los te laten en open te komen. Met goede afgestemde voeding en ondersteuning vanuit Chinese geneeskunde en acupressuur werd Guus mooier en mooier. De kilo’s overgewicht werden vervangen door spieren waardoor werken qua ervaring minder zwaar werd en ontwikkeling makkelijker plaats kon vinden. Grote Guus begon in te zien dat dat ‘akelig vastberaden menske’ nog zo kwaad niet was en dat ze vooral zocht naar een vorm van communicatie. Het ene na het andere lampje ging bij haar aan en het ene besef na het andere begon te landen. Met dat ze begreep dat alle dingen die ik deed een reden hadden en dat ik haar dingen probeerde duidelijk te maken, werd werken zelfs leuk! Het werd voor Guus een sport zo snel mogelijk te begrijpen wat de vraag was om deze vervolgens tot in perfectie uit te voeren en met grote glimmende ogen vol trots nog nét niet ‘tadaaaa’ te zeggen! Vanaf dat moment ging het snel: haar vertrouwen groeide, ze voelde zich veilig in het samenwerken en durfde veel nieuwe dingen samen aan. Zo begonnen we met buiten wandelen (wat echt wel een uitdaging was omdat ze helemaal niets kende van de wereld) en konden we stapjes richting het inrijden gaan zetten. Het trainingstraject van Guus  wordt in onderstaande blogs beschreven:

Een kleine week heb ik nagedacht voordat ik de eigenaresse terugbelde voor overleg. Samen hebben we alle opties besproken en kwamen tot een besluit: Guus zou bij ons op stal komen en we zouden in kleine stappen gaan werken aan ruimte, communicatie, leiderschap én overtuigingskracht. Voor Grote Guus met een eigen wil kwam het goed uit dat ze deze omwille van haar formaat vaak kon doordrukken. Dit had echter ook een keerzijde: in heel veel moeilijke situaties ervaarde ze dat ze er alleen voor stond… (Dit gedrag liet ze namelijk ook in de kudde zien). Voor veel jonge paarden is dat geen prettige ervaring. Ze kunnen dan wel veel leiderschapskwaliteiten bezitten en al erg autonoom zijn, maar ze missen vaak nog de levenservaring om te weten wat te doen in moeilijke of enge situaties. Afgaand op het verhaal dat de eigenaresse schetste, gokte ik dat dat bij Guus ook nog wel eens het geval kon zijn. Ik had de merrie voor ze kwam niet zelf gezien voor een intake omdat ze helemaal op Terschelling woont. Dat maakte het inschatten lastiger, maar met alle informatie die de eigenaresse over de telefoon met me had gedeeld, had ik een zo goed mogelijk beeld van haar geschetst. Eenmaal besloten dat ze zou komen, begon voor Guus de grote reis naar het vasteland en het ‘verre oosten’… In de eerste twee ‘wen weken’ bleken we qua inschatting aardig op de goede weg te zitten. Op momenten dat het Guus uitkomt, bevalt het haar enorm dat ze zo groot en zo sterk is, maar op spannende momenten was er vooral toch veel paniek bij haar. Door een goede voorbereiding kon ik op dag 1, les 1 gelijk duidelijk maken dat lostrekken in Twente in elk geval niet meer ging gebeuren. Twee mega grote ogen keken mij geheel verbaasd en lichtelijk geschokt aan… dat zo’n klein ‘menske’ zoveel overtuigingskracht in zich droeg… Ik was blij dat het gelukt was en wist dat de verbazing en de indruk zouden leiden tot verzachting met de tijd, want met dit soort type paarden is de kracht van de overtuiging het enige dat je hebt om mee te werken. Ik ben natuurlijk fysiek gezien nooit sterk genoeg om zo’n paard te houden en ik zal dat ook nooit worden, net als alle medemensen op deze aarde. Dus dat deze mindset geswitcht is in deze ene, en enkele opening, was een belangrijke stap om te zetten. Het trainingstraject van Guus  wordt in onderstaande blogs beschreven:

Dus… daar zijn we dan… Bij de (voor nu) laatste blog over Catch. Van project paard met slechte knieën, en een waslijst aan fysieke en mentale problemen, naar een werklustige, gezonde, gebalanceerde geweldenaar. Hoe hebben we deze laatste stap kunnen pakken? Toen we eenmaal helderheid kregen in de oorzaak en het gevolg van Catch zijn problematiek en toen we samen stappen begonnen te maken in de eerste oorzaken op te lossen, begon daar eindelijk langzaam blijvend iets te veranderen. Voor ons beide was er een flinke mentale ontwikkeling nodig om überhaupt iets te kunnen doen aan die fysieke klachten. Nu Catch durfde te vertrouwen op zich zelf  durfde hij ook voor het eerst te gaan vertrouwen op zijn lijf en het daarmee dus echt te gaan gebruiken. Hierdoor konden we gaan werken aan het steker maken van zijn spieren die de te slappen pezen en banden (door hypermobiliteit) konden gaan ondersteunen. Maar voor dat we hem fysiek écht gingen belasten moesten we zeker weten of daar niets in de weg zat of dat daar geen schade ontstaan was door de jarenlange verkeerde belasting. We begonnen hierbij met een osteopaat/fysiotherapeute. Zij kon tijdens de behandeling heel mooi zien dat de spanning in de bovenlijn een gevolg was van de slechte knieën in plaats van dat de spanning in de bovenlijn de oorzaak was voor de slechte knieën (dit is wel een cirkeltje dat zichzelf in stand houd). Vervolgens zijn we met Catch naar de dierenarts geweest voor om het gewricht en met name de rondom liggende zachte structuren te bekijken op de scan. Hieruit bleek dat hij wel redelijk wat vocht en troebel vocht rondom de kniegewrichten had. Dit geeft aan dat er een vorm van overbelasting is die een tegen reactie en een ontsteking veroorzaakt. Voor de zekerheid ook de knieën op de foto gezet om te zien of er ook (slijtage) schade was ontstaan, en deze foto’s waren gelukkig helemaal goed! Dit gaf groen licht om de training te intensiveren! Het intensiveren deden we door meer en meer te werken aan verzameling en gedragenheid, galopwerk en balkjes. Hierdoor sluit de onderlijn van het paard en verlengt het de bovenlijn waardoor er ruimte voor de achterbenen vrij komt om naar voren te kúnnen bewegen. Hierdoor gaan zijn achterbenen dragen in plaats van stuwen waardoor druk op en rondom de kniebanden worden verlicht (de overbelasting verminderd) en de spieren die zorgen voor corestabilty worden versterkt. De verlichting van druk op de kniebanden en de ontwikkeling van de spieren daarom heen brengen rust in en om het gewricht en maken herstel mogelijk. Na een maand of 3 trainen zijn we terug gegaan voor een controle scan en bleek het vocht al minder en schoner te zijn. Een goed teken dus! Weer groenlicht om zo rustig verder te trainen en te blijven op bouwen. Inmiddels zijn we nu een klein halfjaar verder sinds de laatste controle scan en het is heel bijzonder om te ervaren waar we nu staan in de training. Catch laat meer en meer zijn onzekerheid achter in het werken en wordt met de dag duidelijker en subtieler wat het is dat hij nodig heeft op dat moment. Net als het leven gaat paarden trainen in golfbewegingen. Met momenten zijn de training intensief of onstuimig en onrustig, met andere tijden loopt het lekker in een flow en gaan dingen makkelijk af totdat je weer toe bent aan je volgende nieuwe stappen en dan wordt het even weer lastig. Door deze golfbewegingen heen leren wij met zijn tweeën telkens op diepere lagen connectie te vinden óf te behouden ondanks de turbulentie. Met dat Catch duidelijker naar voren durft te komen met het geen waar hij me zit, kan ik hem makkelijker begrijpen en hem bieden wat er nodig is in plaats van dát waar dat ik aan zou willen werken. We begeven ons langzaam op onbekend terrein voor ons beide, we ontdekken maten van verzameling en beheersing die ik tot op heden nog niet eerder gevoeld heb. Ook ontstaat er een samenwerking die subtieler is dan dat ik tot nu toe voormogelijk had gehouden, en bovenal ontwikkelingen wij beide een vorm van verruimd bewustzijn waar dat ik het bestaan niet van wist. De ritten zijn keer op keer verwonderlijk. Zo voel ik bijvoorbeeld hoe Catch kiest voor momenten van stilstand en proces om vervolgens vóór dat hij weer naar voren vertrekt heel zijn ruggengraat langs voelt en stretcht waar nodig. Hij wiebelt met zijn achterhand links en rechts om spanning het lenden gebied lost te laten en vervolgens stapt of draaft hij weg in een nagenoeg perfect rechte beweging. Los van oor tot staart soepel en ‘easy’ swingend, of krachtig verzameld maar perfect gecontroleerd in tempo. Zo voel ik af en toe in een lengtebuiging hoe hij zoekt naar verdieping in stretching en kracht en deze net niet vindt, ik draai mijn richting scherper in zonder van het middelpunt af te wijken verzamel vanuit mijn bekken en laat hem voelen hij zijn achterhand kan laten zakken en geef richting aan zijn binnen achterbeen om meer tussen de voorvoeten te landen. Een halve gram op de buitenteugel houd zijn schouder recht en zijn rug ontspannen en ik voel exact waar dat de zwakte in zijn knie zich bevindt. Hoe hij overweegt daar overheen en doorheen te bewegen, en het vervolgens doet. Ik voel welke gevolgen aan spierspanning er door zijn lijf trekken, welk effect dit in zijn fysieke systeem heeft máár ook welk effect dit in zijn mentale systeem brengt. Hoe hij een fractie van een seconde onzeker wordt, even bij mij in checkt waar dat ik hem vertel: ‘Het is goed jongen. Jij kunt dit, en je doet het perfect!’ een zucht van ontspanning golft door zijn lijf en laat de zojuist een fractie opgespannen spieren weer ontspannen, en dan… is daar de volgende pas… En komen al dit soort elementen weer de revue voorbij. Elke pas van het moment is helder en voelen wij beide van elkaar en bij

Hooggevoelig zijn maakt het lastig om te achterhalen wat van jezelf is en wat van een ander. Dit is de reden dat Catch altijd in het kielzog van Blondine liep: zij bood hem veiligheid, zelfzekerheid, rust, zelfvertrouwen, inzicht en overzicht omdat zij dit vanuit zichzelf bezit en hij daar makkelijk op intapt! De uitdaging om hoogsensitiviteit om te buigen van valkuil naar kracht, zit hem er dan ook in om je eigen kleuring te vinden en deze steviger te vullen. Hierdoor hoef jij je als sensitief persoon of dier niet te weren voor invloeden van buitenaf, maar kun je reguleren hoeveel je ervan binnen laat komen in je systeem. Je bent nog altijd net zo ontvankelijk voor de boodschappen van anderen vanuit hun lichaamstaal en energie, maar je bent er niet langer meer aan onderhevig en dat is een groot verschil! Hierdoor wordt het je kracht om anderen goed te kunnen helpen en begrijpen, zonder dat jij met de ‘shit’ eindigt. De meest voorkomende informatie die je vindt als het gaat om hoogsensitiviteit en het meest verstrekte advies is ‘De roldeur sluiten voordat je in contact gaat met anderen’. Wanneer je alleen leert afsluiten, zorg je er eigenlijk alleen maar voor dat je kracht een zwakte blijft. Je loopt ervoor weg in plaats van dat je daadwerkelijk leert hoe je ermee om moet gaan. Voor Catch en mij was het best wel zoeken wat onze eigen kleuring was, want als je transparant bent dan kun je elke kleur kiezen en worden, maar welke  is dan die van jou? In ons geval ging hoogsensitiviteit gepaard met onzekerheid en twijfelen. Dit maakte dat wij in onze zwakte een ‘slechte’ combinatie waren: geen van beide kon bieden wat de ander nodig had om tot ontwikkeling te komen. Dus dat hebben we maar samen tegelijkertijd gedaan. Voor mij was het leren om aanwezigheid te laten voelen en te laten zien aan anderen. Door de transparantie in energie was ik (schijnbaar) slecht leesbaar in lichaamstaal ontdekte ik tijdens begeleidde grondwerksessies. Iets wat ik totaal niet wist van mijzelf en wat mij echt verbaasde. Ik kon immers zo goed aanvoelen, zien en aanbieden wat een ander nodig had, dat ik dacht dat dat andersom ook zo  was. Aanwezigheid laten voelen en zien was ook best wel spannend, want ik was gewend geraakt aan een leven dat meebeweegt met en voorziet voor anderen. Nu moest ik leren hoe ik kan voorzien voor mijzelf. De aanwezigheid kunnen laten groeien, vroeg van mij om te durven groeien in en vooral te durven uitkomen voor mijn innerlijke kracht. De aanwezigheid kunnen behouden vroeg van mij om te leren ontwikkelen in mijn zelfvertrouwen. Het groeien van mijn aanwezigheid bood Catch een houvast in zijn bewegelijke binnenwereld en daarom kon ook hij beginnen te ontwikkelen. Met zijn tweeën was en is het een hobbelige weg, maar inmiddels hebben we ontdekt dat Catch naast hoogsensitief ook heel mannelijk is en een echt werkdier! Hij houdt van werken, het maakt hem trots en geeft hem een doel en eigenwaarde. Hij blijkt met de tijd meer en meer te ontwikkelen tot een waarachtig innerlijk krachtig paard en ik zie zelfs glimpen van een vergelijkbare innerlijke kracht die Blondine bezit. Met dat Catch groeit, wordt hij stabieler en lijkt de bodemloze put die hij was eindelijk te dichten. Hij loopt meer zelfstandig in de wei en ontwikkelt nu met het minste of geringste dat je hem aanbiedt. Hij ontwikkelt ook eindelijk zelf, zonder diepgaande begeleiding van mijn kant. Ik houd van werklustige paarden met een randje,  van die paarden waarvan je weet: óf dit wordt zó goed dat niets of niemand daar ooit aan kan tippen, óf dit wordt onze dood… Scherp als hel, heet, krachtig, bijna bij het ontspoorde af. Op dat soort paarden leren balanceren met zijn tweeën, leren beheersen in jezelf (want het vraagt de grootste beheersing in jezelf om met deze paarden te werken). Tijdens één rit 100 keer switchen tussen rillingen over je lijf van angst omdat je weet als deze kracht ontspoort gaat het goed mis en vervolgens kippenvel over heel je lijf omdat je het beheerst! WOW…. Dan weet je dat je leeft! Zoals het spreekwoord zegt: Only the mad one’s will truly teach you how to ride…. En dan weet ik: Catch is net als Blondine MIJN paard! Geen slap aftreksel van, niet de suffe vervanger, nee! De gelijke! De geweldenaar! Ik heb er nu gewoon TWEE in plaats van één! Ik ontwikkel door met hem waar dat ik bedoeld was met haar te ontwikkelen. De trein rijdt en alle drie worden wij daar beter van! Hoe mooi dat dit zó op zijn plek kan vallen… En ja… hoe linkt dit dan weer met het oplossen van Catch zijn laatste fysieke klachten? Dát lees je in het laatste deel van deze serie! Het revalidatietraject van Catch  wordt in onderstaande blogs beschreven:

In het voorgaande blog vertelden we over hoe de hoogsensitiviteit van Catch tot een valkuil was ontwikkeld. Voordat we verder duiken in het oplossen van zijn fysieke klachten, is het belangrijk om eerst nog iets dieper in te gaan op het onderwerp hoogsensitiviteit. Het is een onderwerp dat ik erg veel tegenkom bij mensen en paarden en waar nog maar heel weinig aandacht aan wordt besteed in boeken, teksten en andere informatie over paarden trainen. Het is een onderwerp dat vaak naar voren komt bij coachingssessies en veel mensen ervaren het als een probleem, een valkuil, een blinde vlek… Zo eentje die je maar niet kunt vatten. Hoe kan dat nou? Zoveel mensen (en dieren) die er ‘last’ van hebben en maar zo weinig daadwerkelijk nuttige informatie over hoe ermee om te gaan beschikbaar… Daar gaan we verandering in brengen! Dankzij Catch heb ik hier namelijk de afgelopen 3,5 jaar enorm veel in gezocht, gefaald, gefrustreerd geweest, gevonden, verloren, hervonden, afgebroken en weer opgebouwd, om gehuild, kwaad door geworden en uiteindelijk… inzicht in verkregen. Want om eerlijk te zijn, heb ik in eerste instantie lange tijd niet graag met Catch gewerkt. Van de ene kant was ik in rouw over het feit dat hij ‘vervanging’ was voor ‘Mijn Blondine’ die ik helemaal niet wílde vervangen. En van de andere kant kon ik dit paard maar niet begrijpen. Ik probeerde en probeerde, gaf en gaf en kreeg er voor mijn gevoel bijna niets voor terug. Lange tijd kon ik niet vinden wat het was met dit paard, waarom was hij bang voor ogenschijnlijk niks? Kon hij het ene moment relaxed zijn, waarna hij zich binnen seconden volledig verloor in onzekerheid en spanning. Maar bovenal: die leegte van hem…. Oef vreselijk! Daar kon ik helemaal niks mee. Het maakte me onzeker en met momenten tot aan het radeloze aan toe. Tot op een dag het kwartje viel: hoogsensitiviteit! Iemand wees mij op het feit dat hij de wereld net zo ervaarde als ik zelf deed. Hij hoorde, zag, rook, proefde en VOELDE alles(!) in en om hem heen, net als ik…. Bam! 3 jaar aan onbegrip viel in één keer op zijn plek. Al die momenten waarbij ik naar hem heb staan kijken met de vraagtekens in mijn ogen: wat doe je nou?…. begreep ik in die ene seconde. Dát doe je nou! Dát voel je nou! Daarom reageer je zo! Hé hé, wat een opluchting! Ik begrijp eindelijk ‘waarom’ en voor iedereen die mij een beetje kent die weet dat het ‘waarom’ voor mij héél erg belangrijk is! 😉 Maar goed, met alleen ‘waarom dan’ ben je er natuurlijk nog niet… Want ik begreep nu wel wáárom hij zo onzeker was, en wáárom hij zo snel van zichzelf weg was, maar ik wist zelf evenmin hoe je dat op kunt lossen want het zijn supervet mijn eigen thema’s. En hoe leer je iemand anders hoe hij iets kan ontwikkelen als je voor jezelf die weg nog niet kent? Onder goede begeleiding zijn wij samen gaan zoeken naar antwoorden op deze vragen. Tijdens deze zoektocht kwamen die heel langzaam naar voren, beginnend met een besef. Een besef krijgen van hóeveel je eigenlijk oppikt van die buitenwereld rond jou en hóe snel je daardoor wegbent van jezelf. Voor mij en Catch, en ik vermoed voor héél veel hoogsensitieve mensen, gold dat dat echt veel meer en veel sneller was dan dat wij ons bewust waren. Het kleurloze, transparante gevoel dat ik in de vorige blog schetste, heb ik zelf ook en ik zie het meer en meer ook tijdens Paarden-Kwartjes trainingen bij anderen. Als jij hoogsensitief bent geboren, dan ben je vaak al weg van jezelf voordat je echt een eigen bewustzijn krijgt. Je groeit op met transparantie in je eigen zijn en in je persoonlijke ruimte en elke kleuring van de omgeving komt binnen en voelt als die van jou. Jij hebt immers weinig eigen kleur en beweegt zo makkelijk mee met de kleur van anderen, dat het voelt alsof het van jezelf is. Dit geldt voor emoties, gedachten, gevoelens, ervaringen, situaties, weersomstandigheden, groepsdynamieken, traumatische ervaringen die als thema’s hinderen, enz. Wanneer je hoogsensitiviteit bent, is het in eerste instantie onwaarschijnlijk moeilijk om te achterhalen wat van anderen is en wat van jou. Dit geldt óók voor paarden.  In het volgende blog lees je meer over de hooggevoeligheid van Catch en hoe we hier een kracht van hebben gemaakt. Het revalidatietraject van Catch  wordt in onderstaande blogs beschreven:

We begonnen de derde sessie met ‘Ga maar staan in de bak, lopen, waar heb je behoefte aan? Wat voelt goed? Wil je in de zon stil gaan staan, of wil je bewegen? Wil je contact maken met Ice of wil je afstand houden? Niet omdat iets moet of wordt verwacht (= verstandelijk) maar omdat jij die behoefte voelt.’  De alles overheersende gedachte op dat moment was: ‘WAT MOET IK NU DOEN?????’  ‘Opvallend: als het over jouw eigen gevoel gaat, dan wordt het stil…. (letterlijk stil, leeg aan de binnenkant)’ ‘Is het OK als er een leegte valt? Als je even ‘niets’ voelt? Of zit daar direct een oordeel van goed of fout op?’   ‘Ga maar eens in die leegte staan, dat geeft toch ook een bepaald gevoel? Ook al voelt het misschien onprettig (waarom? oordeel?), mag je het voelen of loop je er liever voor weg? Herinnert het je aan een situatie in het verleden die vervelend was en die je daarom uit de weg ging?’  ‘Vraag maar eens aan jezelf: mag ik mezelf toestaan om te voelen? Om te ervaren?’  Tranen. Ook huilen valt onder cultureel erfgoed: huilen mag niet, huilen is stom, huilen is zwak. Terwijl huilen (verdriet) een heel betekenisvolle emotie is die jou laat weten waar je op dat moment behoefte aan hebt. ‘Je moet niets, je mag alles. Alles mag er zijn: je fijngevoeligheid, je onzekerheid, je emoties – ga maar eens onderzoeken hoeveel van die emoties jij jezelf mag toestaan.’ ‘Het feit dat je hier in de bak staat, dit soort processen aangaat, dat is een van de dapperste dingen die je in je leven kunt doen. Het ware leven leven en daarbij naar binnen durven kijken om te zien wat er zit. Om dit vervolgens stapje voor stapje een plek te geven, nooit meer dan je op enig moment aankunt.’ ‘Je hoofd wil graag doen, maar het gevoel/je ziel moet ervaren en dat kost tijd. Maar vergeet niet dat je hoofd er misschien nog niet bij kan wat je vandaag hebt ervaren, maar dat het in je lichaam is opgeslagen (in de celkernen).’ Na de tranen kwam er rust en met de rust kwam er een besef: hoeveel ze al die tijd van zichzelf niet had gemogen en hoeveel ze had gemoeten in haar leven. Het verdriet dat loskwam was gekoppeld aan een oude, heftige ervaring uit het verleden; door los te laten begon de weg van het oude zeer helen en het openstaan voor de boodschappen die deze ervaring oorspronkelijk voor Joke in petto hadden. De hardste laag van Joke’s muur was afgezwakt en daarmee kwam er ruimte om te voelen, en bovenal kwam er ruimte voor besluitvaardigheid en daadkracht! Ze wilde niet meer van alles moeten en begon in de weken tussen de trainingen door beter te voelen wat voor HAAR goed was en wat niet. En ze deed die dingen dan ook juist wel OF niet! Ze leerde op een respectvolle maar krachtige manier begrenzen, waardoor ze niet meer hoefde te verharden. Gaandeweg de weken ontstond er daarmee ruimte voor het ontwikkelen van (nog) onbekende kwaliteiten. Als donderslag bij heldere hemel eindigden we de training op dag 5 met een grote dosis spontaniteit, originaliteit, gekkigheid, vrolijkheid en lichtheid! Kwaliteiten die Joke nooit aan zichzelf zou hebben toegeschreven, maar die zij dus wel degelijk bezit! En niet zo’n beetje ook! Het paarden-kwartjes traject van Joke wordt in onderstaande blogs beschreven: