Uncategorized

Volgens de ‘normale’ standaard is Agnes dus ze eigenlijk al te oud om zadelmak te maken. De redenen dat ik wél voor deze leeftijd heb gekozen, hebben te maken met nieuwe inzichten in de biomechanica, groei en ontwikkeling van het paardenlichaam. De laatste jaren zijn er vele onderzoeken gedaan naar de groei en ontwikkeling van het paarden lichaam (bijv. d.m.v. autopsies) en is er veel bekend geworden over de verschillende stadia van groei. Vooral wat betreft de duur van de ontwikkeling van het skelet. Op het moment dat een veulentje wordt geboren, zijn de meeste botstructuren nog zacht/week (zo kan het makkelijker geboren worden). Tijdens de eerste weken ‘sluiten’  de eerste structuren zich al (ze ontwikkelen van kraakbeen naar bot). Denk bijvoorbeeld aan het hoefbeen. Dankzij al deze onderzoeken is nu bekend hoe lang het duurt voordat al deze structuren gesloten zijn. Het is het bijzonder om te zien dat het in een volgorde van beneden naar boven loopt (vanaf de grond gezien). Ook is aangetoond dat de duur van het sluiten van de botstructuren samenhangt met de grootte van het paard. Bijvoorbeeld: een paard van 1,62m is eerder volgroeid dan een paard van 1,82. De volgorde van het sluiten van de botstructuren van het paard zijn als volgt: Als allereerste sluit het Hoefbeen zich, dit gebeurt direct na de geboorte. Daarna volgt het Kroonbeen, deze sluit tussen 9 tot 12 maanden. Als het paard 13 tot 15 maanden oud is sluiten de kraakbeenstructuren van het kootbeen, en rond de 18 maanden het pijpbeen. Na het pijpbeen volgen de handwortelbeentjes (ook wel voorknie genoemd), deze beginnen te sluiten op een leeftijd van 18 maanden en zijn pas uitgegroeid op een leeftijd van 2 jaar! Vervolgens schuiven we verder door naar boven, naar het spaakbeen, ellepijp, schouderblad, spronggewricht, Tibia (scheenbeen), en het Femur (dijbeen), al deze structuren sluiten zich pas op een leeftijd tussen de 3 en 3,5 jaar. Gaan we nog verder omhoog in het paardenlichaam, dan vind je het bekken/de heupen, hier zit wel even een rare spong tussen, deze structuren sluiten zich namelijk weer wat eerder, ergens tussen de 18 maanden en 2 jaar. Maar kijk je dan nog weer wat hoger dan kom je bij de wervel kolom (hier hechten het bekken/heupen aanvast) dan zie je dat deze (hoogste (vanaf de grond gezien) structuren pas op een leeftijd van 5 á 5,5 jaar sluiten. Nu je dit weet, voelt het dan logisch om met (ruiter-)gewicht op een wervelkolom van drie jaar oud paard te gaan zitten? Een wervelkolom die voor een groot deel nog uit kraakbeen bestaat? Maar is het dan niet zo dat botten zich aanpassen naar de omstandigheden? Dit klopt! Een voorbeeld: Staat een bot onder meer druk (van bijvoorbeeld ruitergewicht) dan zal het harder worden. Maar als je dan pas begint met zadel mak maken op een leeftijd van 5 á 5,5 jaar ben je dan niet te laat? Zijn de botten dan niet te lang zonder druk geweest waardoor ze te zacht blijven? Het antwoord daarop is: nee. De structuren beginnen met sluiten op een leeftijd van 5 á 5,5 jaar, en ze zijn pas volledig vol groeit op een leeftijd tussen 7 en 8 jaar (afhankelijk van de grootte van het paard). Maar hoe zit het dan met de theorie dat een paard te oud is om te leren op een leeftijd van vijf? Dan zijn ze toch al te dominant en ben je toch te laat? Tot nu toe heb ik nog nooit mee gemaakt dat een paard (ook al stond hij bovenaan in de rangorde in zijn kudde) zo dominant was op een leeftijd van vijf, dat ik hem niks meer kon leren omdat hij zijn eigen plan trok of gevaarlijk was. Kijk maar eens bij jezelf: Ben jij uitgeleerd op, laten we zeggen, een leeftijd tussen de 15 en 20 jaar? Of ben je dan juist in staat om heel veel en snel te leren? Ik maak wel mee dat paarden dominant, agressief of gevaarlijk gedrag vertonen wanneer zij niet begrepen worden, ze niet snappen wat er wordt gevraagd of worden overvraagd, en dit zie ik juist heel veel op jonge leeftijd! Paarden die net een half jaar tot een jaar onder het zadel zijn, altijd braaf zijn geweest en er in 1 keer mee ophouden, zich afsluiten of in het verzet schieten. Vaak wordt er dan gezegd: ‘Je moet hem er ‘even’ door rijden, want hij probeert je uit’. ‘Pak hem aan, hij moet goed weten wie de baas is!’ Maar is dit ook zo? Geeft een paard eigenlijk niet alleen maar aan: dat hij het niet snapt of dat het hem teveel is? Want hoe goed kijken wij naar de mentale ontwikkeling van een paard? Als hij lichamelijk in staat is om ‘aan het werk’ te gaan, betekent dit dan ook dat hij dat mentaal is? Stel jezelf maar eens voor dat jij op een leeftijd van 6 jaar naar de middelbare school zou moeten, alle dagen tot 4 uur, een half uur heen op de fiets en een half uur terug, en daarnaast alle vakken volgen van aardrijkskunde tot wiskunde en geschiedenis. Zou jij dit aankunnen? En als je niet mocht spreken, hoe zou jij dan aangeven dat je het niet snapt, of dat het je teveel is? Soms met een iets een andere kijk, meer kennis of kleine aanpassing kan het paardrijden zo ontzettend mooi zijn; voor zowel ruiter als paard! Zo kan een proces om een paard zadelmak te maken ook zo mooi zijn. Vanuit rust, vertrouwen, balans en harmonie, zonder vroegtijdige blessures, verzet of gevaarlijk gedrag. In het volgende blog in deze serie gaan we helemaal terug naar het begin: waar start je het zadelmak maken? Het trainingstraject van Agnes wordt in onderstaande blogs beschreven Intro Wat je wilt weten over de biomechanica van het paard Hoe start je met een jong paard Verder bouwen op de basis Het kleurenpalet van Agnes Aan de slag Werken aan balans is de sleutel tot

In het vorige blog over Catch beschreven we wat we allemaal tegen kwamen in zijn traject. Een waslijst aan klachten die op het eerste oog wellicht niet samenhangend lijken… niets is hierin minder waar waarbij de titel al een belangrijke link blootlegt! Er zat wel degelijk oorzaak en gevolg in zijn problematiek waarin mentale en fysieke problemen elkaar versterken, maar waarbij persoonlijke ontwikkeling van een dier óók een hele grote rol speelt! Persoonlijke ontwikkeling in dieren bestaat dat? Jazeker! Dieren zijn wat dat betreft niet zo heel veel anders dan mensen. Waar wij ons persoonlijk ontwikkelen door ervaringen, ontmoetingen, weerstanden en alles dat het leven ons te bieden heeft, geldt dat voor dieren ook. Een heel groot deel van de persoonlijke ontwikkeling van een paard gebeurt in zijn eerste levensjaar. Hierin leert het om te vechten, vluchten of bevriezen in spannende situaties of ontdekt het door middel van spelen met leeftijdsgenoten welke plek in de kudde voor hem past. Uit welk hout is hij of zij gesneden en waarin staat hij of zij het meest in zijn kracht? Wanneer paarden in dit eerste jaar veel (heftige) dingen meemaken wil in deze belangrijke fase wel eens de ontwikkeling een deuk oplopen waardoor je op latere leeftijd te maken hebt met bijvoorbeeld een blijvend onzeker paard. Voor we bij Catch begonnen met onderzoeken en behandelen op zijn fysieke klachten zijn we met zijn mentale issues aan de slag gegaan. Feitelijk in alle disciplines van grondwerk tot rijden stond verbinding, vertrouwen en eerlijkheid centraal. Waarbij telkens opnieuw de weg naar verbinding en ontspanning werd klaar gelegd. Er was enige ontwikkeling, maar over een tijdsbestek van twee jaar was daar nog altijd niet die krachtige verbinding van vertrouwen, geborgenheid en openheid tussen ons die ik normaliter gewend ben te bereiken met de paarden. Er was wel af en toe verbetering in zijn mentale klachten, maar het was nooit blijvend en ook zeker niet van lange duur. Iets in dit paard klopte niet helemaal… Hij wilde graag, was super leergierig, deed meer dan zijn stinkende best maar ervaarde bijna altijd een falen in ons samenwerken en groeide daarbij niet in zijn zelfvertrouwen. Catch voelde bijna transparant en leeg, een kernloze, bodemloze put die geen eigen mening bezat en waarin je kwartjes kon stoppen tot je een ons weegt zonder dat er wat in beweging komt. Zó leeg, en zo lang leeg, had ik nog niet eerder gemaakt in deze jaren, dus begon de zoektocht. Hierbij kwam ik uit op Chinese geneeskunde. Deze vorm van geneeskunde kijkt naast de fysieke problematiek ook naar de mentale uitdagingen, én of deze oorzaak of gevolg zijn van de minder werkende lichamelijke aspecten. In de eerste meting bleek Catch een grote onbalans te hebben op maag, lever en milt (waarvan de meridianen niet geheel ontoevallig over de knieën lopen), en was zijn hele energiehuishouding te laag om te voeden, herstellen of functioneren. Daarnaast waren het hart en het bloed erg laag in waarde. Naast de fysieke klachten die hierbij horen, stonden deze organen mentaal voor: zelfvertrouwen en in contact kunnen komen met jezelf of anderen, je goed voelen. Zijn staat van zijn was vergelijkbaar met iemand die een totale burn-out heeft. Diegene heeft niet de energie om te herstellen, niet de energie om iets leuks te kunnen doen waardoor ze zich wat beter voelen, nog de energie om te voelen wat ze nodig hebben of willen en zeker niet de energie om goed in contact te zijn met anderen. Kortom deze mensen zijn leeg… net als Catch. De behandeling werd gestart en met ondersteuning vanuit craniosacraal therapie en behandeling op de meridianen hielpen we Catch op weg om weer te kunnen doorstromen, afvoeren én aanvoeren zodat hij langzaam maar zeker zichzelf weer kon voeden en vullen met energie. Dit begon vruchten af te werpen en de eerste punten van zijn klachten lijstje leken op te lossen: • Hoge mentale spanning • Stress • Geen verbinding met de ruiter, zijn omgeving en zichzelf • Eetproblematiek • Stofwisselingsproblematiek (eerste veel te vet voor wat hij aan voeding kreeg, toen veel te mager en moeilijk om op gewicht te krijgen met allerlei extra’s) • Hoge spierspanning • Vluchtgedrag in heel veel (normale) situaties • Onzekerheid • Overgevoelig voor prikkels in de omgeving • ‘Zwaan kleef aan’ gedrag bij de andere paarden in de kudde (hij ging nergens alleen heen en zat vastgeplakt in het kielzog van 1 van de kuddeleden) • Een paard dat door mentale spanning gaat rennen. Hierdoor kan hij niet anders bewegen dan met stuwende achterbenen in plaats van dragende, en dit creëert veel extra belasting op de knieën en de daaromheen liggende banden en structuren. Fijn dat er ontwikkeling is! Maar we zijn er nog niet… De volgende klachten bleven nog bestaan: • Spanning in de bovenlijn (middenrug en lendenen) • Veel verstrakking rondom de SI-gewrichten • Twee ‘slechte’ knieën die vaak vaststonden • Behoorlijke scheefheid in zijn gebit • Hypermobiliteit • Grote fysieke onbalans in zowel de verticale als de horizontale balans Daarbij bleef de grote vraag: ‘Waarom had dit paard zo’n grote onbalans en problematiek überhaupt weten te ontwikkelen?’ Catch zijn verleden is niet geheel bekend bij mij, maar het vermoeden bestaat dat hij wellicht in zijn hele jonge levensjaar wellicht het een en ander heeft mee gemaakt waardoor hij in zijn persoonlijke ontwikkeling niet volledig is doorgegroeid. Veel paarden die te onzeker blijven, hebben een verleden waarbij ze te vroeg (voor dat paard) gespeend zijn of waarbij ze jong hun moeder zijn verloren door een andere reden. Wellicht dat dit bij Catch een start heeft gegeven aan de jaren daarna verder en verder van zichzelf te bewegen waarbij de onzekerheid groeit en zijn fysieke klachten verergeren. Naast dit vermoeden is er nog 1 link die bij hem heeft gezorgd voor het verder doorrollen van deze bal, en dat is: sensitiviteit. Dit paard hoort, ziet, ruikt, proeft, ervaart en voelt alles! Wanneer je hoogsensitiviteit combineert met onzekerheid en niet in je eigen kracht staan dan wordt

Hoe kan het ook anders dan dat je als revalidatie trainer van ‘projecten’ houdt, je er dus een stal vol hebt staan… Zo ook Catch, een 14 jarige KWPN’er met knieklachten, stressproblematiek en daarmee een lichaam dat heel hard schreeuwde. Het was met Catch behoorlijk zoeken wat er allemaal in dat beestje zat en lange tijd werd ik ook niet binnengelaten om te zien wat daar allemaal zat. De samenwerking was wat afstandelijk en onder voorwaarden. Pas na een hele lange tijd werd wantrouwen vertrouwen en gingen de deurtjes ietsjes open. Om vervolgens te ontdekken dat er dus nog véél meer spanning in zat die nu door de open deurtjes naar buiten kwam… Maar goed een begin is een begin! Al werkend door de lagen werd langzaam maar zeker het totaalplaatje steeds helderder en begon ik te begrijpen waarom lichaam en geest van dit paard zo hard waren gaan schreeuwen. De dingen die we tegenkwamen waren: Spanning in de bovenlijn (middenrug en lendenen) Veel verstrakking rondom de SI-gewrichten Twee ‘slechte’ knieën die vaak vaststonden Behoorlijke scheefheid in zijn gebit Hypermobiliteit Hoge mentale spanning Stress Geen verbinding met de ruiter, zijn omgeving en zichzelf Eetproblematiek Stofwisselingsproblematiek (eerst veel te vet voor wat hij aan voeding kreeg, toen veel te mager en moeilijk om op gewicht te krijgen met allerlei extra’s) Hoge spierspanning Vluchtgedrag in heel veel (normale) situaties Onzekerheid ‘Zwaan kleef aan’ gedrag bij de andere paarden in de kudde (hij ging nergens alleen heen en zat vastgeplakt in het kielzog van 1 van de kuddeleden) Grote fysieke onbalans in zowel de verticale als de horizontale balans Een paard dat door mentale spanning gaat rennen. Hierdoor kan hij niet anders bewegen dan met stuwende achterbenen in plaats van  dragende, en dit creëert veel extra belasting op de knieën en de daaromheen liggende banden en structuren. Kortom een paard met héél veel uitroeptekens. Een lichaam dat schreeuwt: ‘Dit gaat niet goed!’ Maar ook een mentale staat van zijn die schreeuwt: ‘Dit gaat niet goed!’ Waar dan toch te beginnen met zo’n waslijst aan problemen? Zo’n hoge nood om te verbeteren, maar toch ook een cirkel aan klachten die zichzelf in stand houdt óf zelfs verergert. We moesten op zoek naar de oorzaak en het gevolg in dit traject, en ik ben bij Catch begonnen met zijn mentale problemen op te lossen. Dit betekende in de praktijk dat hij fysiek eerst ‘slechter’ werd. Maar het bleek noodzakelijk om hem überhaupt uit de overlevingsstand te krijgen om zo ook de fysieke problemen tot op de bodem op te lossen. In de volgende blog gaan we dieper in op de oorzaak en het gevolg van de issues van Catch die tijdens dit traject naar boven kwamen. Het revalidatietraject van Catch  wordt in onderstaande blogs beschreven: Intro Uit de overlevingsstand Luister naar jezelf in plaats van naar een ander Hoog sensitiviteit: van valkuil naar kracht | Deel 1 Hoog sensitiviteit: van valkuil naar kracht | Deel 2 Verruimd bewustzijn heelt onmogelijke wonden

Het laatste deel van Ice zijn revalidatie: van revalidatiepaard naar rijpaard. Een behoorlijke stap want wanneer ontvang je als paard nu meer informatie in 1 keer dan wanneer er een ruiter op je rug zit? Er komt informatie uit de omgeving, je voelt allerlei tuigage op je lijf, via dat tuigage komt ook nog aanraking en informatie van die ruiter, je moet je druk maken over je eigen balans + het ruitergewicht dat deze balans kan verstoren. De ruiter draagt allerlei vaak onbewuste informatie met zich mee als emoties en ervaringen die samen komen met je eigen emoties en ervaringen als paard… Het was dus nog een heel proces om hier samen met Ice doorheen te werken, en dat hebben we dan ook maar weer gedaan in kleine stapjes. Met Ice hebben we een behoorlijk intensieve revalidatie achter de rug, waarin we veel gezocht, geprobeerd, aangepast en gevonden hebben. Maar naast deze informatieve, kennisgerelateerde zoektocht was het ook intensief wat betreft mijn eigen proces en ontwikkeling. In het begin natuurlijk intens verdrietig omdat mijn eigen paard zo ziek was en misschien zelfs zou sterven, en later vaak vertwijfeld over de slagingskans, verdrietig om het leed en de worsteling die ik voor mij zag bij dat paard, maar uiteindelijk ook euforische momenten bij elk stapje dat wel lukte! Naast dat deze revalidatie heel veel inzicht, kennis en kunde met zich meebracht, heb ik van Ice wellicht nog het meeste geleerd over kuddetaal, mijn eigen lichaamstaal en mijn bewustheid daarvan. Ice was natuurlijk veel kwijt door de vergiftiging, maar 1 ding was hij niet ‘vergeten’ :: kuddetaal! Toen alles onmogelijk was en elke vraag te groot, leek er even geen uitweg of oplossing te zijn naar herstel. Een collega trainer en behandelaar keek een keer met mij mee met de training en gaf mij de waardevolle tip te gaan werken vanuit kuddetaal. Een klein voorbeeldje: een positie achter het paard is drijvend, een positie voor het paard is remmend. Je kunt een richting vanuit je buik naar buiten sturen, of naar binnen vragen, en wanneer je dit soort dingen leert combineren, kun je met alleen je lichaamstaal heel veel duidelijk maken aan een paard! Zelfs wanneer deze niet eens meer weet hoe hij moet lopen. Naast deze bewustwording van lichaamstaal dwong Ice mij ook om mij nog meer bewust te worden van mijn eigen staat van zijn. Was ik verdrietig? Onzeker? Vrolijk? Enthousiast? Al deze ‘lading’ draag je bij je, en is in zekere zin ook informatie die een paard ontvangt. Ice had nogal moeite met ontvangen en verwerken van informatie, en op momenten dat ik met veel onbewuste extra lading de training startte, eindigde dit ook al gauw in een escalatie of stagnatie. Het was een heel proces, en ook nu blijft het nog met veel aandacht trainen. Maar drie jaar verder kunnen we denk ik wel zeggen dat Ice in ieder geval zichzelf weer heeft teruggevonden! Hij is vrolijk, spontaan, lekker puberaal nu dat weer kan en kan zich weer redden in zijn dagelijkse doen. Je ziet nog altijd in de overgangen af en toe wat hapering maar verder is hij eigenlijk helemaal weer op geknapt. Het werken onder het zadel doen we met korte momenten, veel rust en bewustzijn, en het is zeker nog een lange weg zoeken naar balans en gedragenheid. Maar het feit dat dit paard weer zin in het leven heeft en in principe alles kan doen wat een gewoon paard ook kan doen maakt mij een gelukkig mens! En we kunnen nu dan ook zeggen dat Ice de ontwikkeling van revalidatiepaard tot rijpaard met succes heeft kunnen maken. Ik zeg missie geslaagd! Zeker als je ziet dat Ice na afronding van zijn revalidatietraject een paard is mét een eigen toekomst waarbij zijn levenswijsheid volledig tot zijn recht komt en hij een waardevolle bijdrage kan leveren aan het leven van anderen.Vanuit onze zoektocht is een training ontstaan voor iedereen die ernaar verlangt meer puur in het leven te staan, te voelen en te weten wie je in je kern bent, en dit vrijuit durven leven. Puur en kwetsbaar maar nooit overgeleverd aan de mening of goedkeuring van een ander. Samengevat in de letters van zijn naam: I * Inspiring C* Changing E * Evolving Becoming your bold and GOLD inner self. Meer informatie over de training ‘Paardenkwartjes’ vind je in de webshop. Het revalidatietraject van Ice Gold wordt in onderstaande blogs beschreven: Intro De diagnose De eerste 24 uur Gewoon doorgaan Keuzes maken: niet makkelijk, wel noodzakelijk Leren is ervaren, al het andere is slechts informatie Heb vrede met je verleden, dan kun je verder met de toekomst Van revalidatiepaard naar rijpaard

In het vorige blog heb je kunnen lezen hoe we de training van Ice hebben aangepakt en hoe we deze aanpak telkens hebben bijgesteld zodat het goed paste bij waar het Ice op enig moment aan toe was. Door zijn lichaam opnieuw te leren voelen, konden we verder gaan met leren coördineren, het ontwikkelen van proprioceptie en het verwerken van informatie. Hierdoor werd het weer mogelijk om Ice in kleine beetjes te behandelen waardoor ontstane blokkades stap voor stap konden worden opgelost, en waardoor zijn lichaam dus ook weer beter kon functioneren. Doordat behandelingen mogelijk werden, konden we de training meer uitgaan breiden, en de verdergaande training betekende werken aan balans en conditie, wat op zijn beurt weer bijdroeg aan het effect en behoud van de behandelingen. In dit filmpje zie je een kleine compilatie van trainingsmomenten. Elke keer als Ice iets lukte in de training dan maakte hem dat trots, wat een gigantische boost gaf aan zijn zelfvertrouwen. Door de stappen klein genoeg te houden, konden we telkens werken naar een succeservaring in plaats van een faalervaring. Deze succeservaringen gingen gepaard met een aantal (voor ons) grote mijlpalen. Prestaties waar je normaliter niet bij stilstaat omdat ze de gewoonste zaak van de wereld zijn, maar in Ice zijn geval was nog maar weinig gewoon! Voor de eerste keer door de hoefsmid bekapt worden was zo’n mijlpaal. Na maanden trainen en revalideren was Ice gecoördineerd en sterk genoeg om (net) lang genoeg zijn voeten op te tillen zodat de smid hem snel kon bekappen. Ook de eerste keer weer naar de tandarts was een doorbraak: zijn lijf was sterk genoeg om ook tijdens sedatie te kunnen blijven staan. Meegaan op de trailer naar de opleiding was weer een keerpunt: recht op je benen blijven op een bewegende ondergrond… Met elk puzzelstukje dat op zijn plek viel, kreeg Ice weer een klein stukje innerlijke rust. Bij elk nieuw stapje ontstonden er nieuwe mogelijkheden. Een van die nieuwe mogelijkheden was het werken met balanskussens. Deze kussens helpen de allerkleinste spiergroepen, pezen, banden en zenuwbanen te ontwikkelen. Toen deze trainingsmethode tot de opties kwam te behoren, en dus op het juiste moment kon worden toegevoegd, bracht dit Ice ontzettend veel lichaamsbewustzijn. De ondersteuning via de voeding hebben we heel de revalidatie voortgezet. Naast het trainen en behandelen door verschillende therapeuten zijn we Ice ook gaan ondersteunen met de Bemer-therapiedeken. Deze deken bevordert de bloedcirculatie tot in de haarvaatjes waardoor voeding en zuurstof goed door het hele lichaam worden getransporteerd, maar ook afvalstoffen makkelijker worden afgevoerd. Al met al blijft een sleutel tot Ice zijn succes het multidisciplinair behandelen, en heel veel herhaling en vertrouwen. Langzaam maar zeker wordt het plaatje compleet. In het volgende blog neem ik jullie mee in het laatste deel van Ice zijn revalidatie: het hertrainen tot rijpaard! Mocht Ice weer kunnen functioneren als rijpaard, dan is dat natuurlijk het ultieme resultaat in dit revalidatietraject. Niet omdat ik zelf zo graag weer met hem wil gaan rijden, maar omdat een paard onder het zadel het meest te maken heeft met het: verwerken van grote hoeveelheid informatie coördineren van het lichaam onder extern gewicht zoeken, vinden en behouden van balans in staat zijn tot verbinding maken met een ander vanuit vertrouwen in plaats van angst. Dus eigenlijk alles bij elkaar: lichaamsbewustzijn en connectie ontwikkelen en bezitten. En laat dit nou Ice zijn aller grootste uitdaging zijn geweest gedurende deze revalidatie…. Het laatste blog: ‘Van revalidatiepaard naar rijpaard’ Het revalidatietraject van Ice Gold wordt in onderstaande blogs beschreven: Intro De diagnose De eerste 24 uur Gewoon doorgaan Keuzes maken: niet makkelijk, wel noodzakelijk Leren is ervaren, al het andere is slechts informatie Heb vrede met je verleden, dan kun je verder met de toekomst Van revalidatiepaard naar rijpaard

En of dat gold voor het revalidatietraject van Ice! De eerste behandelingen waren erop gericht om Ice zijn lichaam los en schoon te maken zodat het weer normaal zou kunnen functioneren, hij verder zou kunnen herstellen en zijn oude zelf zou kunnen worden. Hiermee doelde ik op het behandelplan dat voor mij lag en dat we hadden ontwikkeld aan de hand van eigen onderzoeken. De verzamelde informatie bleek (achteraf gezien) behoorlijk te kloppen, maar hoe we deze informatie in de praktijk moesten inzetten om het ook daadwerkelijk voor ons te laten werken, dat vroeg om enige praktijkervaring! Het plan van ondersteunen, behandelen en trainen was goed, maar bleek in het begin véél te hoog gegrepen. Vanuit de theorieboeken weten we dat wanneer een mens of dier zenuwschade of neurologische schade heeft waardoor functies als bijvoorbeeld lopen niet meer werken, deze weer kunnen worden aangeleerd door in kleine stapjes/oefeningen de vraag aan het lichaam te stellen waardoor nieuwe zenuwbanen in het lichaam, én nieuwe neurologische banen in de hersenen worden ontwikkeld. Deze ontwikkeling vergt heel veel herhaling voordat de nieuwe banen net zo goed informatie kunnen doorgeven als ‘oude, bestaande’ banen. Wat dat betreft heeft de natuur een fantastisch basisconcept: ontwikkeling door middel van verandering. Dit geldt trouwens net zo goed mentaal als fysiek Wanneer een situatie verandert, er een andere vraag wordt gesteld aan het lichaam of aan de geest, dan zal deze als antwoord hierop iets nieuws gaan doen. Bijvoorbeeld: een paard in het wild komt in een nieuw landschap voorheen liep het op de vlakke steppe en nu komt het in meer rotsachtig gebied te leven. Het lichaam zal qua bespiering en coördinatie veranderen naar een manier waarop het paard het makkelijkste door dit gebied kan bewegen. En stel op de steppe was het een prooidier dat altijd op alert stond, maar in dit nieuwe gebied zijn geen natuurlijke vijanden meer. Dan zal heel langzaam maar zeker het zenuwstelsel van het paard minder scherp aan gaan staan waardoor het van een vluchtende mindset naar een onderzoekende mindset kan gaan. Dit is een heel mooi concept voor overleven en het maakt dat het lichaam beschikt over een zelfherstellend vermogen. Vanuit alle medische en holistische kennis die we hadden verzameld, besloten we om gebruik te maken van dit concept, door in de training te vragen om coördinatie (in welke richting verplaats ik mijn lichaam?) en proprioceptie (waar plaats ik precies mijn lichaam, benen, voeten, enz. ?). Daarbij dacht ik dat als we hem zouden behandelen, de zenuwen meer vrij zouden komen liggen en dus beter informatie door konden geven en ontvangen. Dit bleek allemaal waar! Maar wat ook uit de ervaring bleek, is dat wanneer iemand storing heeft op het ontvangen en verzenden van informatie dat deze informatie soms: heel anders heel hard in stukjes versplinterd vertraagd helemaal niet of maar een beetje binnenkomt… Hier hadden we in het behandelplan nog niet bij stilgestaan dus we staken veel te groot van wal! De eerste drie behandelpogingen bleken voor Ice niet te verwerken te zijn. Hij sprong zowat uit zijn vel bij elke aanraking en na de behandeling voelde zijn lijf wéér helemaal anders en kon hij qua coördinatie- en proprioceptie-ontwikkeling weer opnieuw beginnen. Ook het trainen in de bak was te veel voor hem, al deze prikkels in de ruime omgeving waren voor hem niet te verwerken waardoor hij uiteindelijk letterlijk ontplofte van frustratie, verdriet en overprikkeling. We moesten terugschakelen! Ik ben net zolang gaan verkleinen tot ik weer een ingang kon vinden. Ik ben uiteindelijk begonnen met het ontwikkelen van zijn bewust-zijn door hem (in zijn vertrouwde omgeving, de stal) langzaam maar stevig aan te raken. Hierdoor kon hij stap voor stap verschillende onderdelen van zijn lichaam weer opnieuw leren voelen alvorens ze weer bewust te leren gebruiken. Ik zette hierbij essentiële oliën in om hem te helpen kalmeren in zijn spanning. Hoe kalmer en ontspannener een paard namelijk is, hoe beter het kan leren. Ik ben met een paard (gelukkig) nog nooit zó ver teruggegaan naar de basis, maar voor Ice was dit de weg. Door de training af te stemmen op zijn vermogen in plaats van op mijn verwachting, kon er heel langzaamaan worden geschoven van gigantische angst en paniek, naar kleine beetjes vertrouwen en ontspanning. In dit filmpje zie je Ice vóór de vergiftiging, net na de vergiftiging, na een aantal maanden rust en in de opstart van de training. Ik werk veel alleen en heb dus helaas geen filmmateriaal van de heftigste momenten van zijn vergiftiging of later in de training. Met name de trainingsvideo’s zijn later in het traject geschoten, maar geven des al niet te min een goede weergave van hoe klein de stappen waren en hoeveel tijd nodig was om hem weer op weg te helpen in zijn herstel. Gaandeweg de revalidatie van Ice ontstond een nieuw thema dat als rode draad door de ontwikkelingen heen liep: ‘heb vrede met je verleden dan kun je verder met de toekomst’. Elke keer dat Ice er weer een onderdeeltje bij had geleerd, ontstond er meer rust in zijn systeem. Dit gold voor hem zowel fysiek én mentaal. Hoe dit in zijn werk ging, lees je in het volgende blog. Het revalidatietraject van Ice Gold wordt in onderstaande blogs beschreven: Intro De diagnose De eerste 24 uur Gewoon doorgaan Keuzes maken: niet makkelijk, wel noodzakelijk Leren is ervaren, al het andere is slechts informatie Heb vrede met je verleden, dan kun je verder met de toekomst Van revalidatiepaard naar rijpaard

In mijn vorige blogs heb ik verteld hoe het verloop van de Esdoornvergiftiging van Ice Gold eruit zag, wat er in de eerste 24 uur gebeurde en welke keuzes we op dat moment en in de volgende 6 maanden hebben gemaakt. Voordat ik jullie vertel hoe het onderzoek verder is verlopen en welke stappen we ondernamen, wil ik even stilstaan bij het maken van keuzes. Wat zou jij doen als bij jouw paard Atypische Myopatie wordt vastgesteld? Welke keuzes zou je maken en waarom? En als je paardenprofessional bent, wat zou je dan doen? Met alle kennis die je op dat moment bezit en in het achterhoofd houdende: de trainbaarheid van het paard? Op het moment dat er bij Ice sprake was van Esdoornvergiftiging, heb ik ervoor gekozen om te gaan handelen om te proberen hem te redden en hem weer te laten herstellen. Maar was het eerlijk van mij om te zeggen: ‘we gaan door, we gaan de zoektocht naar herstel in’? In eerste instantie was Ice alle controle kwijt, controle over zijn lichaam en daarmee ook de controle over de situatie. Voor een paard als vluchtdier is dat een hele gevaarlijke en angstige situatie! Er was sprake van fysieke en mentale pijn en je zag ook duidelijk de paniek in zijn ogen… Had ik er misschien niet beter aan gedaan om te zeggen: ‘Het is goed zo, hij heeft zijn strijd gestreden, we laten hem gaan’? Want hoe trainbaar was hij nog en zou hij misschien ooit nog worden? Hoe fair was het om hem door dit hele traject te slepen? Het is een moeilijk onderwerp, maar wel heel belangrijk om bij stil te staan. Iedereen houdt ontzettend veel van zijn of haar paard, maar is het echte liefde om een ander zoiets aan te doen? Natuurlijk is het goed bedoeld, maar soms is loslaten moeilijker dan blijven proberen en eigenlijk daarmee blijven pijn doen… De keuze om door te gaan of te stoppen is afhankelijk van omstandigheden, kennis, mogelijke behandeltechnieken en of er überhaupt mogelijkheden en vooruitzichten zijn. In het geval van Ice Gold was dat laatste heel sterk de vraag: ‘Zijn er überhaupt mogelijkheden om dit paard te kunnen helpen, en heeft dit paard ook nog maar enige vooruitzichten op een dierwaardig leven?’ Waarom heb ik dan toch de keus gemaakt om ervoor te gaan? Om heel eerlijk te zijn heb ik de keus niet gemaakt omdat ik de kennis had om hem te kunnen helpen, dat ik het idee had dat ik instaat was om hem te kunnen helpen, of het idee dat er mogelijkheden waren om hem te kunnen helpen. En ook de vooruitzichten op herstel waren er niet. Ik moet gewoon toegeven dat ik op dat moment de keus heb gemaakt vanuit ‘vasthouden aan’. Ik wilde hem niet opgeven omdat ik zo gek van hem was en zoveel van hem hield. Ik heb met man en macht vastgehouden aan dat paard om zelf de hoop te kunnen houden dat hij heel misschien dan toch….. Was dit eerlijk ten opzichte van Ice? Nee dat was het niet! De manier waarop ik mijn keus had gemaakt was niet eerlijk voor hem, het was een keus voor mij om mijn pijn te verzachten en niet los te hoeven laten waar ik zoveel van hield. Ik ben ook heel sterk van mening dat als ik hem die avond/nacht vanuit échte liefde los had kunnen laten, hem het allerbeste had gegund, dat hij er nu niet meer was geweest. Dan had hij niet zo megahard gevochten en alles gegeven wat erin zat. Dan was het goed geweest en had hij rust gevonden. Toen ik na een aantal weken weer een beetje bij zinnen kwam, een beetje helder kon nadenken over de situatie, heb ik ook nog lang getwijfeld of ik hem niet alsnog moest laten gaan. De vooruitzichten waren niks verbeterd en ik zag hoe erg hij worstelde met zichzelf. Als jong paard wilde hij mee met de rest, spelen en ouwehoeren, dingen ontdekken en groeien, maar zijn lichaam werkte niet mee. De frustratie was zo groot!! Alleen kon ik één gedachte niet loslaten, de gedachte die zei: ‘Hij heeft zo hard gevochten om er nog te zijn, je moet hem helpen, je moet hem die kans geven!’ En vanuit die gedachte zijn we toen verder gegaan en hebben we de zoektocht toch doorgezet. Vanaf daar heb ik besloten: ‘ik geef hem alles wat ik kan, zoek alle mogelijkheden uit en doe ik alles dat binnen mijn macht ligt, maar is dit niet voldoende dan heeft hij recht op rust en zal ik hem als nog laten gaan.’ Toen pas heb ik de keus gemaakt vanuit échte, oprechte liefde, ik gunde hem het allerbeste en was bereid alles ervoor te doen, maar ik hield niet langer vast aan. Ik wilde hem helpen omdat hij zelf nog wilde, maar ik zou hem hebben laten gaan op het moment dat hij het niet meer zag zitten. Het is ontzettend moeilijk om zoiets onder ogen te zien, en soms twijfel ik nog: ‘Wat zou ik eigenlijk op dat moment hebben moeten doen? Wat was de beste keus geweest?’ Ik ben nog elke dag blij dat hij er is, en ik zie na ruim een half jaar verbetering: zijn coördinatie begint langzaam aan te verbeteren, en hij is mentaal ontzettend vooruit gegaan. Hij is weer de vrolijke clown die hij vroeger was. Maar de twijfel is er soms nog wel… Hij heeft wel een heel lang half jaar achter de rug, dat gevuld was met ontzettend veel ongemak, was dit alles wel waard? Hopelijk kunnen wij nu een voorbeeld zijn voor anderen, mensen bewust maken. Bewust maken van het gevaar van een Esdoornvergiftiging, maar ook bewust nadenken over wat zou je doen als jouw paard echt iets overkomt. Welke keus maak je, en nog belangrijker vanuit welk gevoel maak je die keus. Ik sta nu positief tegenover de toekomst en de stille hoop dat alles goed komt groeit met de dag.

Zodra we zagen dat Ice de Esdoornvergiftiging – zij het lichamelijk en geestelijk beschadigd – zou overleven en de dierenarts niet veel meer voor hem kon doen, zijn we zelf gaan zoeken. Ik wist wel dat zijn organen en spijsverteringssysteem het ontzettend zwaar hadden gehad dus ik zocht een manier om hem te helpen bij het herstel van zijn organen en het zo snel mogelijk ontgiften van zijn lichaam. Hierbij kwam ik in eerste instantie uit bij de Lecher Antenne. Met de Lecher Antenne meet je de verschillende (energie)trillingen in het lichaam. Elk orgaan trilt op zijn eigen frequentie en snelheid, en door deze te meten kun je kijken of hier afwijkingen in zitten en hoe groot deze afwijkingen zijn. Aan de hand daarvan zet je een behandeling in. In het geval van Ice kregen we druppels, pure concentraten van verschillende kruiden en andere natuurlijke producten die allemaal afgestemd zijn op en ondersteunen bij het herstel van zijn organen, spieren en zenuwen. Daarbij hielpen ze ook het lichaam te ontgiften en zo snel mogelijk weer neutraal te worden (vrij van allerlei ontstekingsreacties in het lichaam). We zijn ongeveer anderhalve maand aan het meten geweest voordat zijn lichaam geen abnormale frequenties meer aangaf. Nadat we uitgemeten waren, was ik wel benieuwd wat er zich verder allemaal in zijn lichaam afspeelde. Je kon zien dat hij door het vallen een heleboel blokkades in zijn lichaam had gekregen en om een duidelijker beeld te krijgen van wat zich daar binnen allemaal afspeelde, heb ik een thermografie laten maken. In de opnames uit die thermografie kun je goed zien dat hij veel blokkades heeft op de overgangen in de wervelkolom (dit zijn ook de gevoeligste delen voor een wervelkolom omdat hier beweging en meestal een verandering van bewegingsrichting in zit). Hierdoor staat er ontzettend veel spanning op de spieren. Ook kon je zien dat hij zelfs een lichte asymmetrie in zijn hoofd heeft. Dit alles bevestigt ook meteen de reden dat hij onrustig is, niet aangeraakt wil worden en niet in staat is om grote hoeveelheden informatie te verwerken. Wat wel opvalt, en ik in eerste instantie niet verwacht had, is dat hij toch nog heel erg veel reactie geeft in zijn spijsverteringssysteem. Nadat we de thermografie hadden laten maken en ik de bevestiging kreeg op mijn vermoeden dat hij veel blokkades had, zat ik erover te denken om hem te laten behandelen door een osteopaat. Wanneer een paard flink geblokkeerd zit in de ruggenwervels, lendenwervels, het sacrum en het hele SI-gebied, kunnen zenuwen die door het ruggenmerg lopen en uittreden naar de spieren in de achterhand niet goed hun informatie doorgeven.  Ik hoopte doordat we hem los gingen maken, dat hij weer meer en betere controle kreeg over zijn spieren in de achterhand. Ook zou het lichaam misschien beter instaat zijn om zichzelf te herstellen, en zou hij niet zo strak en pijnlijk meer in zijn spieren zitten. Uiteindelijk hebben we toch besloten om hem eerst een aantal weken/maanden rust te geven, gewoon rustig met zijn vaste kudde op de wei. Omdat zijn spijsverteringstelsel nog zoveel reactie gaf, wou ik hem eerst de kans geven om wat stabieler te worden, het lichaam de kans geven om eerst zelf een aantal dingen op te lossen en de tijd te geven om te herstellen. Op dit filmpje  zien jullie Ice  ongeveer 2,5 / 3 maand na de vergiftiging. We waren klaar met de Lecher Antenne en hadden de thermografie laten maken. Op het moment dat hij buiten in de wei loopt is hij vrij ontspannen, je ziet nog wel heel goed dat hij geen precieze controle over zijn achterbenen heeft (op het filmpje stapt hij alleen, in draf en galop liep hij moeilijker). Je ziet dat hij nog steeds een bloeduitstorting onder zijn hals heeft van het vallen, en verder zie je dat hij ontzettend strak in zijn spieren zit. In het eerste half jaar heb ik zijn voeding aangepast. Zelfs na 6 maanden kwam er toch nog naar voren dat hij veel afvalstoffen in zijn lichaam had vast gehouden. De eerste kruidenmix is dan ook vooral gericht op detox/ontgifting. Door zijn voeding aan te passen, is alles in een soort stroomversnelling gekomen. Je ziet dat hij beter instaat is om te ontspannen, zijn spieren worden zachter, zijn coördinatie verbetert enorm en hij is een stuk vrolijker, rustiger en relaxter. Naast de kruiden voer ik een aanvullende vitamine- en mineralenbrok en krijgt hij extra magnesium, selenium en vitamine E. De voeding werkt dus niet alleen ontgiftend, maar ondersteunt ook heel mooi in alles wat hij te kort kwam, waardoor zijn lichaam veel beter in staat is om te herstellen. Met de inzet van een osteopaat hoopte ik dat ook het laatste stukje in zijn lijf opgelost kon worden, en dat Ice doordat alle systemen in zijn lichaam straks weer ‘los/open’ zijn,  in staat zou zijn het laatste stukje te herstellen. Het is inmiddels bekend dat een paard (of mens, of ander dier) met neurologische problemen deze op moet lossen door training/oefening. Specifieke oefeningen die erop gericht zijn om zijn lichaam bewust te laten nadenken hoe het moet bewegen. Op die manier leer je het lichaam, de spieren en zenuwen om opnieuw bewust gebruikt te worden. Eigenlijk moet je hem letterlijk opnieuw leren lopen. Bij de start van  het tweede jaar in mijn opleiding revalidatietrainer, heb ik  Ice meegenomen als revalidatiepaard en zijn we met hem aan de slag gegaan om opnieuw zijn lichaam te leren gebruiken. Het zoeken naar manieren om hem te helpen in zijn herstel gingen al die tijd gewoon door. Bij revalidatietrajecten is het belangrijk dat je keuzes durft te maken en dat je keuzes maakt op basis van de juiste overwegingen. In het volgende blog van deze serie ga ik in op de overwegingen en keuzes in het revalidatietraject van Ice. Het revalidatietraject van Ice Gold wordt in onderstaande blogs beschreven: Intro De diagnose De eerste 24 uur Gewoon doorgaan Keuzes maken: niet makkelijk, wel noodzakelijk Leren is ervaren, al

In het eerste blog in deze serie vertelde ik jullie over de dag dat Ice de vergiftiging had opgelopen, of eigenlijk over de dag dat de verschijnselen zichtbaar werden. De tijd tussen inname van de Esdoorn en het zichtbaar worden van de verschijnselen hangt voornamelijk af van de hoeveelheid die het paard heeft binnengekregen. Bij een grote hoeveelheid is het al binnen enkele uren zichtbaar. Aangezien Ice ’s morgens al kleine veranderingen liet zien voordat hij in de wei had gelopen, is de kans het grootst dat hij de dag ervoor de vergiftiging al had opgelopen. De kans dat een paard het overleeft hangt ook af van de hoeveelheid die ze binnen hebben gekregen. Doordat Ice pas een dag later verschijnselen liet zien, en doordat hij er nog steeds is, heeft hij waarschijnlijk niet zo’n grote hoeveelheid binnen gekregen. Een opluchting voor nu, maar iets dat wij in die eerste uren nog niet wisten. Alles was onzeker, en de dierenarts vertelde ons dat hij nog 1 behandeling had die ‘misschien’ iets zou kunnen doen. Hij kon proberen om hem te spoelen, dan zou hij een slang aanbrengen door zijn slokdarm naar zijn maag, en proberen deze door te spoelen met lauw water. Het idee was dat de concentratie vergif zo snel mogelijk uit zijn lichaam werd gespoeld. Maar tegelijkertijd raadde hij ons dit ook af: doordat de verschijnselen al zo sterk waren was het ten eerste bijna niet te doen om een slang naar binnen te krijgen zonder dat je daarbij onder het paard vast kwam te zitten (omdat hij nog steeds elke keer wegviel). Ten tweede was de stof al in het lichaam opgenomen dus had spoelen weinig zin. We zaten al in een te ver gevorderd stadium… Het advies was: wel proberen om het paard zoveel mogelijk te laten drinken, en bovenal zo min mogelijk bewegen! Een van de grootste problemen die Atypische Myopathie met zich meebrengt, is spierafbraak. Vandaar dat we het advies kregen hem zo min mogelijk te laten bewegen. Zo gezegd, zo gedaan. Nadat we een dik pak stro in zijn stal hadden gedaan, hebben we Ice terug op stal gezet. Het was inmiddels 12 uur geweest, en voor mij was het duidelijk: de rest van de nacht blijf ik in de stal! De uren die daarop volgden werd Ice alleen maar slechter. Hij viel steeds vaker weg, en landde daarbij telkens met zijn hoofd op de voerbak, waterbak of tegen de muur. Het dikke pak stro dat we hadden neergelegd (zodat hij niet zo hard zou vallen) was veranderd in een ijsbaan, alles zat vast in de hoek gedrukt en het natte zwaardere stro dat was blijven liggen op de betonvloer zorgde ervoor dat hij alleen nog maar sneller uitgleed. Hij was op! Ik zag het in zijn ogen, hij kon niet langer meer, maar hij kon het ook niet voor elkaar krijgen om te gaan liggen. Hij stond erbij als een veulen dat voor het eerst probeert te staan, met zijn vier benen wijd uit elkaar en proberend met al zijn kracht om te blijven staan. Ik kon het niet langer aanzien, hij had overal bulten en bloeduitstortingen door het vallen, en tegen vijf uur heb ik mijn vader wakker gemaakt. Wat moeten we hiermee?! Hij kon niet langer in de stal blijven! Voor het eerst in 24 uur volgde ik wél mijn gevoel. Mijn gevoel zei: We doen hem naar buiten, samen met zijn vaste kudde. Als hij daar valt, valt hij niet zo hard op het gras, en hij heeft veel meer ruimte om zich staande te houden. Nog wel denkend aan het advies van de dierenarts: zo min mogelijk bewegen, hebben we hem toch naar buiten gedaan. Eerst de rest van de kudde zodat ze even uit konden racen, en daarna Ice. Alle paarden hebben geen stap verkeerd gezet en er is er geenéén die ook maar een pas heeft gedraafd. Ze zagen dat het niet goed zat, ze gaven hem de ruimte die hij nodig had, maar bleven daarbij toch in de buurt. Het eerste half uur heb ik met hem meegelopen, ik had de longeerlijn eraan gedaan, zo kon ik hem sturen waar nodig en had ik ook de ruimte om aan de kant gaan als hij viel. Nu een half jaar later denk ik dat dat zijn redding is geweest. ’S morgens om vijf uur was het gras in de wei helemaal nat van de dauw. Doordat Ice is gaan eten, heeft hij ontzettend veel vocht binnengekregen. Alles bij elkaar optellend (nét niet een te hoge dosering en veel vocht) is het voor hem net genoeg geweest om te overleven. Ik zal de paniek in zijn ogen nooit vergeten en ik hoop dat hij (en wij) nooit meer zoiets meemaken! Ik blijf zoeken, lezen en informeren, want het is zo jammer dat er nog maar zo weinig over Esdoornvergiftiging bekend is. Ik hoop dat doordat ik mijn verhaal deel, mensen geïnformeerd, gewaarschuwd en bovenal geïnteresseerd raken en dat er hierdoor meer onderzoek komt en hopelijk meer antwoorden. Toen duidelijk was dat Ice de vergiftiging waarschijnlijk ging overleven, werd het tijd om te kijken naar mogelijkheden om het mentale en lichamelijke herstel te ondersteunen. Het volgende blog gaat over de eerste stappen op een onzeker pad. Het revalidatietraject van Ice Gold wordt in onderstaande blogs beschreven: Intro De diagnose De eerste 24 uur Gewoon doorgaan Keuzes maken: niet makkelijk, wel noodzakelijk Leren is ervaren, al het andere is slechts informatie Heb vrede met je verleden, dan kun je verder met de toekomst Van revalidatiepaard naar rijpaard

Ice Gold is een 4-jarige KWPN ruin ‘Think twice D’ici x Tenerife VDL’. Na aankoop waren we rustig met hem in training om hem zadelmak te maken en de eerste ritjes onder het zadel waren een feit. Ice heeft hele fijne gangen en bovenal een heel prettig karakter. Toen we hem die zondagochtend hadden opgezadeld en richting de bak stapten, was er eigenlijk al iets anders dan anders… Mijn vader nam hem mee en ik liep achter hen aan richting de bak. Ice liep een beetje vreemd met zijn voorbenen, alsof hij telkens de Spaanse pas probeerde te maken en daarna zijn voorbenen liet neerploffen. Clown als hij altijd is, had ik er niet teveel achter gezocht en moest ik er eigenlijk wel een beetje om lachen. Ook tijdens het rijden voelde hij niet zoals anders, hij viel heel erg op de voorhand en de anders zo fijne galop kon ik die dag niet uitzitten. Ook op dat moment had ik er nog steeds niet teveel achter gezocht, een jong paard heeft wel vaker moeite met zijn balans… Ergens kreeg ik wel een beetje zo’n onderbuikgevoel dat er misschien iets niet in orde was, maar ik schudde het weg en dacht: ‘zal wel aan mij liggen..’ Toen we ‘s avonds de paarden uit de wei haalden was hij erg sloom en had geen interesse voor zijn brokken, dát was wel echt anders dan anders! Ice is altijd vrolijk en vlug, en hij is áltijd gek op brokken! Mijn gevoel begon toch weer op te borrelen.. en ik zat te denken dat hij misschien last had van koliek. Zoals altijd als het niet uitkomt heb je dan nog een afspraak staan en ik ging die avond weg met nog steeds dat rare onderbuikgevoel… Ik had mijn vader gevraagd of hij die avond nog een paar keer wilde controleren hoe het met hem ging en als het echt verslechterde, of hij dan wilde bellen. Halverwege de avond kreeg ik een appje dat Ice zijn brokken op had en dat hij rustig op zo’n hooi stond te kauwen. Enigszins gerustgesteld vervolgde ik mijn avond. Toen ik tegen 22 uur thuis kwam wilde ik toch nog even bij hem kijken, mijn gevoel zei dat het niet lekker zat. Toen ik in de stal kwam zag ik hem niet, hij was gaan liggen. Op dat moment gingen bij mij de alarmbellen af! Toen ik de box inging en hij bleef liggen wist ik dat het mis was. Nog steeds denkend aan koliek heb ik zijn halster omgedaan en hem laten opstaan. Ik ben met hem gaan wandelen en na 5 minuten begon hij te mesten. Het was dus ook geen koliek. Eenmaal op de zandweg aangekomen besloten we een stukje met hem te draven, misschien dat we op die manier iets aan hem konden ontdekken. Ik draafde aan, maar hij ging niet mee. Ik vroeg of ze hem een beetje wilden aandrijven van achter, en daar ging hij… hij zakte helemaal door zijn benen, zijn ogen gevuld met paniek! Ik moest mijn best doen er niet onder te komen en probeerde hem zoveel mogelijk steun en stuur te geven aan zijn halster terwijl we op de dierenarts stonden te wachten. Wat kunnen vijf minuten ont-zet-tend lang duren in zo’n situatie!! Toen de dierenarts gearriveerd was, dachten we in eerste instantie nog dat hij misschien een zwelling of tumor in zijn hoofd had, waardoor hij zulke uitvalsverschijnselen kreeg. De dierenarts gaf hem ontstekingsremmers, en toen was het wachten op verbetering… al snel werd echter duidelijk dat deze er niet kwam. We stonden nog steeds met zijn allen op de zandweg en inmiddels was het al donker geworden. We besloten om te proberen om samen met Ice  terug te lopen richting stal, om hem daar verder te onderzoeken. Een stukje van 5 minuten lopen veranderde in een worsteling van bijna een half uur, en ik zag mijn paard verslechteren. Ik voelde en zag de paniek en angst in zijn ogen en ik was bang dat we de nacht niet gingen halen, en dat we misschien zelfs de stal niet zouden halen. Maar we hadden het gered! We waren bij de stal! We hervatten het onderzoek, maar het was al wel duidelijk: wat het ook was, het was beslist niet goed. De ontstekingsremmers sloegen niet aan, dus we begonnen nu wel te denken aan vergiftiging. In eerste instantie dachten we aan Jakobskruiskruid. We hadden die week net een nieuwe baal hooi geopend van een ander land, dus die kans zat erin. Het enige probleem was dat het niet helemaal de verschijnselen van een Jakobskruiskruidvergiftiging waren. De dierenarts vond het wel lijken op een Esdoornvergiftiging en in een keer bedacht ik mij dat we twee weken geleden hadden gesnoeid rond om de wei, maar wij hadden toch geen Esdoorns? Wij hadden toch alleen Meidoorns? We zochten de gesnoeide takken op en eenmaal weer in de stal kwam daar de alles vernietigende diagnose: Esdoornvergiftiging… De dierenarts kon op dat moment niet veel meer doen, en wij konden ook niet meer dan afwachten. We gingen een slapeloze nacht tegemoet waarvan de uitkomst nog lang niet zeker was… Een belangrijke les die ik op dat moment al van dit paard geleerd had was: volg áltijd je gevoel! Ook al zegt iedereen dat je je aanstelt, of dat het wel mee valt. Als het niet goed voelt, dan klopt er ergens iets niet. In het volgende blog lees je verder over het verloop van de eerste 24 uur. Het revalidatietraject van Ice Gold wordt in onderstaande blogs beschreven: Intro De diagnose De eerste 24 uur Gewoon doorgaan Keuzes maken: niet makkelijk, wel noodzakelijk Leren is ervaren, al het andere is slechts informatie Heb vrede met je verleden, dan kun je verder met de toekomst Van revalidatiepaard naar rijpaard