Naam auteur: IrisBraakhuis

Wanneer je een paard treft met een verleden dan is het zeer belangrijk dat de weg van vertrouwen geheeld wordt, dat het vertrouwen hersteld in zowel de mens, de omgeving, als in het dier zelf. Er is niets zo gevaarlijk als werken met een onzeker paard. Een onzeker paard is een onzekere factor, waarvan je eigenlijk nooit van te voren weet met welke reactie ze uit de hoek komen in verschillende situaties. Ze kunnen switchen tussen bevriezen, vluchten en vechten per situatie en soms zelfs binnen het moment. Maar als een paard blijft vechten hoe heel je dan deze weg zonder daar zelf de dupe van te worden? Het werken met een paard dat vecht is als het opvoeden van een puber. Een puber wil niet dat jij zegt wat verstandig is om te doen en al helemaal niet dat jij zegt wat hij of zij moet doen! Die puber wil dat zelf bepalen! Hoe onhandig, onverstandig of stom sommige keuzes ook zijn, hij moet dat toch zelluf weten?? Het is toch zijn leven?! En daar heb jij niets over te zeggen! Lekker PUH! Dit geldt bijvoorbeeld voor het kwade paard. Dit paard wil niet dat jij hem helpt, hoe oprecht jouw hulp ook geboden is. Een mens of dier dat hoog in emotie zit is niet in staat tot overleg en tot inzicht in een goede, gezamenlijke weg. En al helemaal niet in een betere weg volgens een ander! Het is dus ook de allergrootste valkuil om met emotie terug te reageren. Emotie kan van alles zijn, bijvoorbeeld dat jij als ruiter zelf ook kwaad wordt, dezelfde emoties van onrecht ervaart (ik heb jou toch niks aan gedaan? Waarom moet je dan nou zo moeilijk doen? Of: Je probeert mijn idee niet eens, terwijl ik alleen oprecht het beste voor je wil! Of je bent verdrietig, machteloos, verloren, en ga zo maar door. De kunst in het werken met deze paarden zit hem in autonomiteit. Boven deze emoties staan, het proces kunnen doorzien en weten wat er onder die kwaadheid speelt. Wanneer jij alle reactie die vanuit emotie komt als niet persoonlijk kunt zien, dan heb jij de weg uit dit oneindige gevecht gevonden. Wanneer jij je niet aangedaan voelt, een ander nog altijd kunt zien voor de kern wie dat hij is, dan blijft er voor die ander niets anders over dan te vechten tegen zichzelf! Zijn gevecht vindt namelijk geen voedingsbodem meer bij jou. Het paard (of de puber ;)) voelt altijd deze emotie nog, kan nog altijd heel kwaad zijn, maar wanneer jij heel de weg (hoe lang deze ook duurt) autonoom en zuiver blijft, dan blijft er niks anders over dan in te zien dat er niets of niemand anders is die deze emoties veroorzaakt behalve het paard zelf. En precies dat is het moment dat er inzicht en ontwikkeling komt. Van daaruit kan een paard zelf kiezen om het los te laten, en dat is precies wat dit bittere, verzuurde en verharde paard weer verzacht. Het allermooiste is dat wanneer je al die tijd autonoom aanwezig bent gebleven, zuiver in je lichaamstaal en rustig in je eigen binnenwereld bent geweest, dat dit boze paard op dat moment heel graag bij jou wil zijn. Dingen samen wil doen, en er voor kiest om jou te vertrouwen. Een keuze door het paard zelf gemaakt is zo velen malen sterker dan elk ander besluit waartoe het ooit gedwongen is! Het volgende blog gaat in op het belang van autonomiteit.

Vanuit het eerste aanknopingspunt dat we hadden op basis van oprechte lichaamstaal, zijn we verder gaan zoeken, want het soort gedrag dat Incauta vertoonde, ontstaat nooit zomaar. Het is niet gewoon de aard van het beestje, nee er is een trigger(s) geweest in het verleden dat deze overlevingsstand heeft aangezet. Zo ook bij Incauta. Ze was als jong veulentje geëmigreerd vanuit Spanje naar Nederland, toen der tijd nog samen met haar moeder. Een heftige ervaring waarschijnlijk, waarin je veel steun put uit de aanwezigheid van je moeder. Wanneer je dan uiteindelijk wordt afgespeend en dus die steun en aanwezigheid verliest, dan zou dit zomaar eens zo’n trigger geweest kunnen zijn. Waarschijnlijk helemaal niet groot zichtbaar toen, maar door de jaren en ervaringen heen meer en meer gaan vasthechten in haar systeem en uiteindelijk gevormd tot het grote visuele gedrag van nu. Mentale en fysieke elementen zijn een prachtig praktijkvoorbeeld van hoe holistische en wetenschappelijke behandelwijzen vervlochten zijn. Daar waar wetenschappelijke behandelvormen fantastisch werk doen op fysieke problemen (denk aan operaties, pijnmedicatie, het kunnen oplossen van ontstekingen, enz.) kunnen holistische behandelvormen heel erg mooi verlichting brengen bij mentale problemen. Naast dat we met Incauta getraind hebben, hebben we haar ook behandeld met NEI therapie. Deze therapie ondersteunt in diepere emotionele lagen en helpt daar in de kern de onbalans weer in balans te brengen. Daarnaast hebben we haar ondersteund met Bach bloesem remedies, die zachter en langzamer door werken. De fysieke items die we veel tegenkwamen in het rijden waren altijd op de binnenschouder vallen, te weinig draagkracht van achter, (te) hoog in tempo, rennerig en moeilijk bij de les te houden. Een correcte lengtebuiging laten ontstaan was ontzettend moeilijk omdat Incauta altijd wel ergens een plekje in haar lijf vond waarbij ze de energie voor de boogspanning kon laten ontsnappen (of over de buiten- of binnenschouder, of de achterhand naar buiten of binnen plaatsen, of te veel stelling in de hals en ga zo maar door). Vaak te veel gewicht op de voorhand waarbij ze de rug helemaal wegdrukte en de onderhals ontzettend overbelaste. Nu je Incauta’s verhaal kent, is het niet meer zo gek dat deze fysieke items zo moeilijk waren! Want wat al deze ‘losse’ items allemaal in de kern verbindt, is dat ze alleen tot stand kunnen komen wanneer je kunt verbinden met jezelf en een ander (ruiter/amazone), dat je in het moment bent (want anders kun je nooit de boodschap die een ander nu mee geeft ook nu ontvangen), en dat je de controle (van wat je altijd gedaan hebt) kunt durven loslaten zodat je iets nieuws kunt ervaren waardoor je dus tot inzicht, bewustzijn en groei kunt komen!! We zijn er nog niet helemaal omdat mentale items altijd veel tijd, geduld en oprechtheid nodig hebben om de jaren van gewoonte en inslijting te kunnen helen, maar wat een verandering is er nu al teweeggebracht! Er is veel meer ingang, verbinding, connectie en communicatie. Ook heeft Incauta al zoveel meer verbinding met zichzelf en kan ze beter in het moment leven, de controle loslaten en gewoon ervaren. Heel veel inzicht in deze korte maar krachtige training. En wat een wijsheid van een ogenschijnlijk hectisch paard! Dankbaar voor dit mooie proces en een shoutout naar de eigenaar die ondanks de dichte deuren bij Incauta bleef proberen en zoeken, waarbij ze geduldig en oprecht bleef – echt ontzettend knap! And… hard work always pays off!! Het trainingstraject van Incaunta wordt in onderstaande blogs beschreven: Intro Een paard dat in angst leeft, leeft altijd in de tijd vooruit Holistische kijk op mentale en fysieke elementen

Toen ik haar dagelijks in handen had en haar ook kon observeren in de kudde kwam dit mentale item: onzeker/onveilig nóg veel duidelijker naar voren. Door de nieuwe omgeving werd dit natuurlijk ook nog eens getriggerd, maar hierdoor kregen we wel het achterste van haar tong te zien waaruit bleek dat dit item vele malen groter was dan dat ik tot nu toe in die moment opnames van een uur training had gezien. Haar angst was zo groot dat ze eigenlijk altijd op de vecht-/vluchtstand stond en bij het minste of geringste dat er in de omgeving veranderde, sloeg de knop om en was het een en al adrenaline. Kon ze deze adrenaline niet regulieren door bewegen (lees haastig heen en weer rennen, vluchten) dan begon ze over heel haar lijf te trillen (bijna letterlijk: beven van angst). In dit getriggerde overlevingsmechanisme was nog maar weinig ruimte over voor oprechte verbinding, in het moment leven en hierin een ander kunnen aanvoelen of je eigen lijf kunnen voelen en controleren. Je kunt je vast voorstellen dat aan lichamelijke balans werken onder het zadel best wel moeilijk was met een paard: dat zichzelf niet voelt en dus moeilijk verandering kan aanbrengen in lichaamsgebruik, dat de ruiter niet voelt omdat er geen tijd én veiligheid is om oprecht verbinding te maken en daardoor signalen niet goed binnen komen Als je angstig bent, dan moet je altijd op voorhand bedenken wat het volgende kan zijn waarvoor je op de vlucht moet. Dit was bij Incauta ook een heel groot item. Altijd in de toekomst leven om maar enigszins vat te krijgen op de situatie en de omgeving, want door grip te hebben op de omgeving ben je niet langer meer overgeleverd aan het leven en kun je dus het gevoel van onveiligheid enigszins verkleinen. Maar… er is een feit dat je kunt aannemen: wanneer je wordt geboren in een leven op deze aarde, dan is daar niks dat je kunt controleren… Je kunt alleen leren om mee te buigen met alles wat op je pad komt. Ook juist doordat het leven niet te controleren valt, kom je als persoon tot de diepere lagen van je ontwikkeling, het laat je in de kern voelen welke items je goed aankan, maar ook welke items nog wat groei en ontwikkeling kunnen gebruiken. Dit is voor dieren niet anders. Doordat Incauta zo op de overlevingsstand stond en alleen maar bezig was met de hele dag alles te controleren, miste ze eigenlijk alle kansen tot groei. En juist deze groei zou er voor zorgen dat dit gevoel van onzeker, onveiligheid, angstig, overgeleverd zijn, enz. langzaam maar zeker zou verdwijnen. Want wanneer jij als onzeker persoon leert om op jezelf te vertrouwen, zal de angst dat je dingen tegenkomt die je niet aankan verdwijnen. Maar… hoe pak je dit soort items nu aan als je paard zo onbereikbaar is? Hoe pak je mentale items überhaupt aan? Aanknopingspunten voor mentale items vind je door te verbinden en communiceren vanuit een oprechte lichaamstaal. Dat komt omdat dit altijd een boodschap overbrengt ongeacht de reactie, de aansluiting, de verandering in en bij die ander. Ook als je paard heel, heel ver weg is door angst, onbereikbaar lijkt, kun jij er nog steeds voor kiezen om een boodschap uit te zenden. Een boodschap van rust of vertrouwen, een boodschap van overzicht bezitten en veiligheid kunnen creëren, óf een boodschap van zelfvertrouwen ongeacht de onrust van die ander en hiermee dus gaan staan voor besluitvaardigheid (een belangrijk item in het mogen ontvangen van leiderschap). Ook bij Incauta zorgde dit voor een ingang. Het creëerde de optie om weer los te kunnen laten, in het moment te kunnen landen en los te raken van patronen. Het was in het begin nog heel fragiel, en bij het minste of geringste dat je ook maar een seconde de verbinding met jezelf en de omgeving verloor waardoor je aandacht een focus werd in plaats van een overzicht schoot ze weer terug in het oude. Maar, een begin is een begin! Hoe het verder ging kun je lezen in het volgende blog: holistische kijk op mentale en fysieke elementen. Het trainingstraject van Incaunta wordt in onderstaande blogs beschreven: Intro Een paard dat in angst leeft, leeft altijd in de tijd vooruit Holistische kijk op mentale en fysieke elementen

En dan is het zover. Dat ene plekje, bij die prachtige familie doet zich aan… Oei, dat doet zeer…., maar is tegelijkertijd ook te mooi om waar te zijn. Agnes heeft haar eigen prachtige plekje voor het leven gevonden! Woorden kunnen niet beschrijven hoe mijn hart zich vult met immens geluk nu ik weet dat Agnes zo’n fijne plek heeft gevonden om de rest van haar leven op te bouwen. Waar ze mag genieten, leren, groeien en de wereld mag ontdekken, precies zoals ik het had gehoopt! Ik ben blij dat ik dit mooie traject vol inzichten en plezier op zo’n mooie manier mag afsluiten. En dat ik deze pony een fijne basis heb mogen geven, en dat zij op deze basis mag door bouwen bij haar nieuwe familie. Dankbaar ben ik voor alle wijze lessen die ik van deze pony heb mogen leren, en ook in dit afscheid zit weer een wijze les. Een les over loslaten, maar vooral een les over vertrouwen. In het leven is er waarschijnlijk niets moeilijker dan loslaten. Want iets echt loslaten betekent ook volledig vertrouwen… en dat is eng! Want hoe weet je nu zeker dat alles goed gaat als ze eenmaal weg? Of dat ze wel alle zorg en aandacht krijgt die ze verdien? Dat ze niet bang en onzeker wordt? Of…. en ga zo maar door. Je weet het niet zeker.. Maar wat je wel kunt is  vertrouwen. Vertrouwen op Agnes, want ik weet dat zij een ontzettend lief karakter heeft. Ik kan vertrouwen op haar basis, waarin ze heeft geleerd om rustig te blijven in nieuwe of onzekere situaties. Een basis van rust, zelfvertrouwen en durven onderzoeken. En wat doet ze dat goed!! Loslaten gaat dus niet zozeer over mij, maar des te meer over Agnes, want wat kan ik die pony vertrouwen. Wat doet ze het geweldig goed. Van het bange onzekere paardje toen ze kwam is he-le-maal niets meer te zien! Ze rustig en kalm, vol zelfvertrouwen ontdekt ze samen met haar nieuwe familie hoe het leven daar gaat. Alle wijsheid die ze altijd al bezat geeft ze door, ze is geduldig maar ook heel duidelijk in de lessen die ze te geven heeft! Het heeft echt wel even geduurd voordat ik kon inzien dat loslaten niet altijd slecht hoeft te zijn. Maar nu we een aantal maanden verder zijn na de verhuizing kan ik oprecht zeggen: loslaten is vertrouwen, maar ook ruimte creëren voor de ander om door te groeien of ruimte creëren voor de ander om te mogen stralen. Om 100% zichzelf te mogen zijn, om 100% in essentie te zijn en van daaruit te stralen en wijsheid te delen. Loslaten betekent niet iemand laten vallen, nee, het betekent iemand zóveel vertrouwen dat je weet: zij kan het alleen! Loslaten.. Ik weet nog niet wat komen gaat. Ik wacht af, en weet pas later hoe het ervoor staat Ik neem een diepe zucht, en zet de zorgen uit mijn brein Ik heb vertrouwen, want ik weet dat ik achteraf altijd denk ‘dit heeft zo moeten zijn’. En of het zo had moeten zijn!! Want wat een geweldige match heeft niet alleen Agnes met haar nieuwe familie, maar heb ik dat ook. Mensen die willen genieten en groeien met de paarden, die durven te zoeken naar die essentie in zichzelf en de paarden. helemaal in het moment genieten, communiceren en groeien. Mensen die begrijpen wat de magie van het paard is. En die dit met het volste respect behandelen. En er is meer. Hoe gaaf is het dan om mee te mogen delen dat wij gaan samenwerken! Samen met Agnes (die nu als Stella door het leven gaat) en Sammie (haar weidemaatje) gaan wij ouders en kinderen op weg helpen naar meer verbinding met elkaar, ontdekken wat essentie is, ontdekken dat je 100% jezelf mag zijn ook binnen het gezin, ontdekken hoe het voelt om even helemaal alleen in het moment te zijn, en nog zooooveel meer wat de paarden ons allemaal te leren hebben!! Meer informatie over deze ‘Herstel de verbinding trajecten’ vind je in de webshop, maar je kunt ook een e-mail sturen naar  info@revalidatiestaldekuper.nl of bellen naar 06 – 23411392. Het trainingstraject van Agnes wordt in onderstaande blogs beschreven Intro Wat je wilt weten over de biomechanica van het paard Hoe start je met een jong paard Verder bouwen op de basis Het kleurenpalet van Agnes Aan de slag Werken aan balans is de sleutel tot succes De balans van Agnes De verbindende factor Peace is when everything comes together Het is geen doei of dag, maar tot ziens met een glimlach