Naam auteur: IrisBraakhuis

Ook het leven van revalidatietrainer is niet altijd makkelijk. Je kunt niet alles en iedereen verder helpen. Soms zelfs niet eens je eigen paard. Een mooie reminder waarvoor we het allemaal ook alweer doen, want nee, het leven van een revalidatie trainer is niet altijd makkelijk. Je kunt niet altijd dat verlossende antwoord geven.. En je kunt niet altijd elke combinatie verder helpen..Soms lukt het gewoon net niet… Zelfs niet met je eigen paard Mijn aller eerste eigen paard, dat paard dat nooit meer weg hoeft. Waarmee je alles samen ontdekt, waarmee je groeit en lol hebt… Dat perfecte, once in a life time, paard… Precies dát paard… kan ik niet meer helpen. Door een oude blessure en daardoor veel compensatie door de jaren heen, bleek mijn paard zoveel schade te hebben opgelopen dat ik haar niet meer helemaal voldoende kan laten revalideren. Een pijnlijk antwoord, en mijn lijf vult zich alle minuut met spijt en schuld. Had ik maar…Beter geweten…Beter gedaan..Anders gedaan…Eerder gedaan..Was ik maar niet zo egoïstisch geweest… Ze had door de jaren heen zooo veel voor mij gedaan. Mij door zoveel dalen geholpen en elke keer weer getriggerd om verder te zoeken. Ze ging door het vuur! En nu.. kon ik niets meer voor haar terug doen.. Mijn hart breekt bij het idee dat ze dagelijks last heeft, en ik sta verstrengeld in de keuze: is ze nog blij op de wei? Of moet ik haar helemaal laten gaan? Het verdriet bij het idee haar niet meer terug te zien, nooit meer een aai en stoot van haar neus, nooit meer die zachte hinnik als je binnen komt.. of een hysterische gil wanneer er een paard uit de kudde gaat.. nooit meer gekke bekken.. nooit meer samen fijne ritjes door het bos.. en nooit meer samen.. het gaat niet.. alles wat ik leerde en deed, leerde en deed ik met haar. Het verdriet is zo immens groot. Maar dan is daar ook die andere kant.. je moet door..En ik ga door, want als er 1 ding is dat Blondine mij geleerd heeft, dan is het wel om niet op te geven!Elke keer als ik dan weer in het midden van de bak sta, en ik kan mens en dier weer op weg helpen, dan is daar die dankbaarheid. De dankbaarheid, rust, zachtheid en ontspanning op het gezicht van het paard. De dankbaarheid en puur geluk op het gezicht van hun ruiter. Het is prachtig, dát is waar we het voor doen, en de dankbaarheid en puur geluk in mij zijn zo groot! Ik kan dan ook niet anders zeggen: Dankjewel lieve blondineVoor de trigger om te blijven zoeken,Dankjewel voor je steun,Dankjewel voor de humor en het plezier,Dankjewel voor alle wijze lessen,Dankjewel voor je oprechtheid en voor de verbinding.DANKJEWEL! Voor nu mag je genieten van een vervroegd pensioen.. geniet van je taak die je nu nog te doen hebt, geniet van de kudde en van je vrienden. Dan geniet ik nog volop van jou. En ’the good’ in dit moment is dat je er mag zijn zolang dat nog goed voelt, dat ik nog elke dag van je mag genieten, en dat we voor nu nog samen zijn!

(Zelf gecreëerde) onrust, onzekerheid, twijfel of je wel goed genoeg bent. Niet fijn om te ervaren, maar tegelijkertijd een uitgelezen kans voor groei! Soms is het stil. Stil naar de buitenkant toe. Soms is het stil van de buitenkant, maar raast het van binnen. Harde wind, onrust, onzekerheid, twijfel, slapeloze nachten, verdrinken in al die gedachten.. Klein zijn, onzichtbaar zijn, bijna willen opgeven… en toch blijven gaan. Stapje voor je stapje tegen de wind in, stapje voor stapje door de onrust en de onzekerheid, stapje voor stapje door de zo vele gedachten.. Wat zit daar onder? Wat wil er geleefd worden? Waar komt die onrust vandaan? Twijfel tussen door, ben ik goed genoeg? Doe ik het wel goed genoeg? Moet ik niet eerst nog meer leren? Kan ik niet beter stoppen? Want dan kan ik het ook niet fout doen… En zoals altijd, wanneer de twijfel het grootst is, kom je mensen tegen die er nog net even iets harder op drukken, onbewust dat zeker, maar niet makkelijk wanneer je wankelt. Zoals altijd, ook zelf gecreëerd. Maar…, ook zoals altijd, de uitgelezen kans tot groei, een open deur om te zien wat schuilt daaronder? Waarom is het vandaag (of de laatste tijd) zo moeilijk? Zo was het ook lange tijd stil bij mij, aan de buitenkant… Van de binnenkant was het druk, druk, druk er gebeurde van alles, nieuwe ontwikkelingen, nieuwe kansen, maar ook nog een heleboel oude overtuigingen. Overtuigingen over hoe ik mijn ‘bedrijf’ wil presenteren, of beter gezegd: hoe ik dat ‘zou moeten’ doen volgens de buitenwereld. Overtuigingen over wat wel en niet mogelijk is, overtuigingen over wat ik dacht dat ik echt zou willen… Daarbij dacht ik ook nog dat ik heel goed bezig was op het gebied van persoonlijke ontwikkeling, dat ik al best een eind op weg was met zelfbewustzijn, en toch voor zo’n lange tijd zag ik de boodschap niet. Ik voelde de onrust, en ik bleef door bewegen, en door bewegen, want ja.. stilstand is gevaarlijk! Stilstand is achteruitgang! Dus.. wat er ook gebeurt, niet stil gaan staan! En ondertussen stond ik al tijden ongemerkt stil. Voor al de onrust begon, was stiekem mijn visie en missie veranderd, ik wilde het zelf nog niet zien, maar het was toch echt wel zo! Ik wilde het zelf niet zien omdat het kwetsbaar is, zeker wanneer je het gaat delen met de buitenwereld.. Toen ik begon met Revalidatie Stal De Kuper waren mijn visie en missie en helder: Balance in body and mind, via lichamelijke balans de mentale balans herstellen en andersom, paarden die niet (meer) functioneren herstellen. Deze missie was op papier erg makkelijk, maar bleek in de praktijk soms nog best wel lastig. Want vaak is het niet alleen het paard dat uit balans is.., maar – je raad het al- ook de ruiter. En een groot verschil tussen mensen en dieren helpen, is dat mensen overtuigingen met zich mee dragen. Sterke overtuigingen vanuit familie of omgeving. Mensen hebben zo’n ego-stemmetje dat dwars door hun gevoel blijft schreeuwen: Nee! Doe het nou niet! Straks ben je anders, vinden mensen je stom… Of: wat denk je nou, dat kan toch nooit niet werken?! Dat geloof je toch zeker niet?! Het zijn die stemmetjes die iedereen wel kent denk ik. Ook ik heb van die stemmetjes en ongemerkt liet ik mij steeds weer een beetje meer van mijn pad brengen, ging soms zelfs de inhoud van mijn lessen veranderen omdat ik bang was dat het niet goed genoeg was, niet voldeed aan de verwachting.. Ooit had ik een droom, om een revalidatiestal te zijn, een plek waar paarden tot rust konden komen en konden herstellen. Die droom bestaat nog steeds alleen is hij uitgebreid! Balance in body and mind… zowel voor paard als ruiter. Mijn locatie is niet alleen een plek voor paarden om tot rust te komen, in balans te komen en zichzelf te vinden. Het is ook een plek voor mensen om tot rust te komen, in balans te herstellen en zichzelf te vinden. Een plek om samen te komen, een veilige plek zonder oordeel, waar iedereen 100% zichzelf mag zijn zoals hij of zij op dat moment is. Een plek waar alles samen komt, oosterse en westerse geneeswijzen, het leren begrijpen van het fysieke lichaam, maar ook het leren begrijpen van het energetische lichaam. Sinds de verbouwing van de ‘stal’ klaar is, is er een grote druk ontstaan (vanuit mijn ego), ik moet zorgen dat er ’trainingspaarden’ komen want… daar is de stal voor bedoelt.. dat wilde je altijd zo graag.. enz. enz. Maar een berichtje op facebook kwam er nooit van en die trainingspaarden dus ook niet. Het was mijn oude overtuiging dat die stal alleen daar voor bedoeld was en ook alleen daarvoor gebruikt kon worden. Het is ook wat er drukte al die tijd: ik wil niet alleen een trainingsstal zijn, ik wil gewoon mezelf zijn, mijn echte boodschap delen, mijn hele boodschap delen! En dat hoeft (en gaat) niet alleen door trainingspaarden. Dus.. zet ik mijn deuren open! Zowel in mijn stal als in mijn ziel, zend ik uit wat ik te vertellen heb en bied ik ruimte om samen te komen en samen te groeien! Want het leven gaat niet alleen over het fysieke en tastbare, het leven gaat ook over het emotionele, het mentale, het energetische en zelf het spirituele, en wanneer al deze facetten samenkomen, dan komt er balans, rust en ruimte om los te laten en te helen! Mijn boodschap gaat niet alleen over het herstellen van het fysieke lichaam, nee het gaat over groei van twee zielen die samen op 1 pad zijn gekomen. Die vaak een gezamenlijke boodschap delen en uit te werken hebben, het zij omdat ze elkaar spiegelen of juist omdat ze het tegenovergestelde in elkaar versterken. Wanneer beiden groeien, leren, helen en openstaan dat is het moment dat er echte verbinding ontstaat! Verbinding, een woord waar ik al vaak over geschreven heb, maar dit is wat verbinding voor

In mijn vorige blog schreef ik over verstilling, in het moment zijn, verbinding maken en daarin vervulling vinden, ‘The point off life..’ Dingen die je leven zinvol maken, op welke manieren je samen met paarden kan werken aan persoonlijke ontwikkeling voor zowel jezelf als je paard. Dit zijn allemaal onderwerpen die gaan over het mentale aspect van het leven, hoe je kunt groeien, in balans kunt komen en blijven, een voldaan leven leiden, anderen helpen, enz. enz. Maar… aan het revalideren van paarden zit niet alleen maar een mentale kant..! Daar zit ook een hele fysieke kant aan! Een heel belangrijk onderwerp aan de fysieke kant is ook balans, en daar zit een hele mooie samenloop in! Verbinding op mentaal vlak en verbinding op fysiek vlak, wat heeft dat nou met elkaar te maken? Waarom zijn beiden zo belangrijk? En waarom zijn deze eigenlijk onlosmakelijk met elkaar verbonden?.. Wanneer je opzoek gaat naar fysieke (of ook wel lichamelijke) balans dan zul je deze niet gauw vinden zonder enige vorm van mentale balans. Ik schrijf altijd veel over persoonlijke ontwikkeling, kijken wat zit er onder die laagjes en deze meer en meer afpellen zodat je meer en meer in het moment kun leven en ervaren. Ik deel hier veel over omdat ik graag mensen wil inspireren, een helpende hand wil bieden, helpen de deur te openen naar inzicht en groei, omdat ik zelf weet hoe fijn het is wanneer je voor jezelf een stukje mentale balans en rust vind, een stuk voldoening en vervulling is echt wonderlijk om te ervaren en maakt het leven ‘machtig mooi’ zoals we dat hier zouden zeggen. Maar… persoonlijke ontwikkeling is niet alleen ‘machtig mooi’, het is ook heel erg nodig! Niet alleen maar om te groeien op dat gebied, maar ook om kwaliteiten te ontwikkelen die je nodig hebt bij het (fysiek) in balans brengen van je paard. In de dressuur noemen ze dat ook wel met een mooi woord: Verfijning. 1 van mijn instructrices noemt het: ruiterkwaliteit, en dat is misschien nog wel meer omvattend. Het is een kwaliteit in lichaamsbewustzijn, eigen lichaamshouding en balans en de zachtheid daarin, en de mate van persoonlijke ontwikkeling waarin je bent, wat maakt dat jij als de observator je paard kunt begeleiden. De helpende hand waar nodig, maar ook loslatend waar nodig! Kunnen ondersteunen en sturen zonder dat daar nog een oordeel over heen ligt (ja maar.. hij doet dit nog niet goed genoeg… enz.). Want deze oordelen maken juist dat er voor je paard geen ruimte meer tot groei is, want geloof mij, die energie pikken ze haarfijn op en sluiten alle poorten naar zelfontwikkeling en openheid omdat dit van nature een kwetsbare positie is (voor zowel mens als dier). Niemand bedoelt deze oordelen als slecht of kwaad, niemand heeft kwaad in de zin voor zijn paard, en deze oordelen komen vaak ook voort vanuit een goed bedoelt hart. Mensen willen zo graag dat hun paard gezond wordt en gezond blijft, en daarvoor moet het zo snel mogelijk in balans komen. Het oordeel dat ongemerkt over de situatie komt ontstaat vaak vanuit onzekerheid en een gebrek aan zelf vertrouwen. Dat ene stemmetje in je hoofd neemt het weer over, en precies dat stemmetje zorgt ervoor dat er tijdsdruk op komt te staan, of dat er een vergelijkingsmodel overheen komt te liggen, of het idee dat het paard op een bepaald niveau moet zijn voordat je het goed genoeg hebt gedaan, en precies dat stemmetje zorgt ervoor dat jullie beiden helemaal niet meer groeien! Kun je je nu voorstellen dat wanneer je mentaal in balans bent je je paard veel beter kunt begeleiden? Want wanneer je in balans bent, dan ben je in het moment, en precies daar, in dat moment, is waar balans gebeurt! Waar het ontstaat, waar je het verliest, en waar je het weer terug vindt. Balans ontstaan wanneer alles klopt, wanneer je paard zich genoeg vervult met energie zodat het heel zijn lijf kan dragen, wanneer het gewicht precies goed is verdeeld, wanneer de richting in het lijf klopt, wanneer de aanspanning klopt, en wanneer het paard zoveel rust en ruimte in zijn hoofd heeft om elke centimeter van zijn eigen lijf en dat van jou te voelen, bewust van te worden en daardoor te kunnen sturen. Allemaal… in dat ene moment… in die ene pas… naar de volgende.. Balans is zo ontzettend snel, klein, en ongrijpbaar voor ons denkende hoofd! Balans kun je alleen maar voelen, en kun je alleen maar laten ontstaan als je elk moment sterk verbonden bent met jezelf, met je lijf met je energie en met je emoties. Wanneer je je bewust wordt van wat er allemaal gebeurt in die processen, op welk gebied jijzelf en je paard nog een beetje uit balans zijn waar je dus die helpende hand moet aanreiken om al die facetten op 1 lijn te krijgen en balans te laten ontstaan! Balans vinden is net als persoonlijk groei ervaren eigenlijk niet in woorden te vatten, het is zo’n bijzonder gevoel en raakt je recht op je ziel. Het gebeurt in milliseconden maar voelt als tijdloos wanneer het er is. Een moment in tijd, zonder tijd, zonder dag, zonder datum, zonder morgen of gisteren, alleen maar NU……

Autonomiteit gaat over zelfstandigheid in veel verschillende opzichten en is cruciaal in het werken met paarden. Zeker waar het gaat om verwerken van trauma’s. Autonomiteit gaat over zelfstandigheid. Zelfstandigheid in je handelen en dagelijkse keuzes maar ook in je eigen lichaamshouding, gebruik en gedragenheid. Autonomiteit is onzettend belangrijk in het werken met paarden, en zeker in het werken met getraumatiseerde paarden. Dit heb je kunnen lezen in het vorige blog over paarden die vechten.  Autonomiteit is 1 op 1 gelinkt aan leiderschap en dit komt doordat wanneer jij jouw eigen keuzes maakt en durft te staan voor je eigen handelen zonder je aan te passen of beïnvloed te worden door anderen, jij in staat bent om keuzes te maken op de momenten die er toe doen: moeten we vluchten, of grazen we verder? Dat je kunt blijven nadenken en bewust kunt kiezen: nemen we het pad door de bergen, of door het moeras? Dit maakt jou leiderwaardig: je kunt veiligheid bieden aan de hele groep, keuzes maken voor het grote geheel in plaats van ego gestuurde keuzes die in het voordeel zijn voor jou alleen. Dit is ook precies waarom je leiderschap ontvangt en niet wint, afdwingt of opeist. Je krijgt het van anderen voor de kwaliteiten die in je bezit en vanaf het moment dat je die innerlijke kwaliteiten vrij aan de buitenkant durft te laten zien. Mentale autonomiteit is ontzettend belangrijk in het werken met eigenlijk alle paarden omdat het het verschil maakt tussen handelen vanuit emotie (kwaad worden, gefrustreerd raken, voorzichtig worden, angstig zijn, te enthousiast zijn, enz.) of handelen vanuit je kern. Het verschil tussen handelen vanuit emotie en handelen vanuit de kern is dat handelen vanuit emotie direct en vol gas gebeurt. Er zit geen ruimte tussen van bedachtzaamheid omdat emoties in je 2e cirkel van overleven zitten. Het gebeurt dus voor een heel groot deel onbewust. Waarbij handelen in autonomiteit vanuit jouzelf en niet beïnvloed door (het gedrag van) een ander, deze handelingen wel vanuit het bewust-zijn gebeuren. Wanneer je in deze staat van zijn kunt werken, kun je veel adequater handelen in het trainen, opleiden of hertrainen van paarden. Zoals het voorbeeld in de vorige blog: je kunt er bewust voor kiezen om niet terug te gaan vechten bij een kwaad, geschaad paard, maar om mee te gaan bewegen totdat er weer een punt van saamhorigheid voorbij komt. Wanneer je in je frustratie zit: ‘Waarom vecht je nou tegen mij? IK heb jou toch niks verkeerd gedaan? Én ik heb toch al zo vaak bewezen dat ik te vertrouwen ben? enz ben je vaak al aan het terugvechten, soms zelfs zonder dat je het in de gaten hebt.  Naast mentale autonomiteit bestaat er ook nog zoiets als fysieke autonomiteit, ofte wel: een zelfstandige ruiterzit. Of wanneer je meer in yoga termen spreekt: het balanscentrum onder in je eigen lichaam waarmee je lichaam perfect gecentreerd in het midden in balans is. Wanneer je werkt met paarden onder het zadel, dan is dit belangrijk omdat je alleen vanuit hier als ruiter geen last bent om te dragen, maar mee kan bewegen met de beweging van je paard. Je kunt het ondersteunen wanneer het uit balans raakt, maar ook volledig vrij onder je door laten bewegen wanneer dit nodig is. Ook wanneer een paard vecht is deze balans belangrijk, omdat je alleen vanuit dit punt in staat bent om zacht te blijven in je spieren en gecontroleerd in je bewegingen. Zodat je ook vanuit hier kunt kiezen voor meebewegen of terugvechten.  Beide vormen van autonomiteit suggereren een vorm van stil zijn, stilstand. Maar het is alles behalve dat! Ja het is heel stil in je eigen binnenwereld wanneer je keuzes kunt maken vanuit jezelf ongeacht wat de ander daarvan vindt. En ja het is heel stil in je eigen fysieke balanscentrum omdat je maar heel weinig spiertjes en heel weinig beweging nodig hebt om in balans te blijven. Máár het is alles behalve stil in de vorm van stilstand. Wanneer je perfect in balans bent, ben je rustig, gecontroleerd, vrij van belemmering en in staat om mee te bewegen in elke richting, máár zonder jezelf te verliezen!