Naam auteur: IrisBraakhuis

Dus… daar zijn we dan… Bij de (voor nu) laatste blog over Catch. Van project paard met slechte knieën, en een waslijst aan fysieke en mentale problemen, naar een werklustige, gezonde, gebalanceerde geweldenaar. Hoe hebben we deze laatste stap kunnen pakken? Toen we eenmaal helderheid kregen in de oorzaak en het gevolg van Catch zijn problematiek en toen we samen stappen begonnen te maken in de eerste oorzaken op te lossen, begon daar eindelijk langzaam blijvend iets te veranderen. Voor ons beide was er een flinke mentale ontwikkeling nodig om überhaupt iets te kunnen doen aan die fysieke klachten. Nu Catch durfde te vertrouwen op zich zelf  durfde hij ook voor het eerst te gaan vertrouwen op zijn lijf en het daarmee dus echt te gaan gebruiken. Hierdoor konden we gaan werken aan het steker maken van zijn spieren die de te slappen pezen en banden (door hypermobiliteit) konden gaan ondersteunen. Maar voor dat we hem fysiek écht gingen belasten moesten we zeker weten of daar niets in de weg zat of dat daar geen schade ontstaan was door de jarenlange verkeerde belasting. We begonnen hierbij met een osteopaat/fysiotherapeute. Zij kon tijdens de behandeling heel mooi zien dat de spanning in de bovenlijn een gevolg was van de slechte knieën in plaats van dat de spanning in de bovenlijn de oorzaak was voor de slechte knieën (dit is wel een cirkeltje dat zichzelf in stand houd). Vervolgens zijn we met Catch naar de dierenarts geweest voor om het gewricht en met name de rondom liggende zachte structuren te bekijken op de scan. Hieruit bleek dat hij wel redelijk wat vocht en troebel vocht rondom de kniegewrichten had. Dit geeft aan dat er een vorm van overbelasting is die een tegen reactie en een ontsteking veroorzaakt. Voor de zekerheid ook de knieën op de foto gezet om te zien of er ook (slijtage) schade was ontstaan, en deze foto’s waren gelukkig helemaal goed! Dit gaf groen licht om de training te intensiveren! Het intensiveren deden we door meer en meer te werken aan verzameling en gedragenheid, galopwerk en balkjes. Hierdoor sluit de onderlijn van het paard en verlengt het de bovenlijn waardoor er ruimte voor de achterbenen vrij komt om naar voren te kúnnen bewegen. Hierdoor gaan zijn achterbenen dragen in plaats van stuwen waardoor druk op en rondom de kniebanden worden verlicht (de overbelasting verminderd) en de spieren die zorgen voor corestabilty worden versterkt. De verlichting van druk op de kniebanden en de ontwikkeling van de spieren daarom heen brengen rust in en om het gewricht en maken herstel mogelijk. Na een maand of 3 trainen zijn we terug gegaan voor een controle scan en bleek het vocht al minder en schoner te zijn. Een goed teken dus! Weer groenlicht om zo rustig verder te trainen en te blijven op bouwen. Inmiddels zijn we nu een klein halfjaar verder sinds de laatste controle scan en het is heel bijzonder om te ervaren waar we nu staan in de training. Catch laat meer en meer zijn onzekerheid achter in het werken en wordt met de dag duidelijker en subtieler wat het is dat hij nodig heeft op dat moment. Net als het leven gaat paarden trainen in golfbewegingen. Met momenten zijn de training intensief of onstuimig en onrustig, met andere tijden loopt het lekker in een flow en gaan dingen makkelijk af totdat je weer toe bent aan je volgende nieuwe stappen en dan wordt het even weer lastig. Door deze golfbewegingen heen leren wij met zijn tweeën telkens op diepere lagen connectie te vinden óf te behouden ondanks de turbulentie. Met dat Catch duidelijker naar voren durft te komen met het geen waar hij me zit, kan ik hem makkelijker begrijpen en hem bieden wat er nodig is in plaats van dát waar dat ik aan zou willen werken. We begeven ons langzaam op onbekend terrein voor ons beide, we ontdekken maten van verzameling en beheersing die ik tot op heden nog niet eerder gevoeld heb. Ook ontstaat er een samenwerking die subtieler is dan dat ik tot nu toe voormogelijk had gehouden, en bovenal ontwikkelingen wij beide een vorm van verruimd bewustzijn waar dat ik het bestaan niet van wist. De ritten zijn keer op keer verwonderlijk. Zo voel ik bijvoorbeeld hoe Catch kiest voor momenten van stilstand en proces om vervolgens vóór dat hij weer naar voren vertrekt heel zijn ruggengraat langs voelt en stretcht waar nodig. Hij wiebelt met zijn achterhand links en rechts om spanning het lenden gebied lost te laten en vervolgens stapt of draaft hij weg in een nagenoeg perfect rechte beweging. Los van oor tot staart soepel en ‘easy’ swingend, of krachtig verzameld maar perfect gecontroleerd in tempo. Zo voel ik af en toe in een lengtebuiging hoe hij zoekt naar verdieping in stretching en kracht en deze net niet vindt, ik draai mijn richting scherper in zonder van het middelpunt af te wijken verzamel vanuit mijn bekken en laat hem voelen hij zijn achterhand kan laten zakken en geef richting aan zijn binnen achterbeen om meer tussen de voorvoeten te landen. Een halve gram op de buitenteugel houd zijn schouder recht en zijn rug ontspannen en ik voel exact waar dat de zwakte in zijn knie zich bevindt. Hoe hij overweegt daar overheen en doorheen te bewegen, en het vervolgens doet. Ik voel welke gevolgen aan spierspanning er door zijn lijf trekken, welk effect dit in zijn fysieke systeem heeft máár ook welk effect dit in zijn mentale systeem brengt. Hoe hij een fractie van een seconde onzeker wordt, even bij mij in checkt waar dat ik hem vertel: ‘Het is goed jongen. Jij kunt dit, en je doet het perfect!’ een zucht van ontspanning golft door zijn lijf en laat de zojuist een fractie opgespannen spieren weer ontspannen, en dan… is daar de volgende pas… En komen al dit soort elementen weer de revue voorbij. Elke pas van het moment is helder en voelen wij beide van elkaar en bij

Hooggevoelig zijn maakt het lastig om te achterhalen wat van jezelf is en wat van een ander. Dit is de reden dat Catch altijd in het kielzog van Blondine liep: zij bood hem veiligheid, zelfzekerheid, rust, zelfvertrouwen, inzicht en overzicht omdat zij dit vanuit zichzelf bezit en hij daar makkelijk op intapt! De uitdaging om hoogsensitiviteit om te buigen van valkuil naar kracht, zit hem er dan ook in om je eigen kleuring te vinden en deze steviger te vullen. Hierdoor hoef jij je als sensitief persoon of dier niet te weren voor invloeden van buitenaf, maar kun je reguleren hoeveel je ervan binnen laat komen in je systeem. Je bent nog altijd net zo ontvankelijk voor de boodschappen van anderen vanuit hun lichaamstaal en energie, maar je bent er niet langer meer aan onderhevig en dat is een groot verschil! Hierdoor wordt het je kracht om anderen goed te kunnen helpen en begrijpen, zonder dat jij met de ‘shit’ eindigt. De meest voorkomende informatie die je vindt als het gaat om hoogsensitiviteit en het meest verstrekte advies is ‘De roldeur sluiten voordat je in contact gaat met anderen’. Wanneer je alleen leert afsluiten, zorg je er eigenlijk alleen maar voor dat je kracht een zwakte blijft. Je loopt ervoor weg in plaats van dat je daadwerkelijk leert hoe je ermee om moet gaan. Voor Catch en mij was het best wel zoeken wat onze eigen kleuring was, want als je transparant bent dan kun je elke kleur kiezen en worden, maar welke  is dan die van jou? In ons geval ging hoogsensitiviteit gepaard met onzekerheid en twijfelen. Dit maakte dat wij in onze zwakte een ‘slechte’ combinatie waren: geen van beide kon bieden wat de ander nodig had om tot ontwikkeling te komen. Dus dat hebben we maar samen tegelijkertijd gedaan. Voor mij was het leren om aanwezigheid te laten voelen en te laten zien aan anderen. Door de transparantie in energie was ik (schijnbaar) slecht leesbaar in lichaamstaal ontdekte ik tijdens begeleidde grondwerksessies. Iets wat ik totaal niet wist van mijzelf en wat mij echt verbaasde. Ik kon immers zo goed aanvoelen, zien en aanbieden wat een ander nodig had, dat ik dacht dat dat andersom ook zo  was. Aanwezigheid laten voelen en zien was ook best wel spannend, want ik was gewend geraakt aan een leven dat meebeweegt met en voorziet voor anderen. Nu moest ik leren hoe ik kan voorzien voor mijzelf. De aanwezigheid kunnen laten groeien, vroeg van mij om te durven groeien in en vooral te durven uitkomen voor mijn innerlijke kracht. De aanwezigheid kunnen behouden vroeg van mij om te leren ontwikkelen in mijn zelfvertrouwen. Het groeien van mijn aanwezigheid bood Catch een houvast in zijn bewegelijke binnenwereld en daarom kon ook hij beginnen te ontwikkelen. Met zijn tweeën was en is het een hobbelige weg, maar inmiddels hebben we ontdekt dat Catch naast hoogsensitief ook heel mannelijk is en een echt werkdier! Hij houdt van werken, het maakt hem trots en geeft hem een doel en eigenwaarde. Hij blijkt met de tijd meer en meer te ontwikkelen tot een waarachtig innerlijk krachtig paard en ik zie zelfs glimpen van een vergelijkbare innerlijke kracht die Blondine bezit. Met dat Catch groeit, wordt hij stabieler en lijkt de bodemloze put die hij was eindelijk te dichten. Hij loopt meer zelfstandig in de wei en ontwikkelt nu met het minste of geringste dat je hem aanbiedt. Hij ontwikkelt ook eindelijk zelf, zonder diepgaande begeleiding van mijn kant. Ik houd van werklustige paarden met een randje,  van die paarden waarvan je weet: óf dit wordt zó goed dat niets of niemand daar ooit aan kan tippen, óf dit wordt onze dood… Scherp als hel, heet, krachtig, bijna bij het ontspoorde af. Op dat soort paarden leren balanceren met zijn tweeën, leren beheersen in jezelf (want het vraagt de grootste beheersing in jezelf om met deze paarden te werken). Tijdens één rit 100 keer switchen tussen rillingen over je lijf van angst omdat je weet als deze kracht ontspoort gaat het goed mis en vervolgens kippenvel over heel je lijf omdat je het beheerst! WOW…. Dan weet je dat je leeft! Zoals het spreekwoord zegt: Only the mad one’s will truly teach you how to ride…. En dan weet ik: Catch is net als Blondine MIJN paard! Geen slap aftreksel van, niet de suffe vervanger, nee! De gelijke! De geweldenaar! Ik heb er nu gewoon TWEE in plaats van één! Ik ontwikkel door met hem waar dat ik bedoeld was met haar te ontwikkelen. De trein rijdt en alle drie worden wij daar beter van! Hoe mooi dat dit zó op zijn plek kan vallen… En ja… hoe linkt dit dan weer met het oplossen van Catch zijn laatste fysieke klachten? Dát lees je in het laatste deel van deze serie! Het revalidatietraject van Catch  wordt in onderstaande blogs beschreven:

In het voorgaande blog vertelden we over hoe de hoogsensitiviteit van Catch tot een valkuil was ontwikkeld. Voordat we verder duiken in het oplossen van zijn fysieke klachten, is het belangrijk om eerst nog iets dieper in te gaan op het onderwerp hoogsensitiviteit. Het is een onderwerp dat ik erg veel tegenkom bij mensen en paarden en waar nog maar heel weinig aandacht aan wordt besteed in boeken, teksten en andere informatie over paarden trainen. Het is een onderwerp dat vaak naar voren komt bij coachingssessies en veel mensen ervaren het als een probleem, een valkuil, een blinde vlek… Zo eentje die je maar niet kunt vatten. Hoe kan dat nou? Zoveel mensen (en dieren) die er ‘last’ van hebben en maar zo weinig daadwerkelijk nuttige informatie over hoe ermee om te gaan beschikbaar… Daar gaan we verandering in brengen! Dankzij Catch heb ik hier namelijk de afgelopen 3,5 jaar enorm veel in gezocht, gefaald, gefrustreerd geweest, gevonden, verloren, hervonden, afgebroken en weer opgebouwd, om gehuild, kwaad door geworden en uiteindelijk… inzicht in verkregen. Want om eerlijk te zijn, heb ik in eerste instantie lange tijd niet graag met Catch gewerkt. Van de ene kant was ik in rouw over het feit dat hij ‘vervanging’ was voor ‘Mijn Blondine’ die ik helemaal niet wílde vervangen. En van de andere kant kon ik dit paard maar niet begrijpen. Ik probeerde en probeerde, gaf en gaf en kreeg er voor mijn gevoel bijna niets voor terug. Lange tijd kon ik niet vinden wat het was met dit paard, waarom was hij bang voor ogenschijnlijk niks? Kon hij het ene moment relaxed zijn, waarna hij zich binnen seconden volledig verloor in onzekerheid en spanning. Maar bovenal: die leegte van hem…. Oef vreselijk! Daar kon ik helemaal niks mee. Het maakte me onzeker en met momenten tot aan het radeloze aan toe. Tot op een dag het kwartje viel: hoogsensitiviteit! Iemand wees mij op het feit dat hij de wereld net zo ervaarde als ik zelf deed. Hij hoorde, zag, rook, proefde en VOELDE alles(!) in en om hem heen, net als ik…. Bam! 3 jaar aan onbegrip viel in één keer op zijn plek. Al die momenten waarbij ik naar hem heb staan kijken met de vraagtekens in mijn ogen: wat doe je nou?…. begreep ik in die ene seconde. Dát doe je nou! Dát voel je nou! Daarom reageer je zo! Hé hé, wat een opluchting! Ik begrijp eindelijk ‘waarom’ en voor iedereen die mij een beetje kent die weet dat het ‘waarom’ voor mij héél erg belangrijk is! 😉 Maar goed, met alleen ‘waarom dan’ ben je er natuurlijk nog niet… Want ik begreep nu wel wáárom hij zo onzeker was, en wáárom hij zo snel van zichzelf weg was, maar ik wist zelf evenmin hoe je dat op kunt lossen want het zijn supervet mijn eigen thema’s. En hoe leer je iemand anders hoe hij iets kan ontwikkelen als je voor jezelf die weg nog niet kent? Onder goede begeleiding zijn wij samen gaan zoeken naar antwoorden op deze vragen. Tijdens deze zoektocht kwamen die heel langzaam naar voren, beginnend met een besef. Een besef krijgen van hóeveel je eigenlijk oppikt van die buitenwereld rond jou en hóe snel je daardoor wegbent van jezelf. Voor mij en Catch, en ik vermoed voor héél veel hoogsensitieve mensen, gold dat dat echt veel meer en veel sneller was dan dat wij ons bewust waren. Het kleurloze, transparante gevoel dat ik in de vorige blog schetste, heb ik zelf ook en ik zie het meer en meer ook tijdens Paarden-Kwartjes trainingen bij anderen. Als jij hoogsensitief bent geboren, dan ben je vaak al weg van jezelf voordat je echt een eigen bewustzijn krijgt. Je groeit op met transparantie in je eigen zijn en in je persoonlijke ruimte en elke kleuring van de omgeving komt binnen en voelt als die van jou. Jij hebt immers weinig eigen kleur en beweegt zo makkelijk mee met de kleur van anderen, dat het voelt alsof het van jezelf is. Dit geldt voor emoties, gedachten, gevoelens, ervaringen, situaties, weersomstandigheden, groepsdynamieken, traumatische ervaringen die als thema’s hinderen, enz. Wanneer je hoogsensitiviteit bent, is het in eerste instantie onwaarschijnlijk moeilijk om te achterhalen wat van anderen is en wat van jou. Dit geldt óók voor paarden.  In het volgende blog lees je meer over de hooggevoeligheid van Catch en hoe we hier een kracht van hebben gemaakt. Het revalidatietraject van Catch  wordt in onderstaande blogs beschreven:

We begonnen de derde sessie met ‘Ga maar staan in de bak, lopen, waar heb je behoefte aan? Wat voelt goed? Wil je in de zon stil gaan staan, of wil je bewegen? Wil je contact maken met Ice of wil je afstand houden? Niet omdat iets moet of wordt verwacht (= verstandelijk) maar omdat jij die behoefte voelt.’  De alles overheersende gedachte op dat moment was: ‘WAT MOET IK NU DOEN?????’  ‘Opvallend: als het over jouw eigen gevoel gaat, dan wordt het stil…. (letterlijk stil, leeg aan de binnenkant)’ ‘Is het OK als er een leegte valt? Als je even ‘niets’ voelt? Of zit daar direct een oordeel van goed of fout op?’   ‘Ga maar eens in die leegte staan, dat geeft toch ook een bepaald gevoel? Ook al voelt het misschien onprettig (waarom? oordeel?), mag je het voelen of loop je er liever voor weg? Herinnert het je aan een situatie in het verleden die vervelend was en die je daarom uit de weg ging?’  ‘Vraag maar eens aan jezelf: mag ik mezelf toestaan om te voelen? Om te ervaren?’  Tranen. Ook huilen valt onder cultureel erfgoed: huilen mag niet, huilen is stom, huilen is zwak. Terwijl huilen (verdriet) een heel betekenisvolle emotie is die jou laat weten waar je op dat moment behoefte aan hebt. ‘Je moet niets, je mag alles. Alles mag er zijn: je fijngevoeligheid, je onzekerheid, je emoties – ga maar eens onderzoeken hoeveel van die emoties jij jezelf mag toestaan.’ ‘Het feit dat je hier in de bak staat, dit soort processen aangaat, dat is een van de dapperste dingen die je in je leven kunt doen. Het ware leven leven en daarbij naar binnen durven kijken om te zien wat er zit. Om dit vervolgens stapje voor stapje een plek te geven, nooit meer dan je op enig moment aankunt.’ ‘Je hoofd wil graag doen, maar het gevoel/je ziel moet ervaren en dat kost tijd. Maar vergeet niet dat je hoofd er misschien nog niet bij kan wat je vandaag hebt ervaren, maar dat het in je lichaam is opgeslagen (in de celkernen).’ Na de tranen kwam er rust en met de rust kwam er een besef: hoeveel ze al die tijd van zichzelf niet had gemogen en hoeveel ze had gemoeten in haar leven. Het verdriet dat loskwam was gekoppeld aan een oude, heftige ervaring uit het verleden; door los te laten begon de weg van het oude zeer helen en het openstaan voor de boodschappen die deze ervaring oorspronkelijk voor Joke in petto hadden. De hardste laag van Joke’s muur was afgezwakt en daarmee kwam er ruimte om te voelen, en bovenal kwam er ruimte voor besluitvaardigheid en daadkracht! Ze wilde niet meer van alles moeten en begon in de weken tussen de trainingen door beter te voelen wat voor HAAR goed was en wat niet. En ze deed die dingen dan ook juist wel OF niet! Ze leerde op een respectvolle maar krachtige manier begrenzen, waardoor ze niet meer hoefde te verharden. Gaandeweg de weken ontstond er daarmee ruimte voor het ontwikkelen van (nog) onbekende kwaliteiten. Als donderslag bij heldere hemel eindigden we de training op dag 5 met een grote dosis spontaniteit, originaliteit, gekkigheid, vrolijkheid en lichtheid! Kwaliteiten die Joke nooit aan zichzelf zou hebben toegeschreven, maar die zij dus wel degelijk bezit! En niet zo’n beetje ook! Het paarden-kwartjes traject van Joke wordt in onderstaande blogs beschreven:

Alle kwaliteiten die Joke voldoende bezat, waren op een bepaalde manier gericht op het voorzien voor een ander, zo noemde ze: – flexibiliteit– goed dingen kunnen regelen– koesteren/liefhebben. Stuk voor stuk prachtige kwaliteiten, maar alleen ingezet voor de ander brengen ze de gever nog geen (langdurige) voldoening en ook geen vervulling. Het kost de gever waardevolle energie en eigen bewustzijn wanneer deze eigenschappen overmatig en zonder balans worden ingezet. Precies de reden waarom Ice tijdens de eerste drie sessies nauwelijks in beweging kwam. Wanneer jij niet gevuld, aandachtig en bewust aanwezig bent, dan bevatten jouw lichaamstaal en het energieveld rond jou weinig informatie. Paarden zijn als geen ander afgestemd op deze lichaamstaal en de informatie die zich bevindt in het veld rond jou. Wanneer je moeilijk in contact kan komen met jezelf, veel vanuit je hoofd handelt en doet, emoties niet tot je beschikking hebt als raadgever en als vorm van procesverwerking en boodschapper, dan is je veld leeg. Je hebt een ‘gat’ in je energie. Voor paarden minder interessant want ja… want wie wil er nu een ‘gat’ in zijn team? (Paarden schatten andere paarden en dus ook mensen in op hun waarde voor de kudde als totaliteit, voor het grotere geheel). De uitwerking van deze staat van zijn en lichaamstaal zie je in de mensenwereld vaak terug in de vorm van nergens bij horen. Kinderen die bij de gym altijd als laatste worden gekozen of volwassen die op het werk nooit écht bij het team horen. Door in contact te komen met je lichaam, kom je ook weer in contact met je emoties, je intuïtie en je celkerngeheugen. Je weet beter wat je voelt en doordat je bewust voelt, straal je dat gevoel ook uit en komt wat je aan de ‘binnenkant’ voelt overeen met wat je aan de buitenkant laat zien? Dingen bewust doen met gevoel maakt je vervult en als je iets doet met vervulling – dus letterlijk gevuld met je gevoel, emotie, een of meerdere van je kwaliteiten – dan verandert je ruimtelijkveld. Daarmee wordt deze interessant voor een ander om te leren kennen, te onderzoeken, op aan te sluiten. Als je een emotie of gevoel vanuit jezelf naar buiten kunt brengen, zul je bovendien merken dat handelingen, dingen doen veel minder moeite kost dan wanneer je het zonder ‘vulling/bezieling’ doet. De mooie kwaliteiten hadden voor Joke ook een negatief effect. Op de momenten dat het haar teveel werd en er onbalans ontstond in geven en nemen, voor anderen zorgen of voor jezelf, dan verhardde ze. Ze trok een muur op rond zichzelf en werd in haar communicatie rechtlijnig en strak. Iets wat zij eigenlijk van zichzelf helemaal niet was, maar wat zij in de loop van de jaren wel was geworden. Ze wist niet precies hoe dat was gebeurt, maar ze wilde er wel heel graag vanaf. Tijdens training 3 kwam er een doorbraak en ontstonden er inzichten in waarom het voor haar zo lastig was om te voelen. En wat er voor haar nodig was om tijdig grenzen aan te aangeven waardoor het harde overlevingsschild wellicht niet meer nodig was. Het paarden-kwartjes traject van Joke wordt in onderstaande blogs beschreven:

Persoonlijke ontwikkeling voor paarden dus. Wanneer je het goed doet, dan is je ‘paardentraining’ dus veel meer dan het aanleren van teugel en beenhulpen en het rijden van lege figuren. Op een goede manier trainen helpt een paard ook innerlijk ontwikkelen! In het wild vindt deze ontwikkeling plaats door de feedback, actie en reactie van de kuddeleden, maar ook door het leren omgaan met gebeurtenissen. Een paard in het wild heeft veel meer omgevingsprikkels dan een paard in Nederland in een weiland of paddock van een aantal vierkante meter. Naast dat onze kuddes zijn samengevoegd in plaats van door de paarden zelf uitgekozen, missen er vaak kwaliteiten tussen de paarden onderling om samen tot ontwikkeling te kunnen komen. Dit zie je veel terug in dingen als dominant gedrag, bezitterig zijn over elkaar of over voer; dit zegt namelijk niets over leiderschap, maar alles over tekortkomingen in jezelf. Door Misty te begrenzen op momenten dat ze letterlijk uit de situatie wilde vluchten en haar te vragen in beweging te komen wanneer ze stagneerde en naar binnen keerde, vroegen we haar eigenlijk telkens om in elk geval met ons in gesprek te blijven. Dat gaf haar de kans om te ontdekken dat het niet erg is wanneer je het antwoord op een vraag niet weet en dat je zelfs een fout antwoord mag geven. Het enige dat belangrijk is, is dat je met elkaar in contact blijft want dan kan die ander jou misschien op weg helpen het antwoord te vinden. Inzichten die behoorlijk indruk maakten! In het  begin was dit proces groot en heftig, maar naar mate de training vorderde werd het steeds subtieler. Aan de ene kant omdat Misty minder hard hoefde aan te geven dat ze het niet durfde, en aan de andere kant omdat de eigenaar steeds beter begon aan te sluiten op dat wat er nodig was in ieder afzonderlijk moment, waardoor Misty beetje bij beetje zekerder begon te worden. Hierdoor konden we haar telkens meenemen naar nieuwe ervaringen en disciplines: van grondwerk naar enkele lijn en van enkele lijn naar dubbele lijnen longeren en uiteindelijk naar rijden. Je raadt het waarschijnlijk al, bij elke nieuwe ervaring werd Misty opnieuw onzeker en kwam er op een nieuw laagje oud gedrag naar boven. Door hier telkens opnieuw mee in gesprek te gaan, bleef Misty ontwikkelen en konden we toch telkens een volgende stap zetten. Toen we uiteindelijk bij het rijden uitkwamen werd voor mij het laatste stukje van de puzzel helder. Ik heb de gehele trainingstijd niet het gevoel gehad dat zij écht slechte ervaringen had op gedaan in het verleden. Lange tijd wist ik niet precies waar haar gedrag vandaan kwam, maar ik wist wel: dit is géén traumagedrag want dat manifesteert zich op een andere manier. Gaandeweg de training kreeg ik wat oude filmpjes te zien van Misty als driejarige aan het werk met de oude eigenaar. Naast dat werken met een jong paard niet gepolijst is en er nog niet uitziet als ‘hogeschool theorieboekje perfect voorbeeld’, zag ik daar geen écht foute dingen. Naast dat Misty krachtig, onzeker en fijngevoelig is, is ze ook een Appaloosa. Appaloosa’s staan erom bekend (zijn zelfs berucht) dat het niet altijd de makkelijkste paarden te zijn om mee te werken. Ze zouden koppig en stug zijn en vaak hun ruiter afgooien, maar wat veel mensen niet weten is dat Appaloosa’s in hart en nieren én in bloed (dus gefokt voor) echte werkpaarden zijn. Het type: ik ga voor je door het vuur en als je me vraagt 8 of 10 uur over de prairie te draven om een kudde koeien op te halen en deze met gevaar voor eigen leven terug naar de ranch te drijven, dan doe ik dat. Dit is wat er vaak verkeerd wordt begrepen van deze paarden, mensen denken dat ze gezag ondermijnen, niet mee willen werken en gefrustreerd zijn, maar wat ze vaak aangeven is: kom op laten we gaan! Lekker met het koppie schudden omdat ze zin in het werk hebben en dus helemaal niet gefrustreerd zijn! Ze galopperen alvast aan omdat ze te lang moeten wachten op hun mens. Appaloosa’s, zeker innerlijk krachtige zoals Misty, zijn niet voor de afwachtende mens en al HELEMAAL niet als deze ook nog eens onzeker is. Want wanneer jij afwacht, is dat een leegte in de communicatie en zeg je eigenlijk ‘Misty ik weet het niet, los jij het maar op’. En dat is nou net wat zij niet alleen kan. Misty was de eerst 10 tot 20 ritten extreem onzeker onder de ruiter, omdat zij van zichzelf nog niet wist of zij deze verantwoordelijkheid kon dragen. Rijden is voor paarden heel verantwoordelijk want met elke beweging die zij maken, dragen ze ook zorg voor de veiligheid van de mens op hun rug. Mensen hebben vaak niet door dat paarden deze verantwoordelijkheid zo bewust ervaren. Veel ongelukken gebeuren dan ook door de onzekerheid van een paard en het ontbreken van begeleiding van de mens. Het ‘enige’ dat er eigenlijk al die jaren ontbrak voor Misty: dat zij juist begrepen werd waardoor het extreme gedrag niet nodig was. Een voorwaarts denkend mens dat autonoom, zelfzeker, rustig en fijngevoelig is en Misty een helpende hand kan geven tijdens haar ontwikkeling, het is een klassiek voorbeeld van miscommunicatie. Door de intense begeleiding in de training en de ondersteuning in de Chinese geneeskunde kwamen Misty’s mentale en fysieke gestel weer in balans. Doordat ze fouten durfde te maken en te onderzoeken, kon Misty ook fysieke balans gaan vinden in haar beweging waardoor de fysieke problemen die we bovenaan dit blog noemden eigenlijk als sneeuw voor de zon verdwenen. Een intens maar mooi traject, met prachtige inzichten die voor veel paardeneigenaren (deels) herkenbaar zijn en hopelijk zo ook anderen weer op weg helpen. Het inrijtraject van Misty wordt in onderstaande blogs beschreven:

Toen Misty aankwam verklapte mijn eigen merrie Blondine ook al één van de puzzelstukjes. Blondine heeft het leiderschap binnen mijn eigen kudde, zij is uiterst wijs, heeft veel overzicht, is autonoom en heeft een behoorlijk krachtig innerlijk. Wanneer nieuwe trainingspaarden arriveren dan observeert ze vanaf een afstand en weet ze met een oogopslag ‘wat voor fruit er in de schaal zit’. Wanneer het paarden zijn die nog veel in zichzelf te ontwikkelen hebben, of paarden die andere kwaliteiten bezitten zoals bijvoorbeeld een scherp aanvoelend vermogen of goed kunnen ondersteunen in de groepsdynamiek, dan neemt ze hooguit de moeite om even te gaan snuffelen. Bij Misty was dit een ander verhaal… Oei! Was mijn eerste gedachte! Blondine stond hoogverheven voor aan het draad, de gehele kudde achter haar in al haar innerlijke kracht groots te zijn! Oren erop en oprecht geïnteresseerd in dit nieuwe even innerlijke krachtige paard als zij zelf. Blondine is niet voor niets altijd mijn ‘uitdagingenpaard’ geweest, en toen ik haar kocht was mijn gedachte dan ook: ‘Ik weet nog niet óf dit gaat lukken, máár als het met deze lukt…. Dan lukt het met elk ander paard ook!’ Ik ben tot op heden weinig even innerlijk krachtige paarden tegen gekomen als Blondine en op goede dagen boezemt ze me nog altijd een gezonde portie angst in. Dat zij mij deze reactie gaf op dit nieuwe paard stelde me meteen op scherp: oké dit is dus een écht krachtig paard… Misty was met recht een innerlijk krachtig paard, dit zag je ook in het feit dat zij niet bang is voor omgevingsfactoren als grote machines die voorbij reden of een bladblazer die naast de bak werd ingezet. Een oprecht innerlijk krachtig paard dat toch zo in onbalans is geraakt…. Hoe dan? De meeste innerlijk krachtige paarden zijn daarbij ook erg autonoom en daarmee weinig onderhevig aan gebeurtenissen vanuit de omgeving of bijvoorbeeld ervaringen met mensen. Een autonoom dier wordt niet makkelijk gevormd door uiterlijke omstandigheden, die zijn zelfzeker en stabiel en besluiten om tot ontwikkeling te komen. Wanneer deze dieren ‘slechte’ ervaringen meemaken dan besluiten ze hier mee om te gaan, die ondergaan dat niet. Dit zijn ook vaak de paarden die uiteindelijk het ticket slager ontvangen omdat zij besluiten: ‘hier werk ik niet aan mee’. Zij laten zich niet schaden. Waarom Misty dan toch wel? Naarmate de training vorderde en er meerder laagjes waren afgepeld, kwam het antwoord op deze vraag naar boven. Misty mag dan krachtig zijn, maar daarnaast is ze wél onzeker over zichzelf. Externe omgevingsfactoren zorgen niet voor stress, maar stelde we haar een vraag in de training waarvan zij dacht dat ze het antwoord niet wist of, nog erger, waarvan ze het antwoord misschien fout had, dát gaf stress! Wegrennen en vluchtgedrag, wanneer dat niet ging bokken en verzet en als dit niet ging dan maar afsluiten, dan hoef je er ook niet mee te dealen… Een intense combi om krachtig te zijn en tevens onzeker, hier kwam dat zeer extreme gedrag dus vandaan. Naast deze al moeilijke combinatie was Misty ook nog eens mega fijngevoelig en ‘voelt’ en leest ze álles in je communicatie en lichaamstaal. Deze drieluik van karaktereigenschappen maakt dat Misty voor ons mensen een uiterst moeilijk paard is om mee te werken omdat je wanneer je met haar werkt moet zorgen dat álles, maar dan ook echt álles wat je doet, denkt, beweegt en uitstraalt zowel bewust als onbewust klopt. Want in deze onzekere vorm kon Misty niet goed omgaan met onduidelijke informatie waar ze geen antwoord op wist. Dat triggerde direct de overlevingsstand en het daarbij behorende gedrag. Met het achterhalen van de oorzaken van haar extreme gedrag was de eerste stap gezet, maar toen kwamen we bij de volgende vraag: hoe los je dit dan op? Hoe wordt een krachtig, onzeker, fijngevoelig paard dat een cocktail is voor instabiliteit een stabiel en fijn rijpaard? Hierop is ‘persoonlijke ontwikkeling’ het antwoord! Ja als paardeneigenaar ontkom je er ook niet aan om met je eigen persoonlijke ontwikkeling aan de slag te gaan. In dit geval ging dat onder andere over thema’s als autonomiteit, overzicht, innerlijke rust, bewustwording van emoties en onderliggende processen en oprecht het leven in de ogen durven kijken en durven voelen wat er geleefd wil worden. Dus een grote chapeau voor de eigenaar van Misty voor de mate van ontwikkeling van haar kant! Naast persoonlijke ontwikkeling voor mensen bestaat er ook nog zoiets als persoonlijke ontwikkeling voor dieren. Écht?! Hoor ik je denken… Ja écht! Maar hoe dan?…. Nou dat noemen ze tegenwoordig ‘training’ en in het volgende blog van deze serie ga ik hier verder op in Het inrijtraject van Misty wordt in onderstaande blogs beschreven: