Naam auteur: IrisBraakhuis

Of het zo moest zijn, kwamen wij een meisje tegen dat héél graag wilde leren paardrijden, en mijn bijna gerevalideerde eigenwijze pensionada was het eigenlijk helemaal niet eens met haar pensioen! Dus… zouden we dan toch? Misschien nog weer met haar gaan rijden? Oei! Daar had ik eigenlijk nog nooit over nagedacht! Lastige vraag… Ik was er altijd vanuit gegaan dat dat trauma zo groot was dat ze blij was dat ze dát nooit meer hoefde te doen… Ik wist ook eigenlijk niet of ze fysiek sterk genoeg was om nog weer te gaan rijden want ze was inmiddels toch ook al 26… Mmmm…. Wie niet waagt wie niet wint! Met heldere afspraken gingen we samen aan de slag. Eerste elkaar leren kennen op de grond, samen een trainingsplan gemaakt over hoe we haar genoeg in conditie konden krijgen én onder de voorwaarde dat we alleen verder zouden gaan als Dinky het ook zou willen. Het duurde even voordat iedereen aan elkaar gewend was en ja, Dinky kwam wel weer even wat oud trauma tegen toen er weer vragen en verwachtingen gesteld werden, maar hé de aandacht was ook wel heel erg fijn… En na een paar weken leken we het met zijn drieën goed te vinden en hebben we voor het eerste een barebackpad op gedaan en samen een stukje gereden. De twee meiden, de oude en de jonge, waren een match made in heaven! En na een paar weken reden ze samen rond alsof ze nooit anders hadden gedaan! Het duurde ook niet lang of er werd voor hun tweeën een zadel op maat gemaakt, een bitloos hoofdstel was besteld en de avonturen konden echt beginnen! Tijdens de lessen legde ik de jonge amazone van alles uit over Dinky haar verleden en heden, ik legde haar uit waar welk gedrag vandaan kwam en hoe ze ermee om kon gaan. Ik legde haar uit wat ‘normaal’ gedrag is en wat trauma gedrag is, hoe je samen afspraken maakt en wanneer je ander alleen maar hoeft te helpen ook al lijkt het gedrag niet aardig of stout. Hoe dit lang niet altijd iets zegt over of je wel of niet goed rijdt, en ook over dat je soms best afspraken mag maken die goed zijn voor jou. De jonge ruiter reed Dinky heel erg goed en had er vooral heel veel plezier in. Na het eerste jaar zag ik ineens dat Dinky anders was. Haar gezicht was opgeklaard, haar ogen waren helder én haar overtuigingskracht was terug! Voor het eerst in die zes jaar zag ik weer de pony die ik vroeger als klein meisje zag! De anderhalf jaar die nog mochten volgen waren op zijn zachts gezegd bijzonder. Beetje bij beetje heelde ze volledig en kwam ze terug als wie ze was en werd ze nóg zachter, nóg sterker qua overtuigingskracht en nóg wijzer. Haar ogen glommen alle dagen en ze werd zelfs een beetje stiekem stout! Ze genoot van het leven, was volwaardig onderdeel van de kudde, haar eczeem verdween nagenoeg volledig en ze was vredig. Ik kan niet anders zeggen dan dat dat laatste jaar van haar pensioen het pensioen was dat ik ooit voor ogen had gehad. Alleen al naar haar kijken maakte me elke dag gelukkig, en voor het eerst kon ik zelf echt voelen: het is goed zoals het is. Het hoeft niet meer het hoeft niet minder en het hoeft niet anders, en ik hoop oprecht dat dit nog heel lang mag duren maar als het morgen klaar is… dan is dat ook goed, want het is gewoon goed zoals het is. Als revalidatietrainer kom je vaak bij paarden waar het niet goed mee gaat en als je erbij wordt geroepen sta je aan het begin van een hele grote puzzel met heel veel (onbeantwoorde) vragen, onmogelijkheden en moeilijkheden. Met de jaren leerde ik al vaker dan eens dat er bijna altijd meer mogelijk is dan je denkt, en dat opgeven pas een optie is als het doodvonnis al getekend is. Maar tot het zover is… blijf proberen en blijf zoeken! 7 jaar geleden had ik werkelijk niet gedacht dat er in die laatste jaren nog zóveel mogelijk werd voor Dinky. Ik weet het, financieel gezien krijg je er nooit voor terug wat je erin stopt, maar als het aankomt op geluk en vervulling in het leven is er niets waardevoller! Het heeft mij een vrediger mens gemaakt wetende dat ik het in die laatste jaren voor haar goed (genoeg) heb kunnen doen. Dat haar laatste jaren goed waren, en dat ze net zo ‘heel’ terugging als dat ze hier ooit op aarde aankwam. Zo de uitspraak luid: als de geest geheeld is en het lichaam is op, dan is het tijd om te gaan… En het was Dinky haar tijd om te gaan… Dankjewel lieve Dinky voor zoveel mooie gedeelde jaren, zoveel wijsheid, zoveel liefde. Ik kan niet anders dan met een glimlach aan je teug denken, en jij leerde me voor het eerst dat verdriet, liefde en dankbaarheid gelijktijdig gevoeld kunnen worden… Zo’n kleine pony, maar zo’ wereld paard! Werkelijk groot in het klein… Het revalidatie traject van Dinky wordt in onderstaande blogs beschreven:

Zo ik de eerste vijf jaar weigerde op te geven om met deze pony te leren rijden, weigerde ik ook dit keer om het zomaar op te geven om haar een fijn pensioen te geven. Ik stond nog aan het begin van alle paardenopleidingen die ik nog zou gaan volgen, dus deze revalidatie was een onbewuste eerste proefrevalidatie. Ik begon te zoeken naar dingen die haar goed zouden kunnen gaan helpen, en ik heb van alles geprobeerd. Van behandelingen in de vorm van cranio, osteo, fysio… naar voedingstherapie, Chinese geneeskunde, homeopathie en ga zo maar door. Veel dingen leken óf maar iets en kortstondig te helpen, of ze leken de stress alleen maar erger te maken… Ik heb er dagen, misschien wel weken, mijn hoofd over gebroken. Hoe kon dat nou? Ik deed zoveel dingen om haar te helpen, en waarom hielp het dan niet?… Pas veel later leerde ik over de uitwerking van deze verschillende behandelingen, op welk onderdeel van het fysiek of het mentaal of een beetje bij beide ze inwerken, hoe sterk het inwerkt, vanaf welk moment dingen kúnnen gaan werken, in welke combinatie ze kunnen werken en of ze elkaar versterken of verzwakken, en ga zo maar door… Ook leerde ik hoe de training een behandeling kan aanvullen of hier juist afbreuk aan doet en welke basisdingen in een goede huisvesting écht van belang zijn. Zoals zo mooi in het artikel over Dinky in de Bit & Cap al naar voren kwam, is zij best wel introvert, wat samenhangt met het zachte deel van haar karakter. Het stevige deel overtuigingskracht dat ze óók bezit, was er gaandeweg de jaren wel ‘uitgetraind’. Dit overgebleven nog introvertere introverte paardje was daarmee behoorlijk moeilijk leesbaar geworden. Op een paar intens verdrietige ogen na was er nog kleur, nog emotie, nog mening te lezen in haar gezichtsuitdrukking of reacties. Langzaam maar zeker begon ik voor haar de passende driehoekseenheid van behandelen, ondersteunen en trainen te vinden, maar Dinky leerde me vooral haar te zien! Haar te zien… Hoe bedoel je dat? zou je denken… Nou je kunt iets doen vóór iemand of je kunt iets doen mét iemand en tussen die twee ogenschijnlijk zelfde handelingen zit een groot verschil wat betreft aandacht! Dinky leerde me dat iets met aandacht doen meer van belang is dan iets met een bepaalde regelmaat te doen. De kwaliteit boven kwantiteit in paarden trainen! Al werkte ik maar 1 keer in de week met haar, of al was het alleen maar even poetsen…, deed ik het met aandacht dan knapte ze ervan op. Werkte ik drie keer per week met haar, maar was mijn aandacht minder aanwezig, dan deed het haar helemaal niks óf ze werd er zelfs slechter van… In een bewogen verleden was dit kleine paardje van alles kwijtgeraakt, maar 1 ding had ze in al die jaren nooit verloren. Zo ze als jonge pony al ontzettend wijs was, was ze met de jaren alleen nog maar wijzer geworden. Zow… Nog als ik aan haar denk sta ik versteld van hoeveel zij wist, en hoe goed zij wist wat ze nodig had en wat niet, en bovenal het grootste teken van wijsheid: hoe weinig zo nodig had om dit kenbaar te maken! Met heel veel proberen, fouten maken, twijfelen, goed blijven kijken, leren en proberen werd Dinky langzaamaan weer meer zichzelf. De mentale traumalagen werden zachter, haar fysieke klachten werden minder. De hoefzweren genazen en kwamen niet meer terug, het eczeem werd minder, ze werd stabiel in gewicht (niet te dik of te dun), haar kreupelheid op links achter ging in verloop van tijd over en haar holle rug werd weer recht! Lange tijd zaten er nog wel wat stressresten in haar systeem en mentaal was ze er nog niet helemaal, maar het was in ieder geval wel een pensioenwaardig bestaan. Of dat pensioen er ook kwam of niet… Lees je in het laatste blog! Het revalidatie traject van Dinky wordt in onderstaande blogs beschreven:

Het antwoord op de vraag waarom we een blokkerend overlevingsmechanisme niet zo maar even los kunnen laten is uiteindelijk vrij simpel. Stel je springt van een 3 meter hoge muur en je komt erachter dat je daarbij je beide benen breekt en de hele gebeurtenis maar net overleeft. Zou je dit dan zonder enige weerstand en blokkade in volledige vrijheid, openheid en stabiliteit nog een keer doen? Nee, natuurlijk niet! Klinkt logisch toch? Ons lichaam, gericht op overleven, heeft ons verteld dat dit niet bijdraagt aan het overleven, dat het onveilig is voor de voortzetting van het ‘ras’. Een oeroud onbewust systeem dat in het oudste deel van onze hersenen plaatsvindt (ook wel het reptielen brein genoemd) en dat ervoor zorgt dat het ‘ras’ mensheid al eeuwen de tand des tijds doorstaat. Dit geschetste voorbeeld van fysiek onveilig zijn, geldt op exact dezelfde manier voor mentaal onveilig zijn. En dat maakt dat wij vanuit dit onbewuste oude deel in onze hersenen niet kiezen voor helen, groeien en loslaten, maar juist ervoor kiezen te blijven doen wat we deden want dat helpt ons immers overleven. Gelukkig kun je na een val van een paard ook opnieuw leren paardrijden, en kunnen we na een mentaal onveilige ervaring ook leren deze te integreren en los te laten. Het was heel mooi om te zien hoe langzaamaan de angst en het overlevingsmechanisme plaatsmaakten voor inzicht, bewustwording en een stukje rust en ontspanning. Ice hielp Helga heel mooi om de momenten aan te stippen waarop ze onbewust toch weer overging op vermijden en klein worden. En hij gaf prachtige feedback op het moment dat zij zich toonde en ruimte begon in te nemen door letterlijk te laten zien waar zijn ruimte eindigde en die van haar begon! Helga kreeg de kans om positieve ervaringen op dit onderwerp tegenover de negatieve te zetten en heel langzaamaan durfde ze met Ice te interacteren. Het feit dat Ice helder reageerde op haar innerlijke verandering bevestigde (misschien voor het eerst) het besef dat zij niet raar, anders, klein, zwak of minderwaardig was. Hoe mooi om te zien dat Helga na 5 sessies een switch maakte tussen verstijfd in het hoekje van de bak staan omdat ze bij een los paard in de ruimte stond, naar samen rennen en spelen, in contact komen en zijn met elkaar, elkaar ontmoeten en inspireren in diezelfde ruimte! Het Paarden-kwartjes traject van Helga wordt in onderstaande blogs beschreven:

Helga had te maken met een angst die zich door ervaringen en ongelukken diep had geworteld in haar celgeheugen en zorgde voor daadwerkelijke paniek reacties. Een gedachte, geluid of beeld zorgde voor het aanzetten van overlevingsmechanismen waardoor ze in de vlucht- of bevriesstand terechtkwam. Met het verbreden van haar kennis door het delen van informatie en enig onderzoek, bleek dat angst en het omgaan met of het bewust kunnen loslaten van deze emotie iets is dat zij al lange tijd met zich mee draagt. Iets dat oorspronkelijk niet begonnen is bij een slechte paardenervaring en dat zich manifesteerde in heel veel dagelijkse situaties en sociale contacten. Het vluchten voor… was bijna een metafoor voor haar dagelijkse leven geworden. Het onbewust vluchten voor confrontatie, moeilijke gesprekken, sociale gebeurtenissen en ga zo maar door, waren vanuit het onderbewustzijn aan de orde van de dag. Het maakte dat Helga zich onbewust altijd klein en onzichtbaar opstelde, geen weerwoord tot haar beschikking had wanneer mensen over haar grenzen gingen en dat het leven zich had vastgedraaid in patronen waarbinnen zij zich veilig voelde, maar haar ongelukkig maakten wanneer ze veranderden of wanneer zij opmerkte het gevoel van vrijheid eigenlijk niet meer te herkennen. Thema’s als je minderwaardig voelen en onzeker zijn waren naar de voorgrond getreden, en kwaliteiten als een ontzettend scherp aanvoelend vermogen, met liefde kunnen zorgen voor anderen en bijzonder veel aanwezigheid in contact kunnen bieden, waren volledig naar de achtergrond verdwenen en leken niet meer op te wegen tegen de ‘slechte eigenschappen’. Helga is een heel mooi voorbeeld hoe onverwerkte pijnlijke ervaringen ervoor kunnen zorgen dat deze zich lange tijd (en soms zelfs een leven lang) blijven bevestigen en een persoon weerhouden van de ontwikkeling naar de potentie wie zij in oorsprong zijn. De pijnlijke ervaringen die inhaken in ons onderbewuste overlevingssysteem gebeuren of op jonge leeftijd of in onverwachte situaties. Ze komen hard binnen, voorbij alle bewuste beschermingsmechanismen en brengen je van je stuk. Ons lichaam, altijd gericht op overleven, switcht in een milliseconden van leven naar overleven. Net zoals wij onbewust ons hand uit het vuur trekken voordat deze verbrand, zo onbewust creëren wij een overlevingsmechanisme op mentale pijn en ongemakken. In het geval van Helga werd sociaal contact uit de weg gaan het overlevingsmechanisme. Door dit onbewust bij elke contact dat ze in haar leven had te doen, werd zij door de (onbewuste) reacties van de mensen tegen over haar telkens bevestigd op het feit dat ZIJ raar was, anders was, niet goed genoeg was, enz… Een oorspronkelijke ervaring die haar vertelde dat contact met anderen niet veilig was, creëerde gaandeweg de jaren nog veel meer mentale overtuigingen en blokkades. Nou zou je denken: helemaal niet handig zo’n overlevingsmechanisme! Het brengt je verder en verder weg van stabiel in het leven kunnen staan. Gauw loslaten en door! Maar wáárom doen we dit dan niet? En wáárom is er ontzettend veel bewustwording, innerlijke groei en een positieve spiegel van de buitenkant nodig om hier weer doorheen te bewegen? Het Paarden-kwartjes traject van Helga wordt in onderstaande blogs beschreven: