Revalidatietraject

A touch of feeling A man or woman might KNOW so much. But whithout a thouch of feeling, this knowledge leads nowhere… Een quote die de essentie van dit blog mooi samenvat. Een blog, zoals altijd, geschreven vanuit een groot respect voor de mensen en de paarden die de training volgen. Want werken met paarden is vaak vooral heel moeilijk voor jezelf. Je komt je krachten en valkuilen tegen en die spiegel is soms glashelder en glashard. In dit blog wil ik daarom graag benadrukken hoe belangrijk het is om jezelf te ontwikkelen op je eigen persoonlijke vlakken tijdens het werken met paarden. Paarden zijn als vluchtdieren instinctief zo scherp afgestemd op lichaamstaal dat zij elke gedachte, elk gevoel, elke emotie en elke beweging (bewust of onbewust) aanvoelen. Dit betekent dat zij ontzettend veel informatie van ons krijgen tijdens de samenwerking, of wij dat nu willen of niet. Om de samenwerking soepel, zuiver en subtiel te houden of te maken is een hoge mate van eigen bewustzijn nodig. Om een hoge mate van bewustzijn te ontwikkelen is… ontwikkeling nodig. Daarvoor zal je jezelf met eerlijke ogen in de spiegel aan moeten kijken om te kunnen zien waar je al mooie punten haalt en waar nog wat te ontwikkelen valt. Dat ‘In de spiegel aankijken’ is ronduit spannend, moeilijk, frustrerend, angstaanjagend én DAPPER om te doen! Carla en Karla zijn zo’n mooi voorbeeld van wat, naast fysiek goede training, mentale ontwikkeling voor positief verschil kan maken in de training of revalidatie van je paard. Toen zij binnen kwamen had Carla een gemixte lijst aan hulpvragen: – Haar paard (Karla) schoot soms weg tijdens het rijden.– Ze was chagrijnig in de omgang .– Had last van maagzweren (gehad).– Ze stond vaak lusteloos in de wei.– Had vaak dunne/slappe mest.– Werd snel te zwaar.– Was al eens geopereerd aan slappe kniebanden.– Na verder onderzoek kwam een lichte artrose in de Si gewrichten naar voren waarvoor zij behandeld is geweest bij de dierenarts.– Kon spanning op bouwen in het werk, of heel erg flegmatiek worden en uit contact gaan. Carla had al veel fysieke klachten weten te achterhalen en behandelen, maar begreep niet waarom het gedrag van het paard niet mee veranderde. Het gedrag maakte haar wat angstig en onzeker. De vraag of Karla eventueel onverwerkte trauma’s aan voorgaande trainingen had overgehouden speelde, maar ook de vraag of Karla fysiek überhaupt nog in staat was om ruitergewicht te dragen speelde door haar hoofd. Carla volgt veel trainingen en slurpt alle informatie die ze maar kan vinden op. Maar het kaf van het koren scheiden was lastig. ‘Doe ik het wel goed? Kan ze de vragen niet beantwoorden? Wil ze de vragen niet beantwoorden?’ waren vragen die telkens terug leken te komen. Met al deze vragen en vondsten op zak klopte ze aan en zijn we samen verder gaan kijken. Om de fysieke klachten en mentale klachten beter van elkaar te onderscheiden zijn we Karla gaan ondersteunen. Met aangepaste voeding en aanvullende supplementen en kruidenmixen, maar ook met ondersteuning vanuit de Chinese geneeskunde zijn we begonnen om het metabolisme beter op gang te helpen. Hierdoor ondersteunen we actief op de punten: – Maagzweren– Slappe mest– Te hoge mate van vetaanmaak Daarbij zijn we Bach Bloessem remedies gaan geven om haar mentaal te ondersteunen. Hoe ze reageert op deze ondersteuning helpt ons al een stukje op weg om te zien wat er op gelost kan worden, hoe de dingen in elkaar zitten en wat de grootste veroorzakers zijn en wat de gevolgen daarvan zijn. Veel van deze dingen kunnen aan elkaar gelinkt zijn, bijvoorbeeld mentale stress kan zorgen voor het aanmaken van hormonen die er op hun beurt weer voor zorgen dat het zenuwstelsel op ‘figth and fligth’ systeem blijft functioneren in plaats van dat het tijdig overschakelt naar het ‘rest and digest’ systeem. Bij het ‘fight and fight’ systeem functioneert het lichaam vanuit hormonen als adrenaline en cortisol die zorgen dat het lichaam op een suikerverbranding werkt. Hierdoor zijn de suikergehaltes in het lichaam hoog, ondanks dat het er op een hele goede en verantwoorde manier wordt gevoerd. Omdat het lichaam op een suikerverbranding functioneert in plaats van op een vetverbranding worden deze paarden vaak dikker in plaats van dunner, zelfs als je kleinere hoeveelheden gaat voeren. Soms worden ze juist nóg dikker bij kleinere hoeveelheden voer, want minder voer geeft… stress! En stress zorgt voor ‘fight and flight’… Een behoorlijk vicieuze cirkel dus… Als het lukt om deze cirkel te doorbreken dan is dat al 1 reden minder voor Karla om niet lekker in haar vel te zitten. Een paard dat te zwaar is beweegt niet makkelijk, maar een paard dat te hoog in suikerwaardes zit krijgt ook sneller spierpijn en verzuring omdat het lichaam ingesteld staat op kort en krachtig bewegen(vluchten) en niet op langdurige arbeid. Dat zou ten grondslag kunnen liggen aan waarom Karla chagrijnig in de omgang is en waarom ze spanning opbouwt of flegmatiek wordt tijdens de training. Ook een onrustige darm kan pijnprikkels, zoals kramp, veroorzaken of zorgen voor een opgeblazen buik, dit zijn ook beide geen fijne fysieke toestanden om in te bewegen. Hoe je een paard met fysieke problemen kunt opstarten in de training zonder te veel belasting toe te voegen, bespreken we verder in blog 2. Het revalidatietraject van Karla wordt in de onderstaande blogs verder beschreven:

De zijdendraad tussen lichaamstaal, mentale ontwikkeling en fysieke revalidatie. Steeds vaker vind ik het lastig om trainingen in woorden te vatten… Wat doe je dan precies? Hoe weet je dan dat dat zo is? Hoe werkt dat dan een paardenrevalidatie? Hoe meer je leert over: Hoe lastiger het wordt om het in woorden te vatten… Als je het mee maakt, het ervaart, dan is het prachtig. Werkelijk soultouching maar hoe beschrijf je een ervaring? Een woord lijkt al gauw zo leeg in vergelijking met de beleving… En als je de beleving niet tot zijn recht kunt laten komen wat is dan het nut?… Toch gaan we het nog maar weer een keer proberen. We kruipen in de pen voor het revalidatietraject van Lino, een 13 jarige Hanoveraan ruin met een op zijn zachts gezegd complexe hulpvraag…Lino kwam binnen met een (fysieke) tussenpeesblessure. Daarbij had hij mentale klachten die leken op verlatingsangst waarbij hij met name in de ochtendroutine of wanneer paarden werden op gehaald om te gaan trainen echt volledig zijn zelfcontrole verloor en vanuit pure paniek de gekste capriolen uit ging halen. Geen handige combi met een peesblessure en zeer waarschijnlijk de oorzaak onder de blessure. Lino is een groot paard (rond de 1.80 m.) en qua originele constitutie heeft hij van nature wat zwakke plekken. Zijn beenstand is niet optimaal waardoor de belasting in de gewrichten, banden en pezen hoger is. Met die lengte en die constitutie is balans niet vanzelfsprekend (en compensatie des te meer). Daarbij is het vermoeden dat zijn opstart in het leven niet al te soepel is verlopen, hij heeft gek weefsel rond zijn buik en flanken, dierenartsen vermoeden dat dit ontstaan is door een buikvliesontsteking op jonge leeftijd. Lino werd binnengebracht omdat hij mentaal zo uit balans raakt dat zijn lichaam niet de kans krijgt om voldoende te herstellen. Omdat dit mentale aspect zo erg op de voorgrond speelt zijn we als eerste begonnen bij het mentaal ondersteunen van dit paard door middel van bach bloessem remedies. Daarbij zijn we het lichaam gaan voorzien van de juiste bouwstoffen die nodig zijn voor herstel door middel van voeding en kruiden. Lino mocht naar buiten in een kleine paddock en had een opbouwschema van de dierenarts waarbij stappen op harde bodem en zoveel mogelijk rechtuit belangrijk waren. Dit hebben we verder opgepakt. Tijdens die eerste minuten stappen per dag zijn we ook gelijk al met de mentale training en ontwikkeling van dit paard begonnen. Naast de onzekerheid en angst liet Lino ook grote mate van ongecontroleerde innerlijke kracht zien die hij gebruikte om dwangmatig zijn zin door te drijven. Dat het om onderontwikkeling gaat op het gebied van zelfbeheersing kwam heel duidelijk naar voren in zijn interactie met de andere paarden. Wanneer hij naast merries staat wordt zijn gedrag vele malen erger dan wanneer hij naast ruinen staat. Door merries raakt hij hormonaal geprikkeld en kwam vaak in een staat van enthousiasme. Dit enthousiasme schoot vervolgens door naar over-enthousiasme, en over-enthousiasme werd spanning. Spanning triggert de onzekerheid en de onzekerheid triggert dwangmatig gedrag. In dit dwangmatige gedrag zit voor hem (schijn)veiligheid. Wanneer hij bepaalt (denkt) hij te weten wat er gebeurt. Hij heeft het gevoel controle over situaties en gebeurtenissen te krijgen waar hij in werkelijkheid alleen maar stress en onrust creëert en aan het eind van de rit nog altijd onzeker is. Hoe zoiets ontstaat kan vele oorzaken hebben. Bijv. te vroeg gespeend, een overleden moeder, traumatische ervaring, enz. Bij Lino is niet helemaal duidelijk wat er ten grondslag ligt aan dit gedrag, maar dat hij hulp nodig heeft is des te duidelijker. We zijn met dit thema aan de slag gegaan tijdens het stappen aan de hand. Het revalidatietraject van Lino wordt in de onderstaande blogs verder beschreven:

Elodi kwam bij ons in ‘training’ met wel een heel bijzonder blessure, ze had namelijk haar been gebroken. Het betrof haar kootbeen rechtsachter. De meeste paarden met een gebroken been ontvangen een enkeltje richting de grote groene weides omdat in heel veel gevallen de kans op herstel niet of nauwelijks aanwezig is mede door de (zware) belasting van dat grote lijf dat er op moet rusten. Elodi had geluk, ze had haar been niet gebroken, maar gedeeltelijk gespleten (tot 2/3) deel, hierdoor kon door middel van een operatie en het plaatsen van schroeven het bot weer aan elkaar worden bevestigd. Na +/- een week gips mocht zij het been weer volledig belasten. Er was één maar bij dit verhaal: door de vorm en de plaats van de breuk mocht ze niet te veel roteren, want hierdoor zou de kans bestaan dat de twee botdelen weer van elkaar af zouden raken (het idee van een voetbalknie geeft wel een beetje weer hoe dat zou kunnen gebeuren. De onderkant staat nog op de grond terwijl het bovenlijf al in beweging komt waardoor er rotatie kan plaatsvinden). Na een aantal maanden boxrust mocht ze langzaamaan beginnen met weer een beetje bewegen, het liefst zo gecontroleerd mogelijk en zoveel mogelijk op de rechte lijn. Best een opgave met een paard dat maanden stil heeft gestaan en dus barst van de energie! Hoe leidt je dat in goede banen? Een ongebruikelijke revalidatie met veel inzichten, ondersteuningen en bewustwording, en zeker eentje die ik heel waarschijnlijk in mijn leven niet gauw nog een keer mee zal maken. Dus zeer zeker de moeite waard om voor in de pen te kruipen en een stukje bewustzijn te verspreiden!

In deze blog neem ik jullie mee in een revalidatietraject dat in het voorjaar van 2020 bij mij is gestart. Vanuit een wens van de eigenaar schrijf ik deze blog anoniem. Het was een heel interessant revalidatietraject en zeer de moeite waard om te delen! Het traject begon in eerste instantie vooral met fysieke klachten en hulpvragen. Met een oudere aandoening en een recente blessure was dit een interessante puzzel over oorzaak en gevolg. Tijdens de intake van dit traject liet het paard op voorhand ook al lichte mentale problematiek zien, iets wat later ook een belangrijke sleutel werd in de zoektocht naar herstel. Tijdens de beoordeling op stand en in beweging liet het paard veel spanning in bespiering zien, wat je duidelijk terugzag in zijn bewegingspatroon. Korte passen, weinig bewegingsvrijheid van de gewrichten en één en hetzelfde postuur (lichaamshouding) in wat voor gang, tempo of aanspanning hij ook liep. Een paard dat met maar één postuur loopt verraadt áltijd compensatie. Een postuur passend bij de aanspanning en gedragenheid van dat moment is dus ontzettend belangrijk en daarom een belangrijke graadmeter in al mijn trainingen. En laat de mate van aanspanning nou toch ieder moment veranderen en daarmee de balans verschuiven waardoor er dus ook bewegelijkheid moet zijn in het postuur… Wanneer een paard in balans is, is het zwaartepunt goed verdeeld over zowel de schouders als voor- en achterhand en krijgt het bewegingsvrijheid van hoofd, hals, benen en rug. Naast de stugheid in zijn lijf had dit paard ook te maken met een aantal scheefheden in beweging, maar ook in de stand van de voeten en het gebit. Dus ook hier gold het vraagstuk: Is dit de oorzaak van de problematiek? Of is dit het gevolg? Rede genoeg om op onderzoek uit te gaan. Heb je specifieke problemen met je paard, maar weet je niet waar dit aan ligt? Stuur dan een e-mail naar  info@revalidatiestaldekuper.nl of bel naar 06 – 23411392. Ik denk graag vrijblijvend met je mee!